Ανυπακοή(2018)
(Disobedience) | Πρώτη προβολή: 04-10-2018
Άγγελος Πολύδωρος
2018-10-20
Μια χαμηλών τόνων δραματική ταινία για μια «παράτολμη» ερωτική σχέση χωρίς τολμηρές σκηνές και περιττούς μελοδραματισμούς αναδεικνύοντας την πίστη, τις εσωτερικές συγκρούσεις, την ερωτική επιθυμία και την αποδοχή μέσα σε ένα αυστηρό περιβάλλον.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ο Λέλιο σκηνοθετεί με τον γνωστό ρέοντα και άμεσο τρόπο του, χωρίς φορμαλιστικές επιδείξεις δεξιοτεχνίας. Η ιστορία από μόνη της κι οι δυνατοί χαρακτήρες του αρκούν, μαζί με μια πολύ αισθησιακή σκηνή λεσβιακού σεξ, τις υπέροχες έγχορδες μουσικές υπογραμμίσεις του Μάθιου Χέρμπερτ της Φανταστικής Γυναίκας και τις γκριζοκαφέ φωτοσκιάσεις του Ντάνι Κοέν του Λόγου του Βασιλιά, του Βικτώρια και Αμπντούλ και των Les Misérables. Εξαιρετική!
Θανάσης Πατσαβός
2018-10-18
Ο Σεμπάστιαν Λέλιο του «Gloria» και της «Μιας Φανταστικής Γυναίκας» επιστρέφει με μια ακόμα πολύτιμη (ερωτική) ιστορία γυναικείας απελευθέρωσης.
zerVo
Ανατριχιαστικές εικόνες πάθους, ενόσω οι πενιές της κιθάρας του Lovesong στριφογυρνούν στο μυαλό διαρκώς από το πρώτο δευτερόλεπτο, στήνουν τον καμβά μιας από τις ποιοτικότερες αισθηματικές δημιουργίες της δεκαετίας.
Κωστής Δ. Μπίτσιος
Η απλή ιστορία ευτυχεί στο καστ, καθώς Weisz, McAdams και Nivola δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, για να υποδυθούν χωρίς ανασφάλεια τους δύσκολους ρόλους τους.
Παναγιώτης Μπούγιας
Η «Ανυπακοή» λατρεύει τις ατέλειες των χαρακτήρων της, τρέφεται απ' αυτές και – εν τέλει – τιμά τον τρόπο που οι τελευταίοι κατορθώνουν ν' αγαπήσουν και ν' αγαπηθούν, να ανακαλύψουν (μέσα τους) το σθένος και την καλοσύνη...
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Όχι, μην τρομάζετε, δεν πρόκειται για φιλοσοφικό δοκίμιο, πρόκειται για δραματικό έργο ροής, που είναι γραμμένο έτσι ώστε να παραδοθεί στον κόσμο, να το πάρει ο θεατής, ανάλογα με την δική του προσληπτικότητα ο καθένας. Υπάρχει το πρώτο επίπεδο, που είναι κι αυτό το οποίο μπορεί να συνοδευτεί από χαρακτηρισμούς του τύπου «βαρετό» (διότι βαριέται να «σκάψει»), υπάρχει και το δεύτερο επίπεδο που έχει να κάνει με την προσήλωση στην παρακολούθηση.
Αγγελική Στελλάκη
Η Ανυπακοή είναι ένα καλοδουλεμένο δράμα χαρακτήρων με πολύ καλές κεντρικές ερμηνείες.
Παύλος Γκουγιάννος
Καταφέρνει να αποδώσει απόλυτα ρεαλιστικά τον έρωτα ανάμεσα σε δύο γυναίκες, χωρίς ταμπού, και επίσης δεν στέκεται στο πώς η κοινωνία τους απαγορεύει να είναι αυτές που είναι, αλλά στο πώς έχει περάσει ο συμβιβασμός στο dna του ανθρώπου, με αποτέλεσμα να πρέπει να είσαι ανυπάκουος στους δικούς σου φραγμούς.
vandimir
Καλή, σχετικά χαμηλότονη ταινία, που υποστηρίζει την ελευθερία απέναντι σε σκουριασμένες δομές, πλην όμως δεν παραβλέπει και το συχνά αδύνατο της ελευθερίας (ή της επιθυμίας) αυτής, τονίζοντας τις ανατροπές, ακόμα και τη δυστυχία που αυτή μπορεί να επιφέρει σε άλλα μέλη. Καλό λοιπόν, αλλά σε ένα μοτίβο που έχουμε ξαναδεί αρκετές φορές.
Πάρης Μνηματίδης
Ακόμη κι αν εν τέλει η διαδρομή που παίρνει η πλοκή δεν είναι ακριβώς απρόβλεπτη, οι αλλαγές από τις οποίες περνάει το ζευγάρι είναι τόσο συναρπαστικά δοσμένες που είναι δύσκολο να μην παρασυρθεί κάποιος από τη ροή τους ανεξάρτητα από το αν έχει καταλάβει την πορεία της ιστορίας σε γενικές γραμμές.
Τατιάνα Καποδίστρια
Ένα ανήκουστο ερωτικό πάθος φωλιάζει μέσα στους κόλπους της τυπολατρικά αυστηρής ορθόδοξης εβραϊκής κοινότητας του Βόρειου Λονδίνου, σε αυτή την καλοπαιγμένη, μεστή, μα αποξενωτικά συγκρατημένη ταινία.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Μία καθηλωτική ιστορία για την αγάπη και την καταπιεσμένη επιθυμία, για την πίστη και την παράβαση των κανόνων, για τις συγκρούσεις και την αποδοχή.
