Κορίτσι(2018)
(Girl) | Πρώτη προβολή: 15-11-2018
kazanipouvrazei
Το Κορίτσι επικεντρώνεται στην επίπονη σωματική και ψυχολογική σύγκρουση της Λαρά με τον εαυτό της και όχι τόσο στους εξωγενείς παράγοντες (το μπούλινγκ έχει παρουσία, αλλά όχι καταχρηστική στο δράμα), με το φινάλε να επιλέγει όμως μια άκρως αμφιλεγόμενη τροπή.
Γιάννης Φραγκούλης
Η ταινία, ανάμεσα στο «Billy Elliot» και στο «Tomboy», είναι μία νατουραλιστική αφήγηση που κρύβει μέσα της δύναμη, πάθος, αλήθεια, συναίσθημα που ρέει σαν ένα ήσυχο ποτάμι για να γίνει στο τέλος ένα ηφαίστειο.
Έλενα Χριστοπούλου
2018-11-20
Με τρυφερότητα, αλλά και ορθάνοιχτα μάτια ο Λούκας Ντοντ χορογραφεί τον Βίκτορ Πόλστερ σε μια τρομερή ερμηνεία που αποδίδει όλη τη συγκράτηση, τον τρόμο, την ανυπομονησία και την ευαισθησία.
Παρασκευή Ελ Μαγκούτ
Σε αυτήν την ταινία τίποτα δεν είναι περιττό τόσο σεναριακά όσο και σκηνοθετικά. Η σκηνοθεσία περιλαμβάνει πολλά κοντινά στο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας, καθώς ο σκηνοθέτης θέλει να ρίξει όλο το βάρος στην εσωτερική δράση. Γι' αυτό δεν υπάρχει ούτε ένα γενικό πλάνο στην ταινία. Τέλος, η ερμηνεία του Victor Polster ως Λάρα συναρπάζει και πείθει με το παραπάνω αν αναλογιστεί κανείς ότι ο ίδιος δεν είναι τρανς στην πραγματική του ζωή.
Τατιάνα Καποδίστρια
Ένα 15χρονο κορίτσι, παγιδευμένο στο σώμα αγοριού, θέλει να γίνει επαγγελματίας μπαλαρίνα... Και ο εσωτερικός, άφατος σπαραγμός της εφηβείας σε μια λιτά συγκλονιστική ταινία με απερίγραπτα ιδανικό πρωταγωνιστή.
Dimitris Dx
Το καλύτερο πράγμα που κάνει η ταινία είναι ότι υπογραμμίζει πως, αντίθετα με όσα πιστεύουν πολλοί, το μεγαλύτερο εμπόδιο πολλές φορές δεν είναι ο κοινωνικός περίγυρος αλλά ο ίδιος ο εαυτός μας.
Νεκτάριος Σάκκας
2018-11-18
Είναι ό,τι πιο κοντά στην κινηματογραφική ευλογία η συνύπαρξη αυτών των δύο πρωτάρηδων, του Ντοντ και του Πόλστερ, καθώς οδηγεί σε ένα θαρραλέο και προπαντός άρτιο αποτέλεσμα που διερευνά μεθοδικά τις πτυχές ενός εξαιρετικά σύνθετου ζητήματος.
Δημήτρης Μπαμπούλης
Ο σκοπός της ταινίας επιτυγχάνεται και δίνει μία αρκετά προσεγμένη προσέγγιση στην διαφορετικότητα αλλά και εστιάζει στην γενικότερη μάχη που βιώνουμε όλοι με τα όρια και το εγώ μας για να επιτύχουμε τους στόχους μας.
Λήδα Γαλανού
2018-11-16
To πολυβραβευμένο ντεμπούτο του Λουκάς Ντοντ, ένας ύμνος στην εφηβική αγωνία, τη διαφορετικότητα και τη σημασία της διεκδίκησης ταυτότητας με κάθε τρόπο.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-11-14
Έχοντας ρυθμίσει το βλέμμα της κοινωνίας και της οικογένειας προς το Κορίτσι (ένα πλάσμα που γίνεται διαφορετικά αντιληπτό, ανάλογα με το αν τη γνωρίζουν ή όχι), ο Λούκας Ντοντ στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο παρακολουθεί από πολύ κοντά μια συνεσταλμένη ψυχή σε ένα πολύ εσωτερικευμένο ταξίδι.
Γιώργος Κοκτσίδης
Το πραγματικά εντυπωσιακό σκηνοθετικό στοιχείο της ταινίας είναι πως οι κινήσεις της κάμερας ακολουθούν με αριστουργηματική φυσικότητα τις σωματικές συσπάσεις της πρωταγωνίστριας και πετυχαίνουν πλήρως την ειλικρινή ταύτιση του θεατή, πιστοποιώντας βέβαια την ειλικρινή κινηματογράφηση του Βέλγου δημιουργού.
