Mektoub, Αγάπη Μου(2017)
(Mektoub, My Love: Canto Uno) | Πρώτη προβολή: 28-03-2019
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2019-03-20
Καταφέρνει με μια, δοσμένη με λεπτότητα και διεισδυτικότητα σκηνοθεσία, να συλλάβει, με ένα ωραία αναπτυγμένο σενάριο, με άμεσους, πειστικούς διαλόγους, με μια κάμερα σε συνεχή κίνηση, που αγκαλιάζει και χαϊδεύει τα πρόσωπα και τα κορμιά (ιδιαίτερα των γυναικών), συλλαμβάνοντας τόσο την ομορφιά και τη ζωντάνια του καλοκαιριού, όσο και το σφρίγος, τον ενθουσιασμό, μαζί και τον αισθησιασμό, και γενικά τον τρόπο ζωής των νεαρών εφήβων του.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
Η μεγάλη επιστροφή του Αμπντελατίφ Κεσίς μετά τη «Ζωή της Αντέλ» με το πρώτο μέρος ενός προκλητικού magnus opus που βρίσκεται ακόμη στην αρχή του.
Αχιλλέας Βασιλείου
Σαν κινηματογραφικό αντίδοτο σε μια αγχωτική εποχή και σε μια κινηματογραφία που νοσεί από σεναριακές ιδέες, το Mektoub έρχεται να υπενθυμίσει πως τα πιο απλά πράγματα στην ζωή είναι τα πιο σημαντικά αλλά και πολύ κινηματογραφικά.
Μαρία Γαβαλά
Μια ταινία πλούσια και δηκτική, που διαθέτει όλες τις πρώτες ύλες για ένα αποτέλεσμα μεστό και χυμώδες, ακόμα κι εκείνες, τις οποίες μοιάζει να δυσκολεύεται να διαχειριστεί. Ή οι οποίες τον ξεπερνούν, ή που μπροστά τους διστάζει να αποφασίσει ποια θα πρωτοδιαλέξει.
Γιάννης Καραμπίτσος
Ο Κεσίς κερδίζει άλλη μια φορά τη μάχη. Από τους λίγους σκηνοθέτες της σύγχρονης εποχής που λαμβάνει υπόψη τα στοιχεία της πραγματικής πραγματικότητας και τα εντάσσει στο σώμα των ταινιών του με συναρπαστικό, μοναδικό τρόπο.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-03-16
Με ηδυπαθείς προθέσεις και αυτοβιογραφική διάθεση, ο Κεσίς στήνει θεόρατες σεκάνς και τουλάχιστον τρεις από τις οποίες (η γέννηση των αμνών, ο διονυσιακός χορός με έμφαση στα γυναικεία οπίσθια και το υπέροχο απογευματινό μπάνιο στη θάλασσα) μένουν αξέχαστες σε ένα σκηνικό που παραπέμπει στο Κουσκούς και με θεματική που πηγάζει από την πρώτη του ταινία, το L' Esquive.
Χρήστος Μήτσης
2019-03-18
Με έναν ανέμελο αισθησιασμό, χαλαρή, «χρονοβόρα» αφήγηση (που απαιτεί υπομονή) κι έναν απελευθερωτικό ρεαλισμό ο σκηνοθέτης της «Ζωής της Αντέλ» καταργεί τα όρια μεταξύ οθόνης και πραγματικότητας, εξερευνώντας τις κρυφές, παιγνιώδεις και απρόβλεπτες διαδρομές της ανθρώπινης επιθυμίας.
Τάσος Ντερτιλής
Ο δημιουργός της Ζωής της Αντέλ επιστρέφει με μια νεανική καλοκαιρινή ιστορία αισθησιασμού και ερωτικών αναζητήσεων.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Με τον γνωστό τρόπο των μεγάλων σεκάνς όπου οι ηθοποιοί αυτοσχεδιάζουν έχοντας κάποιες βασικές οδηγίες, ο Κεσίς κάνει και πάλι το κινηματογραφικό θαύμα του, επί τρεις ολόκληρες ώρες, ακόμη κι όταν στη πραγματικότητα, δεν συμβαίνει επί της οθόνης, τίποτα το σημαντικό.
Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur.
Το καινούριο εγχείρημα του δημιουργού της «Ζωής της Αντέλ» είναι μια ουσιώδης κι ενδιαφέρουσα άσκηση νατουραλισμού, που απορρίπτει την έννοια της πλοκής για να εστιάσει αφηγηματικά και νοηματικά στην υπαρξιακή σπουδαιότητα του τώρα, του καθημερινού τίποτα, της ανεμελιάς και, πάνω απ' όλα, της ερωτικής έλξης ως επιτομής της ζωής.
Ιάκωβος Γωγάκης
Τι ακριβώς συμβαίνει στο έργο για να δικαιολογείται η διάρκεια των τριών ωρών; Τίποτα το ουσιώδες. Όμως υπάρχουν φορές που το τίποτα είναι γοητευτικό... κι αν είσαι τεχνίτης δημιουργός, μπορείς από το τίποτα να κάνεις μικρά θαύματα.
Απόστολος Κίτσος
Φλέρτ, ανεμελιά, καύλες all over, όμορφοι πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες (πραγματική αποκάλυψη η χυμώδης Οφελί Μπο, δεν χορταίνεις να την παρακολουθείς), ατελείωτες αμπελοφιλοφίες, διάχυτη ερωτική επιθυμία, όλα αυτά δοσμένα με απόλυτη φυσικότητα και αληθοφάνεια μεν, αλλά πολύ αμφιβάλλω αν πέρα από την ηδυπάθεια και την ηδονοβλεπτική ματιά, μπορούν να στοιχειοθετήσουν μια ολοκληρωμένη κινηματογραφική πρόταση.
Γιώργος Κοκτσίδης
Είναι κυρίως οι γιγαντιαίες (τραβηγμένες από τα μαλλιά για την ακρίβεια) και σχεδόν αχρείαστες σεκάνς του Kechiche που από κάποιο σημείο και μετά αποξενώνουν από το φιλμικό γίγνεσθαι. Κι αυτό βέβαια έχει ως άμεση συνέπεια την καταβαράθρωση του ρυθμικού τέμπο που προσπαθεί απεγνωσμένα να συνθέσει ο σκηνοθέτης. Χάνει με λίγα λόγια η ταινία τη σπονδύλωση και τη στοχοπροσήλωσή της. Όλο νομίζεις πως κάπου θα καταλήξει κι όλο σκοντάφτει άτσαλα και χάνει το ρυθμό της. Καταλήγει έτσι άμορφη και άτονη να αιωρείται διαρκώς γύρω από το θέμα που θέλει να θίξει, χωρίς ποτέ όμως να το αγγίζει.
Άντα Δαλιάκα
2019-03-14
...ένα νοσταλγικό για τις υποσχέσεις, το σφρίγος της νιότης, πολύ προσωπικό, όσο και επαναλαμβανόμενα φλύαρο, νωχελικό (σαν να εξελίσσεται σε πραγματικό χρόνο) ταξίδι αναμνήσεων και ενηλικίωσης.
Γιώργος Νυκταράκης
Μια ταινία η οποία μπορεί να είναι όμορφη εικαστικά και να μεταδίδει πλήθος ευχάριστων συναισθημάτων, αλλά ταυτόχρονα μοιάζει να αυτοπεριορίζεται με την υπερβολικά επεκτατική αφήγηση του δημιουργού, περιορίζοντας την ίδια ώρα και το κοινό όπου απευθύνεται.
Νίκος Παλάτος
2019-03-10
Νεανικό, ζωντανό, φιλήδονο, ενίοτε χιουμοριστικό και σίγουρα εξαντλητικό σε διάρκεια. Οι γνώστες του έργου του Αμπντελατίφ Κεσίς που αγάπησαν τα προηγούμενά του, δεν έχουν και πολλά να φοβηθούν. Όσοι δεν εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία, θαρρώ πως μπορούν να ανησυχούν... επικίνδυνα.
