Vox Lux(2018)
Πρώτη προβολή: 21-03-2019
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Μια βίαιη, σατιρική, διανθισμένη με μαύρη χιούμορ, αλληγορία πάνω στη σύγχρονη Αμερική του πλούτου και της εκμετάλλευσης.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-03-20
Το Vox Lux είναι περισσότερο μια σπουδή στη φήμη με πρωταγωνιστή το τέρας που γεννιέται από τα καπρίτσια της συγκυρίας και του μαζικού γούστου.
Δωροθέα Ανδρικάκη
Το Vox Lux λειτουργεί ως μια άριστα καμουφλαρισμένη παραβολή, περίτεχνα, χωρίς μεγαλόστομους συμβολισμούς, διδακτικούς μονολόγους ή γενικά οποιοδήποτε εξωαφηγηματικό στοιχείο, σε ένα σενάριο που δεν έχει ούτε μία κακογραμμένη σκηνή, παρόλο που φαίνεται σαν να μη βασίζεται σε κανέναν ξεκάθαρο άξονα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2019-03-18
Ο Μπρέιντι Κόρμπετ επιστρέφει μετά τo φοβερά ενδιαφέρον "Childhood of a Leader" (κάτι σαν τη βιογραφία του Τραμπ αν ήταν γυρισμένη σαν ταινία εποχής από τον Κιούμπρικ) και όπως και στο προηγούμενο φιλμ του έχει την τάση να παραφουσκώνει τις ταινίες του με ανούσια στοιχεία εντυπωσιασμού ώστε να τις κάνει να φαίνονται πιο περισπούδαστες και περίπλοκες από ό,τι στα αλήθεια είναι, όμως την ίδια στιγμή παραθέτει μια καίρια ματιά στο σημείο τομής της κουλτούρας της διασημότητας και στην ωμή κοινωνική βία του 21ου αιώνα.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Για να γίνουμε στο σημείο αυτό πιο σαφείς (και όχι κακοί), είναι αυτές οι μικρές αλήθειες- λεπτομέρειες (devil is in the details) στο σενάριο και η τόσο άψογη ενσάρκωση, εκ μέρους της Natalie, ενός υπερφίαλου pop ειδώλου, που νομίζει ότι ξέρει αλλά στην ουσία δεν έχει ιδέα σε τι εποχές «ζει και βασιλεύει», που καθιστούν την ταινία "Vox Lux" κάτι παραπάνω από «πολύ μέτρια» και επ' ουδενί κακή!
Αχιλλέας Βασιλείου
2019-03-16
Προορισμένο για cult διάσταση αλλά χωρίς να βουτάει στα βαθιά, το Vox Lux είναι μία ταινία που αφορά κυρίως την ποπ γενιά που είδε stars όπως την Britney Spears. Είναι ένα underground έπος από έναν νεαρό και φιλόδοξο σκηνοθέτη που φαίνεται ότι αγαπάει το σινεμά και τους χαρακτήρες των ταινιών του. Περιμένουμε και άλλα στο μέλλον σίγουρα.
Αλέξανδρος Παπαγεωργίου
Το Vox Lux είναι μια αυθεντική ταινία του αιώνα της – κι είναι τόσο νοσηρή, λαμπερή, σκοτεινή και συναρπαστική όσο κι αυτός.
Κωστής Δ. Μπίτσιος
Η υποκριτική της Portman στηρίζει την ταινία. Η ηθοποιός καταφέρνει να θυμίζει κάτι από Britney Spears, Lady Gaga και Ariana Grande. Παραμένει η αγέλαστη ερμηνεύτρια που γνωρίζει το κοινό, αλλά προσφέρει κάποιες απολαυστικές σκηνές λόγω της απόδοσής της. Η Φωνή του Φωτός όμως εκεί που σε κερδίζει, εκεί σε χάνει.
Τάσος Ντερτιλής
2019-03-12
Η ζωή μιας σύγχρονης νευρωτικής pop ντίβας σε ένα άνισο μείγμα art μελοδράματος και pop musical.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2019-03-14
Σαν το δύσκολο δεύτερο άλμπουμ μιας ποπ σταρ, η νέα ταινία του Μπρέιντι Κόρμπετ είναι φιλόδοξη στο έπακρο, αλλά όχι απαραίτητα εξίσου πετυχημένη.
Αλέξανδρος Κυριαζής
Μπορεί η επιλογή της Portman για το πρωταγωνιστικό ρόλο να ήταν ο παράγοντας που έστειλε τη ταινία στις παγκόσμιες αίθουσες αντί για μια περιορισμένη φεστιβαλική πορεία και από 'κει στα streaming, όμως ήταν και το τελικό καρφί σε ένα ούτως ή άλλως βαθιά προβληματικό φιλμ που μπορεί να μη γίνεται πραγματικά κακό αλλά είναι αφόρητα αδιάφορο.
