Στο Σώμα της(2018)

(Across her Body) | Πρώτη προβολή: 10-01-2019

Ντοκιμαντέρ της παρατήρησης που σε ελκύει διακριτικά στο «σώμα» του και σε υποβάλλει αργά στην πνευματικότητά του. Από τις ομορφότερες ελληνικές ταινίες των τελευταίων χρόνων.

ταινία «ξεδιπλώνεται» με το αϊζεσταϊνικό μοντάζ. Το μέρος και το όλο, η αντίθεση που από δευτερεύουσα γίνεται πρωταρχική, η διαλεκτική που αναπτύσσει το λόγο, το σώμα που γράφει μέσα στο χώρο, το σώμα που γίνεται γραφή, λόγος, αυτό που αναγεννά ότι έχει πεθάνει, το συνδέει με το τωρινό και, με αυτό τον τρόπο, αποδίδεται η Ιστορία αυτού του τόπου. Της Θηρασιάς, της Σαντορίνης -έτσι όπως θα έπρεπε να ήταν-, της Ελλάδας, όλου του κόσμου.

"Παπαδιαμαντικής" ευαισθησίας και σημαντικής πολιτιστικής αξίας ντοκιμαντέρ του Ζαχαρία Μαυροειδή («Ο ξεναγός») που περικλείει περιέργεια και στοχασμό για την πολιτισμική αξία των ελληνικών παραδόσεων που σβήνουν στη λήθη.

Ένα θρησκευτικό έθιμο που αργοσβήνει στη Θηρασιά απέναντι από τη χλιδή της Σαντορίνης γίνεται εικόνα μιας λιτής πνευματικής Ελλάδας που χάνεται ανεπιστρεπτί.

Μια Ελλάδα που χάνεται μαζί με τις ιστορίες, τις αναμνήσεις και τα έθιμά της μέσα από ένα γαλήνιο κινηματογραφικό βλέμμα πάνω στο γυναικείο και το αιγαιοπελαγίτικο «σώμα».

Μέσα από τα λόγια και τις μορφές τους, το ντοκιμαντέρ παρασύρεται στη νοσταλγία για τα αμπέλια και τη ζωή του τόπου, εικόνες μιας άλλης Ελλάδας που γεννιούνται μέσα από εξιστόρηση προσωπικών κόπων με μια μάλλον αφοριστική ματιά στο εμπορικό πανηγύρι που συμβαίνει ακριβώς απέναντι, στη Σαντορίνη, μια αντίστιξη πιο εντυπωσιακή και από την περίφημη θέα του νησιού.

Μπορεί η ταινία να ωφελούνταν από μια μικρότερη διάρκεια –η παράθεση των ημερών, των εργασιών, των προσώπων, δεν κλιμακώνει ποτέ τον ρυθμό της– αλλά αυτό είναι ένα λαογραφικό ντοκιμαντέρ, ζωντανό και πανέμορφο που σε αφήνει με μια αίσθηση στοργής για την ιστορία.

...νοσταλγικό, θρησκευτικό ντοκιμαντέρ...

Είναι απορίας άξιον για ποιον λόγο όλα αυτά να μας ενδιαφέρουν.