Οίκτος(2018)
(Pity) | Πρώτη προβολή: 28-09-2018
Τάσος Ντερτιλής
2018-09-20
Η καλύτερη Ελληνική ταινία της χρονιάς από τον Μπάμπη Μακρίδη σε σενάριο δικό του και του Ευθύμη Φιλίππου με έναν ανεπανάληπτο Γιάννη Δρακόπουλο στον παράξενο ρόλο ενός ανθρώπου που έβρισκε τη χαρά στη λύπηση.
Σωτήρης Χάιδας
Εκθαμβωτική φωτογραφία, κάδρα ακρίβειας και συμμετρίας, στυλιζάρισμα στην σκηνοθεσία και εύρυθμο μοντάζ που επικουρεί την αφηγηματική ακεραιότητα της ταινίας.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-09-16
Είναι φανερό πως ο Ευθύμης Φιλίππου, και όχι τόσο οι σκηνοθέτες, είναι ο κύριος αυτουργός του χαρακτηριστικού κύματος του ελληνικού σινεμά (που βαφτίστηκε, ως γνωστόν, weird) και ο Οίκτος είναι η ανθολογία του έργου του, μια ιμπρεσιονιστική αυτοπροσωπογραφία ενός σεναριογράφου που, όσο κανένας άλλος, εμβάθυνε στην απόσπαση του συναισθήματος από τον λόγο, δημιουργώντας μαεστρικά μια πρωθύστερη σχέση της σκέψης με τη δράση.
Ηλίας Φραγκούλης
2018-09-18
Αστείο μέχρι εκεί που... αντέχει ο μέσος θεατής, πικρόχολο και κλινικά αυστηρό σαν φόρμα, μοντέρνο ελληνικό σινεμά από ανθρώπους που ξέρουν την Τέχνη (τους) και θέλουν (και μπορούν) να πλάσουν ένα «διαφορετικό» σύμπαν κινηματογραφικής φυγής. Χωρίς να είναι απαγορευτικά «αρτίστικο», απαιτεί κοινό με κουλτούρα.
Έλενα Χρηστοπούλου
Προσωπικά, θα προτιμούσα μια διαφορετική, λιγότερο «weird» καθοδήγηση των ηθοποιών, και κυρίως του πρωταγωνιστή. Παρ' όλ' αυτά, η διάθεση σάτιρας και η εξαιρετική διεύθυνση φωτογραφίας από τον Κωνσταντίνο Κουκουλιό κερδίζουν τον «οίκτο» μας.
Παύλος Γκουγιάννος
2018-09-06
Ένα από τα ευχάριστα δείγματα καλού ελληνικού σινεμά.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Στιλιζαρισμένη και αδυσόπητη σε ό,τι αφορά τις χιουμοριστικές αιχμές της, η ταινία είναι ένα πραγματικά έξοχο πορτρέτο μιας επικίνδυνης αυτό-θυματοποίησης.
Αντώνης Γκούμας
2018-09-12
Ο Μπάμπης Μακρίδης σκηνοθετεί αποστειρωμένα, σχεδόν στατικά, με πολλά πλάνα του με σταθερή κάμερα και ακινησία (σχεδόν σαν ζωντανή αποτύπωση καρέ από κάποιο κόμικ), αυτή την ενδιαφέρουσα μετεξέλιξη αυτού του ρεύματος που παλαιότερα ονομάζαμε weird cinema. Δεν είναι τυχαίο που πίσω από αυτό το έξυπνο σε σύλληψη σενάριο δεν είναι άλλος από τον Ευθύμη Φιλίππου, βασικό σεναριογράφο και συνεργάτη του Γιώργου Λάνθιμου (Κυνόδοντας, Αστακός, Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού), αλλά και το Chevalier της Α.Ρ.Τσαγγάρη.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2018-09-08
Υπάρχει φυσικά κάτι επώδυνα κωμικό στην ραχοκοκαλιά του «Οίκτου», όπως σε κάθε τι που τοποθετεί στο μικροσκόπιο την συμπεριφορά και την φύση μας, την ατελή ύπαρξή μας. Κι όπως καταλαβαίνεις γρήγορα, από την ανάγνωση της βασικής ιδέας της ταινίας, το γέλιο εδώ είναι πικρό, το χιούμορ βαθύ μαύρο. Κι όπως συμβαίνει και με την ίδια την ζωή, η καρδιά της χτυπά σχεδόν στον ρυθμό του παραλόγου.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-09-10
Εκεί που ο Λάνθιμος χρησιμοποιεί ένα στιλιζάρισμα, συχνά ανακατεμένο με άλλα στοιχεία, ο Μακρίδης παραμένει σε ένα καθαρά ρεαλιστικό στιλ, με απλά, στημένα με ξεχωριστή φροντίδα, πλάνα, με την κάμερα να καταγράφει, αντικειμενικά, τις κινήσεις και την όλη συμπεριφορά του πρωταγωνιστή του, διανθίζοντας τις σκηνές του, ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος με ένα διαβρωτικό χιούμορ.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2018-09-14
Ο Μακρίδης στήνει μια αξιοπερίεργη ιστορία που προβληματίζει και συγχρόνως, με έναν περίεργο τρόπο, μαγνητίζει.
