Στην Πύλη της Αιωνιότητας(2018)
(At Eternity's Gate) | Πρώτη προβολή: 17-01-2019
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Το ταξίδι προς την Αιωνιότητα είναι αποκαλυπτικό και για τους θεατές, οι οποίοι βυθιζόμαστε στον αιθέρα, προσεγγίζουμε τις σκέψεις του δημιουργού [και των δύο], εμπλεκόμαστε στην μετάβασή του, αφουγκραζόμαστε τις ανησυχίες του και το φευγιό του. Ως εμπειρία μέθεξης είναι συναρπαστική και με έπιασα να κρατώ την ανάσα μου πολλές φορές.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-01-20
Η ταινία του Τζούλιαν Σνάμπελ, πάνω σε σενάριο που συνέγραψε με τον θρυλικό Ζαν-Κλοντ Καριέρ, καταφέρνει να είναι μια ουσιαστική, πλήρης βιογραφία, αποφεύγοντας εσκεμμένα την επιδερμική καταμέτρηση και τη βαρετή αντικειμενικότητα.
Παύλος Γκουγιάννος
Πολύ πειραματική σκηνοθετικά, άλλοτε επιτυχώς, άλλοτε όχι τόσο, αποτυπώνει στο έπακρο όλον τον ψυχισμό του ζωγράφου. Εγκλωβίζει μέσα στα καρέ τις αισθήσεις του, την ψυχή του, σε σημείο που αν έχεις δει αυτήν την ταινία, νιώθεις πως πράγματι έχεις μάθει καλύτερα τον Van Gogh.
Άγγελος Πολύδωρος
Βρήκα εικαστικά άψογη την ταινία, της οποίας όλο το βάρος πέφτει στον Γουίλεμ (Βίνσεντ) Νταφόε και την εκπληκτική ερμηνεία του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υστερούν οι υπόλοιποι.
Στέργιος Πουλερές
Οφείλω να πω ότι δεν είναι ένα εύκολο έργο προς θέαση. Είναι ατόφια αφήγηση ευρωπαϊκού σινεμά. Θέλει αφοσίωση για να το νιώσεις. Και μια ροπή προς αυτού του είδους την τέχνη. Αλλά είναι τόσο μεγαλειώδη όσα δίνει στον θεατή, ώστε τίποτα να μην μοιάζει με αξεπέραστο για να μην το δεις.
Τάσος Ντερτιλής
Η προσέγγιση του Σνάμπελ στον Βαν Γκογκ κάθε άλλο παρά ακαδημαϊκή μπορεί να χαρακτηρισθεί. Αφήνοντας ξέφρενη την εικαστική του έμπνευση και παιδεία, ο Σνάμπελ μοιάζει να σκηνοθετεί με καβαλέτο και να ζωγραφίζει με κάμερα, δημιουργώντας ένα απίστευτα εκθαμβωτικό κινηματογραφικό αντίστοιχο των πινάκων του Βαν Γκογκ.
Κατερίνα Τσώλου
Η ζωή ενός ζωγράφου που όλοι γνωρίζουμε. Ενός ζωγράφου απομονωμένου, που ακροβατεί ανάμεσα στα όρια της πραγματικότητας και της τρέλας. Ενός ζωγράφου που μοναδική του ανάγκη είναι να ζωγραφίζει και αναζητά απελπιστικά την αιωνιότητα. Αυτή είναι η ζωή του Vincent Van Gogh.
Σωκράτης ο Τανυσίπτερος
Η ταινία αποτυπώνει την ατμόσφαιρα της εποχής του καλλιτέχνη, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζει σε φυσικό χώρο ορισμένα από τα τοπία και τα πρόσωπα που αποτύπωσε στα έργα του. Ο Νταφόε είναι απόλυτα πειστικός στο ρόλο του μεγάλου ζωγράφου.
