Ο Άνθρωπος που Σκότωσε τον Δον Κιχώτη(2018)
(Τhe Man Who Killed Don Quixote) | Πρώτη προβολή: 06-09-2018
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-09-20
Ο Γκίλιαμ ακολουθεί τον ιππότη του (κατά κάποιο τρόπο το alter ego του, που αντιμετωπίζει τους δικούς του «ανεμόμυλους), χωρίς καμιά γραμμική αφήγηση, και, παρόλο που κάπου-κάπου μπερδεύει την ιστορία, η απεριόριστη φαντασία του δεν σταματά πουθενά (στρέφεται ακόμη και στον κωμικό της δεκαετίας του '30 Έντι Κάντορ και το πασίγνωστο τραγούδι του «If You Knew Susie») για να μας ψυχαγωγήσει με τα τόσο απολαυστικά και πάντα ευπρόσδεκτα «μοντιπαϊθονικά» γκαγκ του.
Πάνος Μουζάκης
Η ατμόσφαιρα του έργου είναι ιδιαίτερα θετική, οι ηθοποιοί δίνουν πολύ καλές ερμηνείες και ο σκηνοθέτης Terry Gilliam, σαν μέλος των Monty Python κιόλας, συνδυάζει ιδανικά την κωμωδία με το παραμύθι και το φανταστικό με την περιπέτεια για να φτιάξει ένα έργο που δεν μπορεί να θυμίζει άλλον δημιουργό πέρα από τον ίδιο.
Αντώνης Ζαούτσος
Απομονώνοντας το έργο από την απίστευτα περιπετειώδη πορεία του από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι την τελική κυκλοφορία, έχουμε μια πρωτότυπη, ενδιαφέρουσα ταινία, της οποίας το βασικό ατού, : η έλλειψη συνοχής και η δαιδαλώδης, άτακτη πλοκή της, είναι ταυτόχρονα το μοιραίο της ελάττωμα.
Δημοσθένης Χριστόπουλος
Παρά τα αδύναμα διαστήματά του ωστόσο, το «Ο Άνθρωπος που γύρισε τον Δον Κιχώτη» είναι μια ταινία που κουβαλάει πολύ ψυχή στο περιεχόμενό της και αυτό δεν μπορεί να μην εκτιμηθεί αλλά ούτε και να μην μεταλαμπαδευτεί στον θεατή με αποτέλεσμα τελικά, όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους και έχοντας μόλις περιπλανηθεί σε μια ατέρμονη λούπα «γκιλιαμικού» σουρεαλισμού, να βγαίνεις από το σινεμά με μια αίσθηση κινηματογραφικής πληρότητας.
Γιώτα Τσιορβά
2018-09-18
Το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι τόσο πρωτότυπο και καυστικό όπως προηγούμενα έργα του Γκίλιαμ, έχει όμως μια μαγεία που θέλει να παίξει με την αντίληψη του θεατή. Οι εναλλαγές μεταξύ παρόντος και παρελθόντος είναι άρτια σκηνογραφημένες δημιουργώντας παράδοξα που προσθέτουν στοιχεία αποπροσανατολισμού στην θέαση.
Τατιάνα Καποδίστρια
Η πολυαναμενόμενη ταινία του Γκίλιαμ, μείγμα φαντασίας και πραγματικότητας, ανακατεύει τον δονκιχωτικό ιδεαλισμό με τον κυνισμό της σόουμπιζ, έχει σπουδαίες μα και αμήχανες στιγμές, κάνει κοιλιές –και είναι σινεφίλ, βέβαια.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-09-16
Η αναμενόμενη φαντασμαγορία του Γκίλιαμ ίσα-ίσα κρατιέται σε ένα συνεπές νήμα αφήγησης, αναπτύσσοντας περιστατικά με αφορμές και προθέσεις, άλλοτε πιστευτές και συχνά επεισοδιακά διατυπωμένες κινηματογραφικά.
Ζήσης Μπαρτζώκας
Η ταινία έχει τα χαρακτηριστικά περίεργα πλάνα του Gilliam (περίεργες γωνίες λήψης, αναμορφικούς φακούς κλπ). Πλατιάζει σε κάποια σημεία αλλά στο σύνολο είναι μία καλή ταινία και το φινάλε του θυμίζει λοιπά έργα του Γκίλιαμ, ίσως σας φέρει στο μυαλό Brazil ή The Fisher King (δύο αγαπημένα έργα).
Απόστολος Κίτσος
2018-09-14
Το "The man who killed Don Quixote" είναι ένα χαοτικό, μαγευτικό κατά διαστήματα, βαρυφορτωμένο σε κάποια άλλα, κινηματογραφικό δημιούργημα (του οποίου και μόνο η ολοκλήρωση συνιστά άθλο), ένα ερωτικό γράμμα στο παράλογο της μαγείας και στο οργιώδες της φαντασίας που θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και παραφροσύνης, κάπου αλλοπρόσαλλα στημένο, κάπου υπέροχα αντιφατικό.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-09-12
Τελικά αυτή η λοξή ματιά του πρώην Μόντι Πάιθον πάνω στον κόσμο του ρομαντικού αυτοκαταστροφικού ιππότη Δον Κιχώτη μοιάζει και αυτή με κίνηση ρομαντικής αυτοκαταστροφής, μια υπερφορτωμένη τούρτα που ενώ εκ πρώτης θαυμάζεις, σιγά-σιγά νιώθεις να σε μπουκώνει, νομίζεις ότι λίγο ακόμα αν δεις, θα σκάσεις.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-09-10
Πρόκειται για ένα φιλμ παραδομένο στο χάος (σκηνοθετικό αλλά και σεναριακό), γεμάτο από υπερβολές, γκροτέσκες σκηνές και παιδιάστικες αφέλειες που διασώζεται λόγω των καλών προθέσεων και από ορισμένα διαλείμματα όπου ο ποιητικός οίστρος του σκηνοθέτη συναντά το πνεύμα του Θερβάντες.
