Νουρέγιεφ: Το Λευκό Κοράκι(2018)
(The White Crow) | Πρώτη προβολή: 13-06-2019
Πάνος Μουζάκης
Δίχως μελοδραματισμούς, η ταινία μας κερδίζει χάρη στον συμπαθητικό του κεντρικό χαρακτήρα βάζοντας το κοινό ως θεατές όχι μόνο της ταινίας, αλλά και των θεαματικών του παραστάσεων που τον οδήγησαν στην κορυφή και τον κατατάσσουν ανάμεσα στους μεγαλύτερους χορευτές που έχουν υπάρξει.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-06-20
Δεν επιδιώκει απλώς να αναπαραγάγει τα κουτσομπολιά και τα ντοκουμέντα για την περίοδο που προηγήθηκε της στρατοσφαιρικής του φήμης αλλά να εντοπίσει την ιστορία που ήθελε ο Νουρέγιεφ να πει, τη γωνία αφήγησής του, τον συσχετισμό των βιωμάτων με την έκρηξη στο παγκόσμιο προσκήνιο που θα ακολουθούσε.
Ειρήνη Δρίβα
Μια όμορφη ταινία, ακριβή παραγωγή, πολιτισμικά ιδιαίτερη, αφού συγκεντρώνει πολλά ετερόκλητα στοιχεία.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Το θέμα είναι να ξέρεις, στο βιογραφούμενο πρόσωπο, τι θέλεις να πεις μέσα από αυτόν, που θέλεις να επικεντρώσεις, τι θέλεις να αναδείξεις. Ο Χέαρ κατάφερε να δείξει αυτό που ήθελε, επικέντρωσε εκεί που ήταν το αρχικό σχέδιο, ανάδειξε τον ήρωα από την παιδική του ηλικία και τα παρένθετα χρόνια ως την αίτηση ασύλου, και στην προσωπικότητα «Νουρέγιεφ» έριξε βάρος στη σχέση του με το Χορό και στις αντιλήψεις του περί Τέχνης κι όχι στα άλλα πάθη του, παρόλο ότι σε κάποιες σκηνές υπαινίσσεται ευέξαπτο χαρακτήρα.
Άγγελος Πολύδωρος
Μια άνευρη, αλλά αρκετά ενδιαφέρουσα βιογραφία πάνω στο χαρακτήρα του νεαρού Νουρέγιεφ, με αρκετά πειστική ρετρό ατμόσφαιρα.
Μάνος Θηραίος
Η σκηνοθεσία του Ρέιφ Φάινς ακολουθεί κατά γράμμα και με σοβαρότητα τις επιταγές του σεναρίου, απλά όμως χωρίς αυτή τη δημιουργική τρέλα που θα έκανε και τη διαφορά. Είναι άλλωστε εμφανές ένα βασικό μειονέκτημα της ταινίας, αυτό της έλλειψης της μεγάλης χορευτικής σκηνής, υπό οποιαδήποτε έννοια: είτε αυτήν του θεάματος είτε αυτήν της απελευθέρωσης από τα δεσμά του όποιου κατεστημένου.
vandimir
Τη βρήκα μια μάλλον συμβατική βιογραφία. Όχι κακή, αλλά ούτε και τίποτα σπουδαίο κινηματογραφικά. Ενδιαφέρει περισσότερο τους φίλους του κλασικού χορού (και του ίδιου του Νουρέγιεφ). Οι υπόλοιποι απλώς θα την παρακολουθήσουν σχετικά ευχάριστα, καθώς κυλά μάλλον ρουτινιάρικα.
Άντα Δαλιάκα
2019-06-16
Ενώ η αφήγηση πετυχαίνει διάνα την αίσθηση του τότε καλλιτεχνικού κόσμου παρατηρώντας οποιαδήποτε διάδραση αφυπνίζει τις διαπροσωπικές, καλλιτεχνικές και σεξουαλικές αναζητήσεις του Νουρέγιεφ άλλο τόσο αποπροσανατολίζεται νοηματικά με αχρείαστα άλματα μπρος-πίσω στον χρόνο.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Το αποτέλεσμα είναι γενικά ικανοποιητικό αν και ανεπαρκές σαν βιογραφία, αλλά και σε ό,τι αφορά τον λόγο που τελικά ο ήρωάς της παίρνει την απόφαση να κάνει το μεγάλο χορευτικό του βήμα, πάνω από τα σύνορα.