Dimitris Dx
Πολύ καλή η ιδέα, πολύ ευφυή κάποια επιμέρους στάδια, όμως παραδόξως η ταινία δεν έχει πού πραγματικά να πάει, ούτε και να οδηγηθεί επί της ουσίας σε ένα κρίσιμο φινάλε.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Αυτός ο «Οίκτος» μοιάζει σαν ευκολάκι για τους Μακρίδη- Φιλίππου (το μεγαλοαστικό περιβάλλον με το πλούσιο σπίτι, την υπέροχη θέα στη θάλασσα, το σκύλο και την οικογενειακή «ευτυχία» που ορίζεται από παραδοσιακές αξίες, είναι στο επίκεντρο της κριτικής του δημιουργικού διδύμου) και θα προτιμούσαμε σαφώς να δούμε μια άλλη κοινή προσπάθεια τους σε πιο απαιτητικά μοντέλα.
Νίκος Γιακουμέλος
Σε κάθε περίπτωση ο Οίκτος είναι Οίκτος σίγουρα δεν προκαλεί συμπόνοια και δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Είναι μια δύσκολη ταινία η οποία όμως αξίζει προσοχή και σκέψη, μια γροθιά από κλάματα σε έναν ανεστραμμένο πίνακα.
Τατιάνα Καποδίστρια
Μεγαλοαστός δικηγόρος θρηνεί την κωματώδη σύζυγό του, και εθίζεται στον οίκτο που προκαλεί στους άλλους, σε αυτή την απόλυτα «φιλιππική» μαύρη κωμωδία, που, ίσως να' θελε, αλλά δεν είναι Λάνθιμος.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2018-09-04
Ο Γιάννης Δρακόπουλος δίνει μια αξέχαστη ερμηνεία σε μια ανά στιγμές συγκινητική ταινία, την οποία όμως σαμποτάρει το αποπροσανατολιστικό φινάλε της.
Λήδα Γαλανού
Ακολουθώντας το πρότυπο του αυστηρά κεντραρισμένου, γεωμετρικού καδραρίσματος, των διαλόγων που εκφέρονται αποφορτισμένα, κυκλώνοντας την υπέροχη ερμηνεία του Δρακόπουλου με άλλες, πιο επιτηδευμένες και επενδύοντας, τελικά, σε μόνο μία ιδέα, αυτή του ακραίου ναρκισσισμού του σημερινού ανθρώπου, ο Μακρίδης κάνει, ωστόσο, για το κοινό που αγκαλιάζει το ύφος του, μια ταινία ταυτόχρονα οξυδερκή και γεμάτη καυστικό χιούμορ.
Ηλίας Δημόπουλος
2018-09-02
Με σκηνοθετική δεξιοτεχνία ο Μπάμπης Μακρίδης υπερ-εξυπηρετεί ένα σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου που εξαντλείται στην παρατήρηση ενός πρωτότυπου (στο σινεμά) φαινομένου, στο οποίο ένας νεαρός οικογενειάρχης χρειάζεται τον οίκτο των άλλων, πραγματικό ή σκηνοθετημένο, για να νοιώσει ευτυχής.
Κώστας Ζαλίγκας
Είναι προφανές ότι ο Μπάμπης Μακρίδης ξέρει τι θέλει να κάνει. Η σκηνοθεσία του είναι στέρεη και πολύ σίγουρη από την πρώτη στιγμή. Το ζήτημα είναι αν το 2018 υπάρχει κανείς εντός συνόρων που να του έχει λείψει «weird wave» ταινία βγαλμένη από τις αρχές της δεκαετίας.
Φίλιππος Χατζίκος
Αν θεωρήσει κανείς ότι ο Ευθύμης Φιλίππου είναι η καρδιά που πάλλεται μέσα στο σώμα του Weird Greek Cinema, αυτή η ταινία θα μπορούσε να αποτελέσει την κορυφαία στιγμή της διαλεκτικής σχέσης του με το ρεύμα στο οποίο πρωτοστατεί. Στοιχεία του διαλόγου αυτού μπορεί κανείς να βρει και στο Chevalier της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη. Εν τέλει όμως, αποτελεί μία εκδήλωση εμμονών που υπονομεύουν ένα δυνητικά σπουδαίο φιλμ. Μία πανέξυπνα αναιδής ματιά σε μία χειριστική στάση ζωής που καταλήγει καρικατούρα και ακυρώνει όσα επιμελώς δημιούργησε.
Ιάκωβος Γωγάκης
Η μονοτονία, ενίοτε σπάει από κάποια έξυπνα τρικ, μέχρι και την όμορφη διασκευή, ενός παραδοσιακού νανουρίσματος, αλλά πέραν των μικρών όμορφων εξάρσεων, το έργο παραπέμπει σε μια φόρμα, που έγινε κάποτε μόδα, αλλά πλέον είναι ξεπερασμένη και άνευ ουσιαστικού ενδιαφέροντος.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Μου φάνηκε «λίγο» και «κουραστικό» και διαρκώς επαναλαμβανόμενο.