Δημοσθένης Χριστόπουλος
Ο Ντοντ σκύβει στο αυτί του μέσου θεατή και λέει: «Μην κρίνεις με τα δεδομένα που έχεις στο μυαλό σου, η ευγένεια δεν κάνει λιγότερο σκληρή τη συνθήκη για τα τρανς άτομα, απλά την διαφοροποιεί, προσπάθησε απλά να το καταλάβεις, όχι να το κρίνεις».
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2018-11-12
Αξιοσημείωτα, ο Ντοντ μαζί με τον συν-σεναριογράφο του Άντζελο Τίσενς κρατούν την ιστορία αρκετά απλή, εστιάζοντας στην διαδρομή της Λάρα μέσα από την οπτική μιας κλασικά δομημένης εφηβικής ιστορίας ενηλικίωσης.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Η less is more προσέγγισή του, είναι άμεση, μοιάζει να αφορά όλους τους θεατές ασχέτως σεξουαλικής κατεύθυνσης, είναι συγκινητική και δεν χάνει ούτε στιγμή τον στόχο της, να μιλήσει για το διαχρονικό ταμπού της ρευστότητας των ανθρώπινων φύλων.
vandimir
Ενδιαφέρον ρεαλιστικό φιλμ από πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη και εξαιρετικός ο επίσης πρωτοεμφανιζόμενος πρωταγωνιστής Βικτόρ Πόλστερ. Ο οποίος βεβαίως είναι χορευτής, αλλιώς θα ήταν αδύνατο να γυρίσει κάτι τέτοιο.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2018-11-08
Στην ουσία παρακολουθούμε έναν αυτοβασανισμό, κρυμμένο πίσω από μια επίπλαστη(;) ευδαιμονία. Συνεπής σε αυτό που θέλει να σχολιάσει, η παράξενη αυτή ταινία μπορεί να γίνει ενοχλητική αλλά χάρη στη μοντέρνα κινηματογράφησή της και φυσικά στο θέμα της δεν παύει να είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα.
Χρήστος Μήτσης
2018-11-10
Το «Κορίτσι» του Λούκας Ντοντ διαθέτει συγκινητική ειλικρίνεια κι έναν παθιασμένο πρωταγωνιστικό χαρακτήρα (αφοπλιστικά πειστική η ερμηνεία του πρωτοεμφανιζόμενου στην οθόνη χορευτή Βίκτορ Πόλστερ), που αφαιρεί από την ιστορία ενηλικίωσης μιας διεμφυλικής έφηβης κάθε ακτιβίστικο διδακτισμό.
Σπύρος Δούκας
Πρόκειται για ένα χαμηλότονο δράμα με γνώριμα ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά, που αν και δεν ξεχωρίζει δομικά, αντιμετωπίζει με τον πλέον ορθό και ουσιαστικό τρόπο την περίπλοκη θεματική του.
Αγγελική Στελλάκη
Ο Λούκας Ντοτ στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία προσηλώνει το βλέμμα του στον καθημερινό αγώνα της ηρωίδας του και στη σχέση της με το σώμα της. Πολύ συχνά είναι τα πλάνα με την ηρωίδα να κοιτάζεται στον καθρέφτη, συνήθως απορρίπτοντας το είδωλό της.
Αλέξανδρος Κυριαζής
Η ανακάλυψη του Victor Polster και η τοποθέτησή του σε έναν ρόλο που μοιάζει γραμμένος για εκείνος είναι σίγουρα εντυπωσιακή όμως δεν αρκεί για να εντυπωσιάσει και το Girl στο σύνολό του. Σεναριακά ρίσκα χωρίς αντίκρισμα και σκηνοθετικές αμφιλεγόμενες επιλογές μας δίνουν μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, αλλά μέχρι εκεί.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-11-04
Ο Ντοντ αντιμετωπίζει συγκρατημένα και με ειλικρίνεια την πορεία της Λάρα, αποφεύγοντας τους μελοδραματισμούς, για να μας δώσει μια όσο το δυνατό πιο αληθινή, μαζί και συγκινητική, εικόνα του βασανιστικού αυτού αγώνα της ηρωίδας του, προσφέροντάς μας μιαν από τις ωραιότερες ταινίες γύρω από τη διαφορετικότητα, που πραγματικά θα σας συναρπάσει.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-11-06
Παρά την αδιαμφισβήτητη αξία της, η ταινία δεν γίνεται ποτέ συναρπαστική. Παραμένει εγκλωβισμένη –όπως και ο βασικός χαρακτήρας του φιλμ στο «ξένο» σώμα– σε ένα σχήμα που εμπεριέχει την ευαισθησία με τον εύκολο συμβολισμό (ο χορός της ελευθερίας), την εσωστρέφεια με τη μονότονη επανάληψη (οι σκηνές στη σχολή χορού), την ενδοσκόπηση με το διφορούμενο φινάλε, που αδυνατεί να δώσει διέξοδο στο προσωπικό δράμα της ηρωίδος.