Έλενα Χρηστοπούλου
Πέραν της ατυχούς επιλογής της Νάταλι Πόρτμαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η οποία είναι εξαιρετική στις περισσότερες επιλογές της, αλλά άνευρη εδώ σε έναν ούτως ή άλλως εκνευριστικό ρόλο, της ειρωνικής αφήγησης από τον Γουίλεμ Νταφό (δε φταίει αυτός, αλλά το εξυπνακίστικο κείμενο) και των αδιάφορων τραγουδιών (συγγνώμη Sia), η όλη ταινία είναι λουσμένη με μια φρικτή αυταρέσκεια.
Λήδα Γαλανού
Το εφήμερο της διασημότητας, η δύναμη της λαϊκής ετυμηγορίας, το star system που από κάθε ίνδαλμα ή «σωτήρα» στερεί την αθωότητα, είναι οι ενδιαφέρουσες και καίριες ιδέες που διατρέχουν την βαρυφορτωμένη ταινία του Κόρμπετ η οποία, ωστόσο, πέφτει κι αυτή θύμα της δικής του αμετροέπειας, ή ενός υπερβολικά σίγουρου δημιουργικού ναρκισσισμού, αλλά και της Νάταλι Πόρτμαν σ' έναν κόντρα ρόλο που δεν μπορεί να υποστηρίξει.
Άντα Δαλιάκα
2019-03-10
...ένα υπερτονισμένο μελόδραμα, επεξηγηματικής εκτός κάδρου αφήγησης από τον Γουίλεμ Νταφόε, μουσικών εκρήξεων (υπογράφουν οι Σκοτ Γουόκερ και Sia) και κινηματογραφικών παραισθήσεων που μήτε στιγμή δεν σχολιάζουν σοβαρά τη θεματική του φιλμ, που είναι η βία, η αποθέωση και το κόστος της φήμης σήμερα.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ενδιαφέρουσα απόπειρα με άνισα όμως αποτελέσματα, κατά τη ταπεινή γνώμη του γράφοντα και μόνο.
Πάνος Γκένας
2019-03-06
Εναλλακτικό πορτρέτο μιας ποπ σταρ και κοινωνικό σχόλιο για τη βίαιη αλλαγή στον 21ο αιώνα, το «Vox Lux» του Μπρέιντι Κόρμπετ είναι φιλό-δοξα αποτυχημένο.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2019-03-08
...μια ταινία η οποία παρά τη διαρκή της φόρτιση, εν τέλει σε αφήνει μουδιασμένο και με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου.
zerVo
Αυτό που μένει από το βαρύγδουπα άνισο αποτέλεσμα, είναι η ικανότητα του Corbet να οργανώσει σεκάνς που να φέρνουν σε βίντεο κλιπ, γρήγορες, κοφτές και μπιτάτες, αποκαλύπτοντας ενδεχόμενα τον λόγο δηλαδή που του έδωσε την ώθηση, να συντάξει σε εικόνα την ιδέα του. Την μεγαλεπήβολη ιδέα του, που δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Τουλάχιστον είχε την πυγμή να το προσπαθήσει κι αυτό του πιστώνεται στα συν.
Νίκος Δρίβας
Η ταινία είναι ανούσια και βαρετή από ένα σημεία, ενώ αποτελεί μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία για κάτι μοναδικό και να κάνει την διαφορά εκεί που πρέπει, καθώς είναι εντελώς στατική.
Φίλιππος Χατζίκος
Τελικά το φιλόδοξο αυτό φιλμ δεν συνιστά τίποτα από όλα αυτά, παρά μια πολύ πιο επιφανειακή και ποπ δουλειά από όσο φαίνεται ο δημιουργός του να πιστεύει.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-03-04
Μέτριο πορτρέτο μιας ποπ σταρ που την υποδύεται η Νάταλι Πόρτμαν, χωρίς να καταφέρνει ούτε πειστική ούτε συγκινητική να γίνει.
nicolas1810
Το πρώτο ημίωρο έχει ένα σχετικό ενδιαφέρον με μια α λα "Ελέφαντας" προσέγγιση. Από εκεί κι έπειτα υπάρχει μόνον κατηφόρα με ένα σενάριο που μοιάζει με φάρσα, με ένα κάστινγκ που αποτελεί σίγουρα τέτοια κι ένα δεύτερο μέρος που είναι ό,τι πιο ασύνδετο και ασυνάρτητο έχει εμφανιστεί τελευταίως.
Χρήστος Μήτσης
Αμήχανο κι εξυπνακίστικο αμάλγαμα μουσικής βιογραφίας, ψυχολογικού δράματος και πολιτικής αλληγορίας, το οποίο προσπαθεί να υπονομεύσει την πομπώδη σοβαροφάνειά του με ένα αδέξιο, αυτοσαρκαστικό χιούμορ.
