Make the Economy Scream(2018)

Πρώτη προβολή: 07-03-2019

Το «Make the economy scream» είναι ακριβώς έκφραση της σύγχρονης γενικευμένης πολιτικής διαπάλης της εποχής μας: Από την μία οι ανάγκες και η τακτική των παγκόσμιων αφεντικών και από την άλλη των λαών που σκέφτονται πως δεν τους έχουν καμία απολύτως ανάγκη.

Πρόκειται για ακόμη ένα δυναμικό παράδειγμα τού πώς το σινεμά τεκμηρίωσης στην Ελλάδα πατάει ακόμη πολύ γερά στα πόδια του και παράγει ουσιαστικό υλικό προς διάλογο για τα κοινά. Αρκεί να υπάρχει καλή γνώση του μέσου και μια θεώρηση πέραν της πεπατημένης...

Εκτός από την εναλλακτική ερευνητική οπτική του (αλήθεια, πόσοι γνωρίζουν την «ολλανδική ασθένεια»;), το φιλμ ξεχωρίζει για την ποιότητα παραγωγής του σε σχέση με τον no budget προϋπολογισμό του.

Δημοσιογραφικού τύπου αλλά παλλόμενο σε ρυθμούς, αποτελεσματικό σε στοιχειοθέτηση και ενίοτε αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ πάνω στον αμερικανικό επεκτατισμό και την καθοδήγηση της κοινής γνώμης.

Δεν γίνεται πάντα αποτελεσματικός στις προθέσεις και τα καλλιτεχνικά βήματα του ο Χατζηστεφάνου αλλά τουλάχιστον στο κομμάτι της δημοσιογραφικής έρευνας του κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις.

Η περισσότερη ώρα αναλώνεται σε προσωπικό voice over που καθοδηγεί ξεκάθαρα τον θεατή, δίνοντας έτσι μια όσο τον δυνατό λιγότερο αντικειμενική ματιά στην έρευνα.

Αν είσαι πολιτικό και του doc ον, ναι. Εν τοιαύτη περιπτώσει, οι ψηφίζοντες ζερβά (το ψιλοχώσιμο στον ΣΥΡΙΖΑ είναι μόνο ένα, στην αρχή) το ρίχνουν υπέρ, οι οπαδοί της ΝΔ και αντιδραστικότερων χώρων κατεβάζουν καντήλια. Απ' τις εκπομπές του ιδεολογικά αντίκρυ Ιάσονα Πιπίνη είναι πολύ πιο σινεμά. Περιμένω extra επισημάνσεις από τους δυσανεκτικούς στις παρωπίδες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Αρης Χατζηστεφάνου, της «Catastroika» και του «This Is Not a Coup», ξέρει να κάνει ένα ελκυστικό θέαμα, με νεύρο, ρυθμό και μια παιχνιδιάρικη, έστω κι αν εξυπνακίστικη, διάθεση. Σίγουρα όμως δεν κάνει ντοκιμαντέρ. Η νέα του ταινία δεν είναι μια έρευνα, είναι η εικονοποίηση, με δικό του voice over, ειρωνικό χιούμορ και μονόπλευρους συνομιλητές, της προϋπάρχουσας, δικής του άποψης, που απλώς ντύνει με λόγο και πλάνα που σε κάτι θυμίζουν την τεκμηρίωση.