Motherland(2018)

Πρώτη προβολή: 02-11-2018

Πειραματίζεται -και πολύ καλά κάνει- ο σκηνοθέτης Γιώργος Ευθυμίου στη πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του και το άνισο ορισμένες φορές αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά ως αρνητικό εγγράφεται.

Εκείνο που σε κάνει να αντιμετωπίζεις με συμπάθεια την ταινία του είναι τόσο η φαντασία και ευρηματικότητά του όσο και το σινεφιλικό πάθος του, με αποτέλεσμα να έχεις μια ταινία που σίγουρα σύντομα θα γίνει καλτ.

Η αναζήτηση της ευαισθησίας μέσα από την πρόκληση και το παράλογο, το ανοιχτό φλερτάρισμα με το αβανγκάρντ και οι οικονομίδειοι διάλογοι διατηρούν ως το τέλος το ενδιαφέρον σε μια ανορθόδοξη σειρά επεισοδίων, σε μια πορεία όπου, μεταξύ άλλων, συναντούμε για τελευταία φορά τη Μαίρη Τσώνη.

Το «Motherland» μιλάει πολύ χωρίς να πει πολλά, μένοντας μετέωρο ανάμεσα στο underground σινεμά που δεν είναι και σε αυτό που νομίζει ο δημιουργός του ότι είναι.

Άτεχνες εικόνες, αφηγηματική αυθαιρεσία, εξεζητημένη υπερβολή κι εκβιαστική σινεφιλία εμποδίζουν μια σινε-κραυγή απελπισίας να γίνει ειλικρινά σπαρακτική.

Άρρυθμο, θορυβώδες φιλμ που θέλει να θυμίσει Χάρμονι Κορίν δίχως τίποτα από το λυρισμό και την πολυπλοκότητα των εικόνων του.

Στο τέλος το όλον καταλήγει περισσότερο να κουράζει παρά να προκαλεί κάποια έντονη αντίδραση.