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-10-14
Μπορεί στο επίπεδο των πολιτιστικών συγκρούσεων ο Λέλιο να κινείται σχηματικά, αλλά εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι να εμβαθύνει στο συναισθηματικό πυρήνα των δυο γυναικών. Και με αυτές τις δυο εκπληκτικές Ρέιτσελ που έχει στη διάθεσή του (Γουάιζ-ΜακΆνταμς), το καταφέρνει σχεδόν χωρίς να κουνήσει δαχτυλάκι.
Χρήστος Μήτσης
2018-10-16
Ο βραβευμένος με Όσκαρ Σεμπαστιάν Λέλιο («Μια Φανταστική Γυναίκα») αφηγείται με θάρρος και μελαγχολικό ρομαντισμό την απέλπιδα προσπάθεια ενός τριγώνου να ξεφύγει από τα κοινωνικά ταμπού αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό.
Ηλίας Δημόπουλος
2018-10-10
Με διαφορά λίγων μηνών ο Σεμπάστιαν Λέλιο διαδέχεται την «Φανταστική Γυναίκα» του (και το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας) με μια εξίσου ενδιαφέρουσα σπουδή πάνω στα λογιών όρια που αποκλείουν ανθρώπους από την εκπλήρωση των φυσιολογικών τους ρόλων κι επιθυμιών.
Βαρβάρα Κοντονή
2018-10-10
Η «Ανυπακοή» είναι ένα ακόμη κερδισμένο στοίχημα για τον Σεμπαστιάν Λέλιο που θα κάνει το δικό της γκελ στο κοινό κυρίως χάρη στο όνομα της Βάις, αν και πρόκειται για φιλμ που συνολικά μπορεί να «καυχιέται» για τις πολύ καλές ερμηνείες του.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-10-08
Ο Λέλιο δεν καταφεύγει σε κραυγαλέο αντικληρικό κήρυγμα: αντ' αυτού, επικεντρώνεται σε σπουδή χαρακτήρων και μετατοπίζει το κέντρο βάρους στο πραγματικό πρόβλημα μιας φίλης της ηρωίδας, υπάκουης συζύγου, χαμηλοβλεπούσας και τρυφερής (Ρέιτσελ Μακάνταμς, στην καλύτερη ερμηνεία της), με τον ερωτισμό ως καταλύτη για μια μάλλον προβλέψιμη δήλωση περί ατομικής ελευθερίας και αυτοδιάθεσης.
Λήδα Γαλανού
Ο Χιλιανός σκηνοθέτης του «Γκλόρια» και του «Μια φανταστική γυναίκα», στην πρώτη αγγλόφωνη ταινία του, βυθίζεται με τέχνη και συναίσθημα στην ιδέα του απαγορευμένου και στη γυναικεία ψυχοσύνθεση, έστω κι αν όχι τόσο τολμηρά όσο απαιτεί η ιστορία του.
Ιάκωβος Γωγάκης
Το ίδιο το ερωτικό διακύβευμα, το αντιμετωπίζει σε κάποιες στιγμές σε βάθος και σε κάποιες άλλες με συμβατικούς κώδικες. Η ταινία, στηρίζεται σε δύο ισχυρές προσωπικότητες του σινεμά, στις δύο Ρέιτσελ (Βάις και ΜακΚανταμς), που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος.
Γιάννης Αποστολίδης
2018-10-04
Με ένα δακρύβρεχτο, βγαλμένο από λαμπερές χολιγουντιανές δραμεντί, happy end ο Χιλιανός ολοκληρώνει την πιο αδύναμη ως τώρα ταινία της καριέρας του καθιστώντας ως επιτακτική ανάγκη την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη και το δημιουργικό κινηματογράφο που τόσο καλά ξέρει να κάνει.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-10-06
Ο χιλιανός Σεμπάστιαν Λέλιο του «Gloria» και της «Μιας φανταστικής γυναίκας» διασκευάζει το ομότιτλο μυθιστόρημα της Ναόμι Ολντερμαν, με μια μελαγχολική και διεισδυτική ματιά πάνω στο πέρασμα του χρόνου, τις επιλογές ζωής και την αξία της συγχώρεσης, αλλά αποφεύγει να γίνει αιχμηρός και απρόβλεπτος όταν η θερμοκρασία στα καρέ του μοιάζει να χτυπάει κόκκινο. Και δεν μιλάμε μόνο για τις ερωτικές σκηνές...
kazanipouvrazei
Ένα καλοπαιγμένο ερωτικό δράμα χωρίς περιττές συγκινησιακές εντάσεις, που πιστοποιεί την ικανότητα του Λέλιο να χειρίζεται με ευαισθησία και ειλικρίνεια, τους ραγισμένους από έρωτα και πόνο ήρωές του.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2018-10-02
Καταπιεσμένα πάθη και ερωτικές «αμαρτίες» ενός ξεχασμένου(;) παρελθόντος τοποθετούνται μέσα στο πλαίσιο της αυστηρότητας της εβραϊκής κοινότητας, και όλα μαζί καταλήγουν σε ένα παράξενο ψυχολογικό δράμα «δωματίου», ούτε αδιάφορο ούτε όμως και αξέχαστο.
Ευθυμιάδης Γιάννης
Η εξαιρετικά αργή πλοκή και η επί της ουσίας ανεπιτυχής προσπάθεια του σκηνοθέτη και οπτικά αλλά και σεναριακά να μας εξάψει το ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη θεματική, με προέτρεψαν να γράψω την πρώτη κριτική μου που αποθαρρύνει το κοινό από το να δώσει το χρόνο του για τη θέαση αυτής της πραγματικά, χωρίς καμία ένταση, καλλιτεχνικής προσπάθειας..!
