Το Μάτι της Κωνσταντινούπολης(2015)

(The Eye of Istanbul) | Πρώτη προβολή: 28-02-2019

Έχοντας καλύψει δημοσιογραφικά τέσσερις ακόμα πολέμους, το έργο του Αρά Γκιουλέρ αποτελεί μια ιστορικά και πολιτιστικά σημαντική κατάθεση, ενώ η σκηνοθεσία των Καραεβλί και Καϊμάκ αναδεικνύει τη διαχρονική αξία του σπουδαίου αυτού καλλιτέχνη.

Μια ματιά στη ζωή και το σπουδαίο έργο του Άρα Γκιουλέρ ενός από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ου αιώνα.

Ο Τουρκο-αρμένιος φωτογράφος, με αρκετή όρεξη και άσβεστη τη φλόγα της δημιουργίας, ταξιδεύει στην ατέλειωτη στοίβα του έργου του, υπενθυμίζει πως δεν φωτογράφιζε μόνο την Πόλη, αν και ο κύριος όγκος της δουλειάς που παρουσιάζεται αφιερώνεται σε αυτήν, που ο ίδιος αποθανάτισε όπως κανείς άλλος και συνδέεται πια συνειρμικά μαζί της.

Κινηματογραφικά απλή, αλλά πολιτιστικά σημαντική κατάθεση, η οποία αποτυπώνει τον τρόπο σκέψης και τη διαχρονική αξία ενός σπουδαίου καλλιτέχνη.

Πορτρέτο του κορυφαίου Τουρκοαρμένιου φωτογράφου Αρά Γκιουλέρ σε ένα ντοκιμαντέρ που σου μεταδίδει την ξεχωριστή αύρα της Πόλης μέσα από το έργο του.

Αυτή η ταινία είναι μία αρχή για την γνωριμία με την Κωνσταντινούπολη, για όσους δεν την έχουν επισκεφτεί ποτέ, και μία επανάληψη ή αναζήτηση νέων τόπων για όσους έχουν πάει και την έχουν γυρίσει, όπως ο γράφων αυτό το σημείωμα.

Με τις φωτογραφίες του ο 90χρονος σήμερα Γκιουλέρ έπλασε έναν ουμανιστικό κόσμο αποτελούμενο από καθημερινούς ανθρώπους – είτε ψαράδες που διασχίζουν τον Κεράτιο είτε αχθοφόρους στα καφενεία. Η αγάπη του για αυτούς τους απλούς ανθρώπους είναι συγκινητική.

Κινηματογραφικά δεν παρουσιάζει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όμως Το Μάτι της Κωνσταντινούπολης είναι το μοναδικό ντοκουμέντο που έχουμε μέχρι στιγμής για την ιστορία του Αρά Γκιουλέρ, του θρυλικού φωτογράφου που αποτύπωσε με απαράμιλλο και μοναδικό λυρισμό την εργατιά και την καθημερινή ζωή της Πόλης των δεκαετιών του 50 και 60 (και όχι μόνο).

Σίγουρα, αν είσαι του σιναφιού, ξέρεις-δεν ξέρεις το portfolio του συγχωρεμένου απέξω – αλλά, και όχι μόνο αισθητικά, το αποτέλεσμα δεν αίρεται στο ύψος της περίστασης. Αν στον ευρυγώνιό σου χωράει η αλλοτινή πρωτεύουσα του Βυζαντίου, να το πάρεις κι εσύ μάτι – αλλά αυτή είναι μια λήψη της που δεν θα παγώσει στον χρόνο. Ο υπόλοιπος ντουνιάς τρώει χουνέρι.