Ευτυχισμένος Λάζαρος(2018)
(Lazzaro Felice) | Πρώτη προβολή: 28-03-2019
Τέλλος Φίλης
Μια ταινία για ένα και μοναδικό δάκρυ, πριν τους τίτλους του τέλους κι ανάμεσα όλο το ευρωπαϊκό κινηματογραφικό αφήγημα, σαν ρέκβιεμ μιας Ευρώπης που ήθελε να γίνει άλλη αλλά δεν έγινε...
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Γυρισμένη σε φιλμ 16mm, η εικόνα έχει μια ακατέργαστη γοητεία και μια αίσθηση νοσταλγίας για ένα παρελθόν, όχι απαραίτητα καλύτερο, αλλά τουλάχιστον με περισσότερες υποσχέσεις ευτυχίας, ζεστασιάς και αυθεντικών σχέσεων και συναισθημάτων.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2019-03-20
Ο "Λάζαρος" της Ρορβάκερ είναι μάλλον το καλύτερο σενάριο της χρονιάς (δικαιότατα βραβευμένο στις Κάννες) και είναι, σε κάθε περίπτωση, μια από τις λιγοστές ταινίες του τελευταίου διαστήματος που ενώ αντιδρούν εμφανέστατα σε πολιτικές κρίσεις εντελώς σύγχρονες, δε μοιάζουν παγιδευμένες σε ένα μέρος ή σε μία στιγμή.
Αλέξανδρος Παπαγεωργίου
Αξίζει, εν τέλει, να δει κανείς τον Ευτυχισμένο Λάζαρο για να πειστεί ιδίοις όμμασι ότι αυτό το σινεμά υπάρχει, παίζεται στις αίθουσες κι αξίζει να αναδεικνύεται σαν αυτό που είναι: μια απαιτητική κινηματογραφική εμπειρία που θέλει να κάνει ξανά το ίδιο το σινεμά κάτι πιο ριζοσπαστικό και μυθικό απ' ό,τι το έχουμε συνηθίσει.
Πάνος Αχτσιόγλου
Σαν κάτι που φαντάζει εντελώς καινούριο, αλλά και που δίνει ταυτόχρονα την εντύπωση ότι ήταν πάντα εδώ, το σπουδαίο φιλμ της Αλίτσε Ρορβάχερ συνιστά ένα αυθεντικό δείγμα ευρωπαϊκού σινεμά δημιουργού, ακροβατώντας ανάμεσα στο ανυπέρβλητα ποιητικό, το βαθιά πνευματικό και το μαγικά ρεαλιστικό.
Dimitris Dx
Φανταστικό πρώτο μέρος, πολύ καλό δεύτερο, άστοχο τελείως τελικό πεντάλεπτο.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-03-18
Ο Λάζαρος ανοίγει τα μάτια του πλατιά, σαν ανεξίκακο παιδί, και καθρεφτίζει την αφήγηση της Αλίτσε Ρορβάχερ, η οποία και πάλι αναρωτιέται αν τα μοντέρνα θαύματα έχουν θέση σε έναν κόσμο που μπορεί και να μην τα πάρει καν χαμπάρι.
Άντα Δαλιάκα
2019-03-16
Χρησιμοποιώντας την ποιητική αφήγηση που κυλά σαν νερό, τον ιταλικό νεορεαλισμό σε αρμονία με τον μαγικό ρεαλισμό, η δημιουργός θέτει μεγαλεπήβολα ερωτήματα για την πολυδιάστατη ηθική μιας παρακμιακής κοινωνίας.
Έφη Καραχάλιου
Η σκηνοθετική ματιά της σκηνοθέτιδας δανείζεται στοιχεία από την κινηματογραφική παράδοση της χώρας της και την μετεξελίσσει με στοιχεία από σύγχρονα έργα με ταξικό πρόσημο, προκειμένου να εκφράσει το όραμα μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από τον ατομικισμό και τον αμοραλισμό.
Πάρις Μνηματίδης
Πρόκειται για πρωτότυπο, παλλόμενο όσο και τρυφερό σινεμά, που υψώνει φωνές που πολύ εύκολα ξεχνιούνται σε μια ήπειρο που εδώ και μια δεκαετία ζει μέσα στην άρνηση της πολλαπλών μορφών κρίσης της...
Τάσος Ντερτιλής
Ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερη παραβολή που συνδυάζει νεορεαλισμό και παραμύθι.
Ιάκωβος Γωγάκης
Είναι η πιο άρτια ταινία της συγκεκριμένης δημιουργού κι ο Αντριάνο Ταρντιόνο, μια δικιά της μεγάλη ανακάλυψη.
Κωστής Θεοδοσόπουλος
2019-03-14
Μία βραδυφλεγή πολιτική αλληγορία η οποία αναπτύσσεται εντυπωσιακά μέχρι και την τρίτη πράξη, όταν και προσγειώνεται απότομα εξαιτίας ενός άγαρμπου και εντελώς ασύμβατου φινάλε.
