Ονειρεύομαι σε Άλλη Γλώσσα(2017)

(Sueño en Otro Idioma) | Πρώτη προβολή: 30-08-2018

Το φιλμ του Ερνέστο Κοντρέρας είναι ένας μαγικός ρεαλισμός, όπου το ρομάντζο συναντά τη γλώσσα και ο ανείπωτος έρωτας είναι στο πρώτο πλάνο.

Η ταινία αποτελεί ένα μαγικό ταξίδι στον κόσμο των παραδόσεων και της αρμονικής συμβίωσης του ανθρώπου με τη φύση.

Είναι μια γλυκόπικρη ιστορία που διαδραματίζεται σε διάφορα επίπεδα και χρόνους, ενώ πραγματεύεται μια πληθώρα σύγχρονων θεμάτων. Επίσης, συνδυάζει επιτυχώς το ρεαλιστικό και δραματικό στοιχείο με το είδος της φαντασίας, καθώς με τη χρήση της μαγείας μας υπενθυμίζει το μυστήριο και την ομορφιά όλων εκείνων των παραδόσεων που χάνονται ανά τους αιώνες.

Η δημιουργία των αδερφών Carlos και Ernesto Contreras, με τον πρώτο να γράφει το σενάριο και τον δεύτερο να κάθεται πίσω από τη κάμερα, είναι μια ταινία που ξέρει ακριβώς τι θέλει, αλλά κυρίως πως πρέπει να μας το πει, μια ταινία με απύθμενη ανθρωπιά, η οποία συμπεριλαμβάνει και τη γλυκύτητα αλλά και τη σκληρότητα της ανθρώπινης φύσης, που με τη χρήση φανταστικών στοιχείων εμπνευσμένων από -και ουχί βασισμένων- στη τοπική μυθολογία, μας διηγείται μια αντι-ουμανιστική αισθηματική, δραματική ιστορία που συγκινεί.

Με νότες μαγικού ρεαλισμού, το «Ονειρεύομαι...» κρατά τα μυστικά του, θυμίζοντάς μας πως συχνά οι κοινωνικές επιταγές δεν μας επιτρέπουν να ζούμε στη γλώσσα που μιλάμε και πως οι λέξεις αντιπροσωπεύουν τον πολιτισμό που τις επινόησε: συνήθως, όσο πιο παλιό, τόσο πιο σοφό.

Αν οι δεύτεροι χαρακτήρες είχαν δουλευτεί λίγο καλύτερα, το φιλμ θα ήταν ένα μικρό αριστούργημα, ακόμη κι έτσι όμως, το "Ονειρεύομαι σε Άλλη Γλώσσα" αποτελεί ένα κομψοτέχνημα συναισθημάτων και γοητευτικών μύθων.

Στην παράδοση ενός λατινοαμερικάνικου σινεμά που κρατά πάντα στο μυαλό του τον θεατή δίχως να παραμελεί τις ιδιοσυγκρασιακές λεπτομέρειες που χτίζουν τον χαρακτήρα του, η ταινία ισορροπεί με ευκολία ανάμεσα σε κάτι που μπορεί να ικανοποιήσει εξίσου μια μεγάλη μερίδα κοινού, δίχως να παραδίδεται σε υπερβολικές ευκολίες και κλισέ.

Η ανείπωτη ερωτική επιθυμία, οι ενοχές της συναισθηματικής προδοσίας και μια γλώσσα που πεθαίνει μαζί με τις αναμνήσεις που κουβαλούν οι λέξεις της ξεδιπλώνονται με ιδιαίτερη τρυφερότητα και λυρισμό σε μια αξιομνημόνευτη ιστορία.

Το ερωτικό ένστικτο, η φιλία, η ηθική ως βασικός φάρος στη ζωή των αγνών ιθαγενών, η αυστηρή προσήλωση στους άκαμπτους κοινωνικούς κανόνες, η σύγκρουση παλιού και νέου, και τέλος η έννοια τη ίδιας της γλώσσας ως κάτι περισσότερο από ένα απλό μέσο επικοινωνίας. Όλα αυτά είναι τα στοιχεία που κάνουν το όμορφο αυτό φιλμ να συγκινεί και να γοητεύει τον θεατή με την αυθεντική δύναμή του.

Ποιητικός ο ρυθμός της ταινίας, αν και υπάρχουν στιγμές από τη μέση και μετά που μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Αυτή η επανάληψη κουράζει τελικά τον θεατή και υπονομεύει εν μέρει το τρυφερό μήνυμα της ταινίας.

Με όπλο κυρίως την υπέροχη φωτογραφία και τον ευπρόσδεκτο μυστικισμό που κρύβεται πίσω από αυτή την αναζήτηση μιας γλώσσας που μοιάζει να είναι κάτι περισσότερο από ανταλλαγή λέξεων, το φιλμ αφήνεται στις δυνάμεις του μαγικού ρεαλισμού και όταν δεν στοχεύει πάνω στη συγκίνηση του θεατή μέσα από παραπανίσιες επεξηγήσεις, μπορεί να λειτουργήσει ως μια υπερβατική εμπειρία.

Τα δύο παππούδια είναι αρκετός λόγος για να δει κανείς την ταινία. Όλα καλά λοιπόν; Χμ, ένα μικρό θέμα με τους χρόνους της, τους έχει η ταινία. Με τους ρυθμούς. Με τη δραματουργία, που κάποια στιγμή εμφανίζει αμηχανία. Ας είναι. Δεν μιλάμε για αριστούργημα. Μιλάμε όμως για μια ταινία που πατά γερά στη γη κι έχει το κεφάλι της στα σύννεφα. Μινιμαλιστική φέτα ζωής από τη Λατινική Αμερική. Κοπιάστε!

Μια ρομαντική ιστορία, που στην κλιμάκωσή της θα διαλέξει το χιούμορ δίπλα στον μυστικισμό της, υπερθεματίζοντας το happy end.

Θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα ο Κοντρέρας. Ξεκίνησε με μια ταινία που ήλπισε να έχει αρκετή από αυτή την ποιητικότητα που γουστάρουν και περιμένουν οι Δυτικοί από τους Λατινοαμερικάνους στα φεστιβάλ. Στο τέλος όμως, μίλησε η καταγωγή του, και του βγήκε τελενοβέλα.

Παράξενο ψυχολογικό - ερωτικό δράμα του οποίου το μυστήριο κοινοποιείται πιο σύντομα απ' όσο θα έπρεπε, οπότε χάνεται το ενδιαφέρον.

Couleur locale και «ωραίες εικόνες» από το σύμπαν του φεστιβαλικού κυκλώματος, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Hate it or love it.