Σπύρος Δούκας
Πρόκειται για μια αξιόλογη δουλειά με σεβασμό προς έναν μεγάλο δημιουργό, από έναν σύγχρονο καλλιτέχνη που δείχνει να τον αφουγκράζεται σε βάθος.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ο Γουίλεμ Νταφόε, όπως το συνηθίζει άλλωστε, δίνει μια αισθαντική ερμηνεία σε αυτή τη ταινία, η οποία όσο θα ξενίσει κάποιους που περιμένουν να δουν μια ακαδημαϊκή βιογραφία, θα γοητεύσει όσους αφεθούν στο εικαστικό σύμπαν της που περιλαμβάνει στιγμές, αποσπάσματα και κομμάτια της υπαρξιακής και δημιουργικής αγωνίας ενός καλλιτέχνη που αναζητούσε απεγνωσμένα το φως.
Μάρα Θεοδωροπούλου
Αραιή σε πλοκή και συχνά αφαιρετική, η ταινία περνάει το μεγαλύτερο χρόνο της στη φύση, με τον Βαν Γκογκ τόσο αφοσιωμένο στο να γίνει ένα μαζί της που κυριολεκτικά την γεύεται (χρησιμοποιούμε τη λέξη «κυριολεκτικά» κυριολεκτικά), ενώ χάνει σταδιακά τα λογικά του.
Αχιλλέας Βασιλείου
Οι εικόνες του είναι πανέμορφες και η φωτογραφία του Benoit Delhomme υποδειγματική εφόσον καταφέρνει να αποδώσει όλη την χρωματική παλέτα του ζωγράφου, όπως την έχουμε δει από του πίνακες του, στις σκηνές με την φύση, στο κίτρινο δωμάτιο του ακόμα και στα πορτρέτα που δημιούργησε.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Με σωστή, διερευνητική ματιά, με μια κάμερα που παρακολουθεί τον πρωταγωνιστή του από κοντά, καταγράφοντας την κάθε λεπτομέρεια στις κινήσεις και τη συμπεριφορά του, αν και, με μια πρέπει να πω, υπερβολική μουσική υπόκρουση (η αδυναμία πολλών αμερικανικών ταινιών).
Πάνος Μουζάκης
Αποτελεί μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση από ένα ζωγράφο-σκηνοθέτη που σίγουρα αντιλαμβάνεται τη σημασία του έργου του Van Gogh και το αποτυπώνει με τις εικόνες του.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2019-01-18
Με έναν απλώς θαυμάσιο Γουίλεμ Νταφόε στον ρόλο του ζωγράφου (ρόλος που θα τον οδηγήσει και πάλι στα Οσκαρ), ο Σνάμπελ έκανε μια ταινία τέχνης για την ίδια την τέχνη.
Δημήτρης Αποστολόπουλος
2019-01-16
Η κάμερα του J.Schnabel, καταφέρνει να διεισδύσει στον ψυχισμό και την προσωπικότητα του μεγάλου Βαν Γκογκ, δημιουργώντας λυρισμό και συναίσθημα, υποβοηθούμενη κι απ' την ερμηνεία του εξίσου μεγάλου Dafoe. Κάπου όμως το παρακάνει με το σιωπηλό του arthouse ύφος.
Κωστής Δ. Μπίτσιος
Ο 60άρης Willem Dafoe καλείται να υποδυθεί τον 37χρονο ζωγράφο. Μπορεί να μην βρίσκεται κοντά στην ηλικία του ήρωα, όπως ήταν ο Kirk Douglas, όταν τον υποδύθηκε το 1956 στο Lust for Life των Minnelli/Cukor, αλλά η ερμηνεία του σώνει ένα – κατά τα άλλα – βαρετό φιλμ.
Άντα Δαλιάκα
2019-01-14
Οι μέρες και τα έργα του Βαν Γκογκ στην Αρλ της Γαλλίας όπου φιλοτέχνησε διάσημους πίνακες δίνονται μέσα από την υποκειμενική κάμερα-ματιά του ίδιου του καλλιτέχνη στις περιηγήσεις του στη φύση και βύθισή του σε αυτή σε σκηνές λουσμένες με την χρωματική παλέτα των καμβάδων του.
Μιχάλης Φαλιάγκας
Η ταινία σαν σύνολο δεν ήταν κάτι το εξεζητημένο, αλλά είχε να δώσει ξεχωριστά κομμάτια. Ίσως και να μου φάνηκε εμένα λόγω της απογοήτευσης που πήρα από το σενάριο και τη ροή της ιστορίας. Δεν ξέρω..! Είναι όμως σίγουρα μια ταινία που αξίζει να δείτε!
