Η Εξομολόγηση της Δασκάλας του Πιάνου(2017)

(The Confession) | Πρώτη προβολή: 30-08-2018

Οι συναντήσεις των δύο αυτών χαρακτήρων, παρά τη φαινομενική αθωότητα της Λίλη και τον αυστηρά θρησκευτικό χαρακτήρα του ιερέα, αποπνέουν έναν υποβόσκοντα ερωτισμό και προσθέτουν ένα κάποιο suspense στο φιλμ, το οποίο αν εξαιρέσεις μια μικρή «κοιλιά» προς το μέσον, έχει τεράστιο ενδιαφέρον, όχι μόνον επειδή υπάρχει η αγωνία για το «πού το πάει η Λίλη και πώς θα αντιδράσει ο Γκιόργκι;», αλλά κυρίως χάρη στις εξαιρετικές ερμηνείες των δύο αυτών βασικών χαρακτήρων, που υποδύονται ο Δημήτρι Τατισβίλι και η Σοφία Σεμπισβεράτζε.

Με μια απλή ιστορία και σκηνοθεσία, ο σκηνοθέτης παραδίδει μια ήσυχη και απολαυστική ταινία με ορισμένες δόσεις χιούμορ διάσπαρτες στην ταινία. Οι τόνοι της φύσης και η ατμόσφαιρα του εξοχικού τοπίου προσδίδουν μια αυθεντικότητα στο setting, καθώς και η ησυχία που επικρατεί στο απομονωμένο χωριό που εκτυλίσσονται τα γεγονότα.

Είναι πολλά τα θετικά στοιχεία της ταινίας, από την αρχή κιόλας, καθώς δεν δυσκολεύεται να βρει τον ρυθμό της και να μας συστήσει τους κεντρικούς ήρωες. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ζάζα Ουρουσάτζε, γνωρίζει καλά το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα αφού στο ίδιο μήκος είχε κινηθεί και στη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του "Μανταρίνια" του 2013. Το θέμα είναι ότι στην "Εξομολόγηση" τα πάντα κινούνται σε μικρότερα μεγέθη, χωρίς ο μικρόκοσμος της ταινίας να αποκτά οικουμενικότητα.

Παρά το ότι εδώ δεν έχουμε ένα «τρίποντο» ανάλογο του "Mandariinid" (το οποίο σημειωτέον έπασχε επίσης από κάποια προβλήματα, μικρότερα συγκριτικά με το "The Confession"), το σύνολο είναι αρκετά ενδιαφέρον ώστε να κρατά τον Urushadze στο σύνολο των ενεργών κινηματογραφιστών από τους οποίους μπορεί να αναμένει κάποιος ακόμη και κάτι μεγάλο.

Με τον συμβολισμό της ανάλογης αγνότητας της ψυχής του κεντρικού ήρωα να είναι προφανής, η αργού τέμπο μα με ενδιαφέρον για που ακριβώς το πάει, αφήγηση, τσουλάει ικανοποιητικά, ίσαμε την στιγμή της τελικής συνάντησης, εκεί που προς τεράστια έκπληξη, η αυλαία πέφτει σχεδόν ακαριαία, στερώντας από τον θεατή έναν επίλογο ισάξιο έστω με αυτό που τον είχε προετοιμάσει η (πιπεράτη να μην κρυβόμαστε) ίντριγκα.

Ο Ουρουσάτζε, του οποίου τα «Μανταρίνια» πριν από μερικά χρόνια διεκδίκησαν το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, ελέγχει το θέμα του και ζητεί την υπομονή του θεατή, δημιουργώντας μια παράξενη ατμόσφαιρα σασπένς που δίνει ανάσες σε μια συναισθηματικά φορτισμένη αλλά και υπερβολικά στατική ταινία.

Σε καραπομονωμένο χωριό της Γεωργίας, ο νεοφερμένος σινεφίλ παπάς, η μοιραία γυναίκα της περιοχής, κι ένας έφηβος που μαθαίνει πιάνο μπλέκονται σε μια άστοχη, κακοδομημένη ιστορία ειπωμένη με ωραία αισθητική.

Η σύνδεση του ιερέα με τη γυναίκα φέρνει μια σειρά συζητήσεων πάνω στην ηθική που οδηγεί την ταινία προς το αδιέξοδο και ένα, τελικά, βεβιασμένο φινάλε που αδικεί την προσπάθεια των δύο ηθοποιών στη διαχείριση των χαρακτήρων τους και του μυστηρίου που αποπνέει η υπόθεση.

Διαυγής, χαμηλότονη μα συμβατική σκηνοθετική προσέγγιση σε ένα δραματουργικά ενδιαφέρον σενάριο, που καταλήγει σε απλοϊκά και ξεπερασμένα ηθικοπλαστικά συμπεράσματα που μένουν ανολοκλήρωτα.

Πέρα από την εξαιρετική ερμηνευτική προσέγγιση των ηθοποιών, Η Εξομολόγηση δεν έχει να προσφέρει ιδιαίτερες εκπλήξεις και διδάγματα στον θεατή, καθώς κυρίως εστιάζει σε ζητήματα εμπιστοσύνης και λιγότερο στο ζήτημα της ηθικής.

Ένα παλαιάς αισθητικής δράμα, που αν αποφάσιζε εξ αρχής πού ήθελε να πάει, σίγουρα θα είχε να πει περισσότερα.

...ένα αψυχολόγητο δράμα που δεν αξίζει άφεση αμαρτιών.

Μόνο για του φίλους του world cinema, με κάποιους από αυτούς να μπορούν ίσως να διακρίνουν (με τα πολλά...) μια αλληγορία για τη δύναμη του κινηματογράφου ως μέσου εκπλήρωσης στόχων ή για τη γνώση ως προϋπόθεση πράξης, ακόμα κι αν η πρώτη προέρχεται από τον ιερό θεσμό της εξομολόγησης. Όλα αυτά, πάντως, εμφανίζονται ως μέρη μιας ανύπαρκτης πλοκής που δεν πάει πουθενά, και όταν μοιάζει πως (θα) το κάνει... σταματά αμέσως.