Λήδα Γαλανού
2019-03-12
Μια ιμπρεσιονιστική ταινία γεμάτη ομορφιά της σάρκας (ο τρόπος που κοιτάζει το γυναικείο κορμί είναι, όπως πάντα, στο μεταίχμιο του θαυμασμού και της ηδονοβλεπτικής εκμετάλλευσης), νιότη και καλοκαίρι, με αμυδρές υπόνοιες της σύγκρουσης της ανεμελιάς και της ενοχής, αλλά τόσο ανοικονόμητα που στην τρίωρη διάρκειά της προλαβαίνεις να πας ο ίδιος διακοπές και να γυρίσεις.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2019-03-08
Ο φακός του Τυνήσιου Αμπντελατίφ Κεσίς χαϊδεύει με ελευθερία όμορφα πρόσωπα και σώματα, αλλά αυτό το σιντριβάνι νατουραλισμού, παρότι θαρραλέο στην κατασκευή του, εύκολα μπορεί να κουράσει καθότι μεγάλο σε διάρκεια, στατικό, και σε πολλά σημεία ιδιαιτέρως φλύαρο, χωρίς τα όσα λέγονται να έχουν απαραιτήτως σχέση με τη δραματουργική εξέλιξη της ιστορίας.
zerVo
Στην ουσία, μάλλον γινόμαστε μάρτυρες κάποιων καλοκαιρινών διακοπών που πρέπει να είχε περάσει ο σκηνοθέτης στην νιότη του, θύμησες που πήρε την απόφαση να τις κάνει σενάριο χιλίων σελίδων, ακόμη κι αν σε κανέναν άλλον που τις ακούει, δεν λένε το παραμικρό.
Τατιάνα Καποδίστρια
2019-03-06
Ηδονιστικά γκροπλάν, καλοκαιρινή ανεμελιά, ρευστές σχέσεις και φυσικότατοι διάλογοι υπηρετούνται από ένα θαυμάσιο πολυπρόσωπο καστ, σκιαγραφώντας με ε-ξου-θε-νω-τι-κή λεπτομέρεια και διάρκεια κάτι νεανικές θερινές διακοπές του 1994...
Θοδωρής Δημητρόπουλος
...δίχως μέτρο ή συναίσθησης αντρικής ματιάς, με την κάμερα να κοιτάζει γυναικεία κορμιά και πρακτικά να ξερογλείφεται, σε βαθμό που να τοποθετεί εκ νέου ακόμα και την "Αντέλ" σε νέο πλαίσιο- δεν είμαι σίγουρος πως εκείνη η ταινία θα γεράσει ιδιαίτερα κολακευτικά.
Ηλίας Δημόπουλος
2019-03-02
O σκηνοθέτης της «Ζωής της Αντέλ» επιστρέφει μ' ένα ποταμιαίο opus πάνω στην γυναικεία σεξουαλικότητα, το αέναο φλερτ, την διαδοχή των γαλλοτυνησιακών μικροαστικών γενεών σ' ένα παραθαλάσσιο θέρετρο της Νότιας Γαλλίας, το (πλέον περίφημο) «ανδρικό βλέμμα», την ματαιοδοξία της νιότης και το ενδοκινηματογραφικό πείραμα παντρέματος μιας φόρμας κι ενός περιεχομένου που δείχνουν να αντιδρομούν επί τρεις ολόκληρες ώρες. Και είναι μόνο η αρχή...
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-03-04
Η νέα ταινία του Αμπντελατίφ Κεσίς («Ζωή της Αντέλ») είναι μια φλύαρη, μαξιμαλιστική διασκευή του μυθιστορήματος «La Blessure, La Vraie», συγγραφέα του «Ανάμεσα στους τοίχους», Φρανσουά Μπεγκοντό.