Αντώνης Ζαούτσος
Το μόνο σίγουρο είναι πως όποιος την παρακολουθήσει θ΄αργήσει να την ξεχάσει, και πιθανότατα θα εκτιμήσει τουλάχιστον την πρωτοτυπία της.
Μαρία Γκιούλη
Ακόμα μία δυνατή δουλειά της Ιταλίδας δημιουργού που χειρίζεται άψογα τις μικρές κοινωνίες ανθρώπων με τη φυσικότητα αλλά και την διακριτική εμβάθυνση ενός ντοκιμαντέρ.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2019-03-12
Με την Ρορβάκερ να μετατρέπει σταδιακά την ταινία της σε μια ωραία κοινωνική αλληγορία, με την αδερφή της, Άλμπα, εξαιρετική σε έναν από τους κεντρικούς ρόλους.
Μανώλης Κρανάκης
2019-03-04
Ένα μαγικό αλλά και ταυτόχρονα πολιτικά και κινηματογραφικά μπερδεμένο ταξίδι που ξεκινάει από το φολκλόρ μιας άλλης εποχής και φτάνει στην Ιταλία του σήμερα.
Λήδα Γαλανού
2019-03-06
Αξιοποιώντας στο μέγιστο την παραμυθένια φωτογραφία της Ελέν Λουβάρ, η Ρορβάκερ στήνει μια ιστορία που αγκαλιάζει τους λαϊκούς μύθους, εκείνους που με σχηματικούς, εμβληματικούς ήρωες μιλούν για τα βαθιά κοινωνικά προβλήματα του σήμερα.
Αχιλλέας Βασιλείου
Ιταλικός ρεαλισμός, γραφικοί αλλά συμπαθέστατοι χαρακτήρες, ήρωες που δεν χρειάζονται καθορισμό τόπου και χρόνου και αλληγορικές ιδέες. Αυτός είναι ο Ευτυχισμένος Λάζαρος, χαμένος σε έναν μοντέρνο κόσμο...όπως ακριβώς και η ταινία.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Γενικώς, η ταινία δεν είναι εύκολο να ταξινομηθεί. Με τα σημερινά δεδομένα είναι μια ταινία... UFO! Όπως και να 'χει, πάντως, το πρόσημο για την ταινία είναι κατά βάση θετικό. Και ναι, θα δούμε πολύ καλύτερα πράγματα από την Rohrwacher στο μέλλον.
Γιάννης Αποστολίδης
Η σύνδεση του αλληγορικού μύθου με την ιστορία αποτυγχάνει να αναδείξει ένα στέρεο σκηνοθετικό όραμα, το οποίο δεν ολοκληρώνεται ούτε στην αδέξια επιλογή ενός ωμά βίαιου φινάλε, όπου το μόνο που πετυχαίνει είναι να μας δείχνει με το δάχτυλο τα αυτονόητα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-03-08
Για την πρόταση αυτή και μόνο (η καλοσύνη απέναντι σε κάθε σκοταδισμό ή κατάχρηση εξουσίας) η ταινία έχει ειδική αξία που ενισχύεται από την καλοβαλμένη συρραφή των παράδοξων γεγονότων που η σκηνοθέτιδα φροντίζει να μπολιάσει με ένα ξεχωριστό κινηματογραφικό στιλ.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2019-03-10
Μια ευαίσθητη, εύθραυστη σχεδόν ταινία που ζητεί να την παρακολουθήσουμε χωρίς να θέσουμε ερωτήματα για την πλοκή αλλά να φύγουμε από την αίθουσα με πολλά ερωτήματα για τα νοήματά της.
Χρήστος Μήτσης
Άνισο αγροτικό δράμα το οποίο μετατρέπεται απροσδόκητα σε αλληγορία μαγικού ρεαλισμού. Βραβείο σεναρίου στις Κάνες για τη σκηνοθέτιδα των «Θαυμάτων», που κορυφώνει το μοντέρνο παζολινικό παραμύθι της μ' ένα φτηνό και διδακτικό φινάλε.
Τατιάνα Καποδίστρια
Μια δράκα κολίγων στη δούλεψη ξεπεσμένης μαρκησίας μετεξελίσσεται σε άστεγους παρίες του σήμερα, με συνδετικό κρίκο τον αγαθιάρη ή υπερβολικά καλό Λάτζαρο, σε μια καλαίσθητη, μα αδέξια παραβολική ταινία.
Παναγιώτης Παναγόπουλος
2019-03-02
Δεν είναι για σένα αν αντιμετωπίζεις τις ξαφνικές αλλαγές στον χώρο και τον χρόνο ως φιλμικό #wtf. Αν είσαι ανοιχτός στο στοιχείο του μαγικού ρεαλισμού, τα ανοιχτά σημεία της ταινίας μπορούν να προκαλέσουν μια κουβέντα και το ενδιαφέρον σου. Ενδέχεται να τα πάρεις και στο κρανίο, πάντως.