Τατιάνα Καποδίστρια
2019-01-06
Παραληρηματική, εξπρεσιονιστική και τέλεια εικαστική «προσωπογραφία» του Βαν Γκογκ κατά τα δυο τελευταία, υπερδημιουργικά χρόνια της ταραγμένης του ζωής, που απογειώνεται χάρη στην ερμηνεία του Νταφόου –και την μουσική.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-01-12
Ο τιμημένος με το βραβείο ερμηνείας στη Βενετία, υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα αλλά και φαβορί για τα φετινά Όσκαρ Γουίλεμ Νταφόε δίνει μια αψεγάδιαστη ερμηνεία, συνεισφέροντας πολύτιμη βοήθεια στον Σνάμπελ για να φτιάξει με την κάμερά του εικόνες ανείπωτης ομορφιάς (βγαλμένες θαρρείς από τον καμβά του ζωγράφου) αλλά και συγκινητικές σεκάνς τρομερής σύγχυσης, όπου ο καλλιτέχνης δεν μπορούσε να βρει την ησυχία παρά μόνο όταν ζωγράφιζε.
Μαρία Μαγκάκου
Ο Σνάμπελ καταφέρνει να μετατρέψει τον Βαν Γκογκ σε έναν ατελή αλλά άξιο ήρωα του κινηματογραφικού του κόσμου, έναν ήρωα με ανασφάλειες, πραγματικούς, φανταστικούς αλλά και εσωτερικούς εχθρούς και μια αίσθηση μεγαλείου που δίκαια τον σπρώχνει πέρα από την εποχή του και τον ξεχωρίζει από πολλούς.
Κώστας Ζαλίγκας
Ο Τζούλιαν Σνέιμπελ, με κάμερα στο χέρι, χρωματισμένα πλάνα και «αφαιρετικό» σενάριο, υπογράφει μια πολύ ενδιαφέρουσα βιογραφία του Βαν Γκογκ, η οποία πετυχαίνει να σε μεταφέρει στην ουσία της σκέψης και του έργου του κορυφαίου δημιουργού.
Δημήτρης Δημητρακόπουλος
2019-01-08
Προσπαθώντας να κατανοήσει πλήρως την έκταση του καλλιτεχνικού βάρους του Βίνσεντ Βαν Γκογκ, το νέο φιλμ του Τζούλιαν Σνάμπελ μπορεί να μην φαίνεται όσο καινοτόμο ήταν το «Σκάφανδρο και η Πεταλούδα», φέρει όμως την ισχυρή ερμηνεία του Γουίλεμ Νταφόε, η οποία είναι ικανή να παρασύρει τον θεατή.
Ηλίας Δημόπουλος
2019-01-10
Ο Σνάμπελ γυρεύει με οξύνοια κι εμπάθεια «αυτοβιογραφούμενου» να αποτυπώσει τη βία της τέχνης, τις τεκτονικές πλάκες που μετακινούμενες διαρκώς εντός του καλλιτέχνη επιτρέπουν περιστασιακά μια καλλιτεχνική λάβα να ξεμυτίζει.
Λήδα Γαλανού
Ο Τζούλιαν Σνάμπελ («Το σκάφανδρο και η πεταλούδα») αποτίνει φόρο τιμής στον Βίνσεντ βαν Γκογκ με μια ταινία σε κάθε της πόρο ιμπρεσιονιστική, ακόμα και στην ανυπέρβλητη ερμηνεία του Γουίλεμ Νταφό.
Ιάκωβος Γωγάκης
Οφείλουμε να παραδεχθούμε, πως είναι η πρώτη φορά, που σε μια ταινία για τον κορυφαίο ζωγράφο, η προσέγγιση είναι πέρα από τα στεγανά και τις νόρμες- μιας κατά γράμμα βιογραφίας- και το γεγονός αυτό προστίθεται στα θετικά της ταινίας.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Μέσα στην όλη θολούρα του έργου διαπιστώνω μια «συγκρότηση» σε αυτή τη θολούρα και δεν μπορώ να την προσπεράσω και να μην την αναφέρω. Αυτός είναι κατά τη δική μου αντίληψη κι ο λόγος που η ταινία, μέσα σε όλα της τα προβλήματα καταφέρνει και κυλά και σε παρασύρει και σε κάνει να την παρακολουθείς. Άσχετο αν στο τέλος βγαίνεις από την αίθουσα με απορίες.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Είναι λίγο τουριστικό αλλά είναι και λίγο οπτικά συνεπές, με μια δυνατή ερμηνεία στο κέντρο του και με μπόλικες διάσπαρτες στιγμές συναισθηματικά ανοιχτόκαρδων στιγμών.