Α.Κ.
Ειλικρινής και με παθιασμένη ερμηνεία από τον πρωταγωνιστή, σκοντάφτει σε αρκετά αφηγηματικά φάουλ με συναισθηματική νέκρωση που δεν σου επιτρέπει να νιώσει πολλά για τον ήρωα, αλλά και στην βίαιη συμμόρφωση στο κανονικό στο όνομα της πολιτικής ορθότητας που δικαιολογεί σχεδόν το πάντα. Δεν είναι έτσι όμως.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Ο Ντοντ, κινούμενος στα εκφραστικά μονοπάτια των συμπατριωτών του αδερφών Νταρντέν, ρίχνει συνειδητά τους τόνους του δράματος, αποπνέει μια καλοδεχούμενη νατουραλιστική αμεσότητα άνευ εξάρσεων, λούζει με ζεστούς χρωματικούς τόνους την ψυχική ενδοσκόπηση της Λάρα και με γυάλινους παγωμένους φωτισμούς τις στιγμές απόγνωσης και πανικού. Καταλήγει, όμως, και πολύ δυστυχώς, να υποκύπτει ολοκληρωτικά στον πειρασμό ενός πρωθύστερου σχήματος, που ανταλλάσσει θέσεις ανάμεσα στη ψυχολογική αντίδραση και τη φιλμική δράση.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
ο σίγουρο είναι πως αυτή είναι μια ταινία που θα προκαλέσει συζητήσεις και σούσουρο. Το άλλο σίγουρο είναι πως ο (πρωτοεμφανιζόμενος) πρωταγωνιστής Victor Polster δίνει μια απίστευτη, εντελώς πειστική ερμηνεία. Το ακόμα πιο σίγουρο είναι (κι αυτό ισχύει για όλες τις ταινίες): δείτε την για να βγάλετε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας, χωρίς ποδηγετήσεις και επηρεασμούς.
Τάσος Ντερτιλής
Παρά το διφορούμενο πρόθεσης και αποτελέσματος, ο νεαρός χορευτής Βίκτορ Πόλστερ που κάνει εδώ το κινηματογραφικό του ντεμπούτο είναι καθηλωτικός ενώ και ο υπέροχος Άριε Φορτάλτερ στο ρόλο του στοργικού πατέρα μοιάζει να έχει ξεφύγει από μια παραλλαγή μυθοπλασίας των αδελφών Νταρντέν οι οποίοι πιθανόν να είναι και η βασική επιρροή του νεαρού σκηνοθέτη.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Αυτό που βλέπουμε έχει μια τάση προς το ντοκυμαντέρ, προς το ντοκουμέντο, χωρίς όμως και να είναι ντοκυμαντέρ. Παρακολουθούμε την εξελικτική διαδικασία. Αυτό, όμως, που παρακολουθούμε δεν έχει καμία δραματικότητα πέραν της όποιας δραματικότητας συνιστά η ίδια η περίπτωση.
Μάνος Θηραίος
Μπερδεμένο και εν μέρει χαμένο στα δικά του σκοτεινά μονοπάτια μοιάζει και το πρώτο κινηματογραφικό πόνημα μεγάλου μήκους του νεαρού σκηνοθέτη Λούκας Ντοντ, ο οποίος συνυπογράφει και το σενάριο με τον Άντζελο Τίσενς.
Ιάκωβος Γωγάκης
Το έργο "αφήνεται" πλήρως, σε μια διαδικαστικού τύπου αφήγηση, όπου οι εσωτερικές συγκρούσεις της ηρωίδας, παραμένουν εσωτερικές, διατηρώντας μια απόσταση ασφαλείας από το κοινό. Το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται από τον σκηνοθέτη κοντινά πλάνα, είναι θεμιτό, αλλά και πάλι δεν μπορούν να δημιουργήσουν μια άλλου τύπου σχέση με το θεατή.
nicolas1810
Αδικαιολόγητη διάρκεια για αυτό το σενάριο, μια διαρκής επανάληψη των ίδιων και των ίδιων μην τυχόν και δεν τα εμπεδώσουμε και μία πλήξη μαζί και αδιαφορία για τα τεκταινόμενα. Μα πόσο ταινιάρα ήταν "Το Παιχνίδι των Λυγμών".
Ηλίας Φραγκούλης
2018-11-02
Να δεις τούτη την ταινία για να αντιμετωπίζεις πιο «ανοιχτόμυαλα»... τι ακριβώς; Όχι. Έλεος.