Παύλος Γκουγιάννος
Μια αξιόλογη προσπάθεια του Ralph Fiennes που υποδαυλίζεται από τα συνεχή χρονικά πηγαινέλα.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Το White Crow στερείται της χάρης του αντικειμενού του, σε μια κεντρική περίοδο απο την ζωή ενός μαγικού χορευτή, με το αποτέλεσμα να κρίνεται ικανοποιητικό μεν, αλλά επιδερμικό σαν βιογραφία, ενός νεαρού καλλιτέχνη που ήταν εξίσου οδηγημένος από το φόβο και το εγώ του.
zerVo
Σε γενικές γραμμές το Λευκό Κοράκι (παρατσούκλι που απέκτησε στα νιάτα του ο Νουρέγιεφ, λόγω της ατίθασης συμπεριφοράς του) με την στήριξη του BBC στην παραγωγή, δεν θα μπορούσε παρά να αριστεύσει στο κτίσιμο της εποχής, άλλωστε οι Εγγλέζοι είναι και οι πρώτοι μάστορες στην αναπαράσταση περασμένων στιγμών. Δίχως άλλο το πιο δυνατό στοιχείο της ταινίας, Πέραν τούτου οι πολύ αργοί ρυθμοί, για τα δύο τρίτα της διάρκειας, βαραίνουν την πλατεία, την στιγμή που οι χορευτικές σεκάνς είναι τόσο λίγες, ελάχιστες, για ένα biopic που αφορά τον πιο διάσημο χορευτή στα χρονικά - ίσου βεληνεκούς, με τον πανομοιότυπου σχεδόν βίου Baryshnikov.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2019-06-14
Μια ευπρεπώς κινηματογραφημένη «αναπαράσταση» αυτής της συγκεκριμένης φάσης της ζωής του Νουρέγεφ (η οποία αποδείχθηκε μία από τις πιο κρίσιμες της ζωής και της καριέρας του) είναι η προτεραιότητα του σκηνοθέτη και υπηρετεί καλά το όραμά του...
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-06-12
Ο Φάινς έχει την απόσταση που χρειάζεται τόσο από τα ιστορικά γεγονότα όσο και από τον ήρωά του τον οποίο υποδύεται ο άγνωστος ουκρανός χορευτής Ολέγκ Ιβένκο, που μοιάζει καταπληκτικά του Νουρέγιεφ. Η γραφή του, αν και φλερτάρει με τον ακαδημαϊσμό, δεν γίνεται ποτέ βαρετή ή συμβατική, καθώς σε κάθε σκηνή εντοπίζει το ξεχωριστό σημείο που προσθέτει μια νέα πινελιά στην καλοφτιαγμένη βιογραφία του.
Τάσος Ντερτιλής
2019-06-10
Η ζωή του Νουρέγιεφ μέχρι την φυγή του στη Δύση το 1961 σε μια αξιοπρεπή και ποιοτικών προδιαγραφών παραγωγή του BBC.
Πάνος Γκένας
2019-06-06
Ο Ρέιφ Φάινς ακολουθεί τα «βήματα που γοητεύουν» και σκηνοθετεί τη βιογραφία του Ρούντολφ Νουρέγιεφ με έναν χαμηλόφωνο τρόπο, που δεν ταιριάζει στη φλογερή προσωπικότητα του κορυφαίου χορευτή.
Λήδα Γαλανού
2019-06-04
Ο Ρέιφ Φάινς σκηνοθετεί την κινηματογραφική βιογραφία του Ρούντολφ Νουρέγιεφ, αλλά δεν φτάνει ποτέ στην... αραμπέσκ.
Κατερίνα Ανδρεάκου
2019-06-02
Αν είσαι των βιογραφιών και δη παγκοσμίως διάσημων προσωπικοτήτων όπως ο Νουρέγιεφ, ίσως να σε ελκύσει, ιδιαίτερα επειδή καταπιάνεται αποκλειστικά με τα χρόνια λίγο πριν και ακριβώς έως και την αποστασία του, ενώ ρίχνει μια καλο-ερευνημένη ματιά στο, θαρρείς ανέκαθεν, «κλειστό» μπαλετικό σύμπαν. Τώρα, αν καταλήξεις να κοιτάς το ρολόι σου ανά δεκάλεπτο ενώ αναρωτιέσαι αν η κοιλίτσα του Ρέιφ Φάινς είναι αληθινή ή προσθετικό, αυτό θα συμβεί με δική σου ευθύνη...
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2019-06-08
Παρά την ανεπιτήδευτη ειλικρίνεια στην προσέγγιση και τον χαρισματικό πρωταγωνιστή της, αυτή η βιογραφία υπολείπεται στην υποκριτική δύναμη και στο θάρρος που θα αναλογούσαν σε ένα πορτρέτο του Νουρέγιεφ.
Σταύρος Γανωτής
Ο Fiennes εντέλει δεν κρίνεται ως ο ιδανικός βιογράφος, κάτι που φοβάμαι πως γνωρίζαμε ήδη από την προηγούμενη δουλειά του για τον Ντίκενς, αλλά η προσπάθεια του για μια αφηγηματική ποιότητα δεν πάει χαμένη, και αξίζει τη ματιά σας.
