Ο Υποψήφιος(2018)
(The Front Runner) | Πρώτη προβολή: 06-12-2018
Δημήτρης Πολιτάκης
Εξαιρετική σε κάθε επίπεδο αλλά και πολλαπλώς καίρια η ταινία με θέμα τη θεαματική πτώση του χαρισματικού υποψηφίου των Δημοκρατικών, Γκάρι Χαρτ, το 1987.
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-12-20
Από τα πιο συμπαθητικά πολιτικά δράματα των τελευταίων χρόνων.
Παύλος Γκουγιάννος
Μία καλοκουρδισμένη ταινία, με πολύ δυνατό σενάριο, και μεστές ερμηνείες.
Αγγελική Στελλάκη
2018-12-18
Ο Υποψήφιος μάς δείχνει την άλλη πλευρά της δημοσιογραφικής δεοντολογίας που μας έδειξε το Spotlight.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-12-14
Ο Υποψήφιος, ένα αξιοπρεπές δράμα στη μακρά παράδοση του κινηματογραφικού στοχασμού των Αμερικανών κινηματογραφιστών πάνω στις πολιτικές τους αξίες, προβάλλει τα ολισθήματα του παρελθόντος στο σήμερα, καλύπτοντας και τις δύο πλευρές, χωρίς πυγμή ή εξάρσεις, αλλά με διακριτικό χειρισμό.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-12-16
Νευρικό filmmaking, ρεπορτάζ που συχνά θυμίζει ντοκιμαντέρ και συμπαθητικοί β' ρόλοι (ο Τζ. Κ. Σίμονς ξεχωρίζει άνετα ως υπεύθυνος της καμπάνιας του Χαρτ). Όχι όμως μια μεγάλη ταινία.
Αιμίλιος Χαρμπής
Σκηνοθετώντας με υποδειγματικό ρυθμό, ο Τζέισον Ράιτμαν φτιάχνει ένα φιλμ που μεταφέρει ατόφιο τον πυρετό της προεκλογικής καμπάνιας και κυρίως της επιρροής που έχουν τα μέσα σε αυτή.
Τατιάνα Καποδίστρια
Πολυπρισματική εστίαση, θαυμάσια ατμόσφαιρα, και εντυπωσιακή αμεροληψία οπισθογραφούν την ιστορία του γερουσιαστή Γκάρι Χαρτ, που μέσα σε λίγες μέρες έγινε από προπορευόμενος προεδρικός υποψήφιος των Δημοκρατικών, ένας παραιτηθείς μοιχός (ίσως).
Άγγελος Πολύδωρος
2018-12-12
Ένα πολιτικό θρίλερ, με σχετικά γρήγορο ρυθμό και αξιοπρεπείς ερμηνείες.
Τάσος Ντερτιλής
Με τον αέρα της εμπειρίας των 30 χρόνων που μεσολαβούν από την ιστορία του και με μπόλικο κυνικό χιούμορ ο πάντα προσεκτικός Ράιτμαν αποτυπώνει μέσα από ένα εξαιρετικό σενάριο το ίχνος μιας ιστορικής στιγμής (για τις ΗΠΑ κυρίως) και δίνει την ευκαιρία τόσο στο Χιου Τζάκμαν όσο και στο υπόλοιπο καστ να κεντήσουν ολοζώντανα κινηματογραφικά πορτραίτα.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Το αποτέλεσμα είναι αναμφίβολα ενδιαφέρον αν και τελικά μοιάζει απλά να κολακεύει τα νεοπουριτανικά (κατά τη γνώμη της στήλης) ήθη της #ΜeΤoo εποχής που καίει ξερά και χλωρά μαζί, με την ίδια ευκολία.
Χρήστος Μήτσης
2018-12-10
Η κοφτερή σεναριακή πένα του Ράιτμαν («Juno», «Ραντεβού στον Αέρα») ηρωοποιεί εύκολα μια φιλελεύθερη χαμένη ευκαιρία, μένοντας στην επιφάνεια μιας σειράς πολύπλοκων ιστορικοπολιτικών γεγονότων.
Λήδα Γαλανού
2018-12-08
Είναι η ίδια η πρόθεση του Ράιτμαν που τον εγκλωβίζει: θέλοντας να κάνει μια ταινία παρατήρησης, πολλών και μικρών ηρώων, αποστασιοποιημένη, cool, καταλήγει με ανθρώπους που δεν ενδιαφέρουν κανέναν, μ' ένα συμπέρασμα προβλέψιμο και μ' ένα φινάλε απλοϊκό.
Ηλίας Φραγκούλης
Επί μέρους στοιχεία και σκηνές μαρτυρούν σοβαρή δουλειά, αλλά ο κεντρικός ήρωας παραμένει πάντοτε «αχαρτογράφητος» εσωτερικά, αφήνοντας τον θεατή παγερά αδιάφορο να τον αντιμετωπίσει με νοιάξιμο.
Ιάκωβος Γωγάκης
Ο προβληματισμός του Ράιτμαν -επί του θέματος- είναι επιφανειακός, όπως είναι και μονόπλευρος στο πως παρουσιάζει τους δημοσιογράφους, δηλαδή σαν μονάδες, αγνοώντας, ότι τις αποφάσεις τις λαμβάνουν εκδότες και άλλου είδους πρόσωπα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2018-12-02
Ο Ράιτμαν δεν είναι μάστορας του φορμαλισμού σαν τον Σπίλμπεργκ και ο "Υποψήφιος" δεν είναι "The Post".
Τάσος Μελεμενίδης
2018-12-06
Διακριτική και άνευρη παρουσίαση του χρονικού της παραίτησης του υποψήφιου προέδρου των Δημοκρατικών, Γκάρι Χάρτ, το 1988, εξαιτίας ενός σκανδάλου που αφορούσε μια πιθανή εξωσυζυγική του σχέση.
gaRis
2018-12-04
Ξεκινά Altman-ιστικά (Tanner 88 κανείς;), πατά στο αχνάρι του The Candidate, λοξοκοιτά προς The Ides of March, δυστυχώς βουλιάζει στα απόνερα του γλυκερού The Post και εδώ απλά ξεκινούν τα προβλήματα.
Γιάννης Παναγούλιας
Χωρίς όμως να έχει κάτι περισσότερο να πει και με εναν Jackman με κομμένα (υποκριτικά) νύχια, το «The Front Runner», χάνει μια κούρσα που ουσιαστικά δε του ζητήθηκε να διανύσει. Καλύτερη τύχη στη ζεστασιά του οικιακού μας κινηματογράφου.
Πάρις Μνηματίδης
Ένα σημαντικό στοιχείο που λείπει κι εμποδίζει το φιλμ από το να χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη είναι η αιχμηρότητα που θα όφειλε να υπάρχει σε μεγαλύτερο βαθμό μιας και πρόκειται για μια ιστορία που αγγίζει πολύ «πικάντικα» θέματα, από τον σχηματισμό συνειδήσεων μέσω των μίντια μέχρι το τι μπορεί να οριστεί ως επαγγελματική δεοντολογία.