Αγγελική Αντωνίου
Το The Man Who Killed Don Quixote (Ο Άνθρωπος που Σκότωσε τον Δον Κιχώτη) του Terry Gilliam, μοιάζει να μην καταφέρνει να σταθεί άξιο του μύθου που δημιούργησαν οι ατυχίες της παραγωγής του. Αστείο, οπτικά γοητευτικό και αρκετά σουρεαλιστικό χάνεται μέσα στο αχανές σενάριο του και στον τονικά και συναισθηματικά ασυνεπή ρυθμό του. Αξίζει όμως πάντα να βλέπεις να πραγματοποιούνται τα όνειρα και η προσπάθεια να έχει αποτέλεσμα.
Άγγελος Πολύδωρος
Παραμυθένια και εξωτική η ατμόσφαιρα συμπληρώνεται από μια μεγάλη γκάμα κοστουμιών και ντεκόρ και μια «παιχνιδιάρικη» μουσική, αλλά πρέπει να ξεπεράσεις το θέμα της βαριεστιμάρας που προκαλεί η πρώτη ώρα της ταινίας (συνολικά 135΄), δεδομένου ότι παρά τις εναλλαγές του σεναρίου δεν υπάρχει το σχετικό νεύρο, που ήξερα από τον Τέρι Γκίλιαμ, ο οποίος δεν έχει σταματήσει να είναι δημιουργικός.
Νίκος Παλάτος
2018-09-04
Μισογεμάτο θα δει το ποτήρι το κοινό του σε σχέση με το αμέσως προηγούμενό του «Θεώρημα Μηδέν», μισοάδειο συγκρινόμενο με παλαιότερες δουλειές του. Όπως και να 'χει, πάντως, ο «Δον Κιχώτης» φαίνεται να απευθύνεται αποκλειστικά σε αυτό, καθώς οι μη υποψιασμένοι (που ενδεχομένως τσιμπήσουν από το όνομα του... πολεμοαστρικού Άνταμ Ντράιβερ) θα χαθούν ανάμεσα στον κόσμο της φαντασίας και της βαρεμάρας.
Πόλυ Λυκούργου
2018-09-06
Μετά τον διαβόητο, αντίξοο, πολυετή αγώνα του για να την ολοκληρώσει, ο Γκίλιαμ παραδίδει την ταινία του στο κοινό. Κι αναρωτιόμαστε: είναι τόσο κοντά στο πρότζεκτ που, ως άλλος Δον Κιχώτης, βλέπει κάστρα εκεί που είναι μόνο ερείπια και χάος;
Πάρης Μνηματίδης
Ακόμη πάντως κι αν το αποτέλεσμα κρίνεται λίγο για το άτομο που έχει γυρίσει τίτλους όπως τους "Δώδεκα Πιθήκους", βλέπεται με αμείωτο ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος και, ίσως, μερικές φορές έχει περισσότερη σημασία ο καλλιτέχνης να βγάζει το χούι του (στην προκειμένη περίπτωση, να ολοκληρωθεί το συγκεκριμένο πρότζεκτ) παρά να ικανοποιήσει οπωσδήποτε το κοινό του.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2018-09-08
Χαοτικά σκηνοθετημένο και ασύντακτα μονταρισμένο, το magnum opus του Τέρι Γκίλιαμ είναι αδιαμφισβήτητα ατελές, αλλά συνιστά τον προσωπικό του άθλο κι ένα ρομαντικό μανιφέστο ενάντια στο σύγχρονο κυνισμό.
Λήδα Γαλανού
Κι αν το τελικό συμπέρασμα έχει να κάνει με τη φύση του ίδιου του σινεμά ή του σκηνοθέτη ή του πώς όποιος ασπαστεί το όνειρο γίνεται και σκλάβος του, αυτό το φλύαρο φιλμ κάνει τα πάντα για να το κρύψει κάτω από στρώματα σαχλαμάρας.
Λουκάς Κατσίκας
2018-09-02
Από τον «Δον Κιχώτη» απομένει μόνο η μεγαλειώδης πρόθεση, ένα επίπονο καλλιτεχνικό ταξίδι που έφτασε επιτέλους στον προορισμό του και η αξιοθαύμαστη σταυροφορία του σκηνοθέτη. Ο οποίος πάλεψε για να ζωντανέψει τη μοναχική φαντασίωσή του, έστω κι αν εν τέλει κατέληξε να κυνηγά κινηματογραφικούς ανεμόμυλους.