Χρήστος Μήτσης
2019-01-04
Ο Σνάμπελ δανείζεται από την αλληλογραφία του Βαν Γκογκ ενδιαφέρουσες ιδέες πάνω σε όλα αυτά, προσπαθεί να τις σχολιάσει με μια «ποιητική» σκηνοθετική προσέγγιση, καταλήγει όμως σε μια συναισθηματική και μάλλον φλύαρη, ακαδημαϊκότερη των προθέσεών του βιογραφία.
nicolas1810
Ενδιαφέρουσα η προσέγγιση, έξοχος η Γουίλεμ Νταφόε, εξαιρετική μουσική, πανέμορφα πλάνα ευγενική προσφορά του γαλλικού νότου, αλλά και ολίγην κούραση από το αργό επαναλαμβανόμενο μοτίβο και το σχετικά πειραματικό ύφος που υπογραμμίζεται από την κάμερα στο χέρι.
Νίκος Δρίβας
Η ταινία στηρίζεται κυρίως στους ώμους του Willem Dafoe, που περιβάλλεται από εξαιρετικά πλάνα, σκηνικά και κοστούμια, αλλά από τη στιγμή που τελικά η ομορφιά της ταινίας αρχίζει να επιδεικνύεται, οι κακές επιλογές που κάνει ο Schnabel (παρά την καλή του πρόθεσή του), την κάνουν να χάσει ένα μεγάλο μέρος της προσοχής και της εκτίμησης του κοινού της. Τουλάχιστον αυτό έκανε σε εμάς...
Γιώργος Παπαδημητρίου
Ο Νταφό, με το πρόσωπο που μοιάζει με σμιλευμένο βράχο όπου σκάνε όλα τα κύματα, αντιστέκεται με σθένος και άνεση στον πειρασμό της καταραμένης περσόνας. Και κουβαλά με την υπόγεια φωνή, τις χαρακιές του δέρματος, τα αυλακωμένα μάτια και τις συγκρατημένες εκρήξεις, την ταινία στους ώμους του. Ακόμη και στις ατυχείς στιγμές, όταν δηλαδή το σενάριο ξεφουσκώνει, η φλυαρία παίρνει το πάνω χέρι (σε πολλές στιγμές, αχρείαστο το voice over) κι η κινηματογράφηση μοιάζει με αλυσίδα από επαναλαμβανόμενα τρικ.
Έλενα Χρηστοπούλου
Ενδιαφέρουσα, αλλά κουραστική μελέτη του Βίνσεντ βαν Γκογκ από έναν σκηνοθέτη που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει τέχνη (ο ζωγράφος/σκηνοθέτης Τζούλιαν Σνάμπελ του «Basquiat»), κάτι που από ατού εδώ αποδεικνύεται παγίδα.
Βικτωρία Μιχαήλ
2019-01-02
Η ΑΣΚΤ, το σύμπαν των galleries, όσοι σκιτσάρουν ερασιτεχνικά και οι λοιποί άμεσα ενδιαφερόμενοι για ευνόητους λόγους θα παραστούν οπωσδήποτε στα εγκαίνια, το fan club ενός Νοσφεράτου και των VIP προσωπογραφιών επίσης – αρκετοί θα κρίνουν ότι το αποτέλεσμα δεν έχει θέση σ' ένα Λούβρο των κινούμενων καρέ. Την ομαδική του εμπορικού δεν την αφορά το θέαμα. Σχολική επίσκεψη για κάτω των 15 στο παρόν μουσείο δεν συστήνεται, εκτός αν το παιδί σκίζε(τα)ι στα κραγιόνια και τα μπλοκ – άντε, κι ό,τι καταλάβει.
