Ο Έρωτας της Βιρτζίνια Γουλφ(2019)
(Vita & Virginia) | Πρώτη προβολή: 20-06-2019
Ειρήνη Δρίβα
2019-06-20
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι η Βιρτζίνια Γουλφ, παρουσιάζεται με έναν άλλον τρόπο από αυτό που γνωρίζουμε. Είναι ευάλωτη και αμήχανη μπροστά στην ερωτική έλξη που νιώθει, όμως μεταμορφώνεται σε μια θηλυκή και άκρως ερωτεύσιμη παρουσία, που ανακαλύπτει το σώμα της και την σεξουαλική της ταυτότητα.
Τάσος Ντερτιλής
Συνάντηση κορυφής και κλίνης ιδιοφυών γυναικών της δεκαετίας του 20.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Το βάρος φυσικά πέφτει στην Γουλφ και στο διαταραγμένο αλλά ευφυή τρόπο σκέψης της μέσα από μικρές σουρεαλιστικές πινελιές, οι ερμηνείες είναι αξιόλογες σε σχέση με τους λογοτεχνικό βάρος των διαλόγων και η απόπειρα μιας ανανεωτικής ματιάς στο είδος, μοιάζει ενδιαφέρουσα, αν και ανολοκλήρωτη.
Ρόμπυ Εκσιέλ
Δράμα εποχής που δεν καταφέρνει να μετουσιώσει το χρονικό ενός διαβόητου σαπφικού έρωτα σε μια ταιριαστά «επώδυνη» φιλμική μελέτη.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Είναι μια σχέση που χτίζεται μεθοδικά από την Τσάκλα Μπάτον, η οποία από την πλευρά της δεν κρύβει τον θαυμασμό της προς τη Γουλφ, μια εξαιρετικά δύσκολη στον χειρισμό της διανοούμενη, γεμάτη εμμονές με τον θάνατο, τον οποίο συνάντησε όταν η ίδια το αποφάσισε.
Άντα Δαλιάκα
Άλλο η θεατρικά στυλιζαρισμένη απόδοση στην κάμερα όμως και άλλο η γνήσια κινηματογραφική απόδοση της ιστορίας, με την πλάστιγγα της σκηνοθετικής προσέγγισης να γέρνει προβληματικά προς την πρώτη επιλογή ενώ η ηλεκτρονική μουσική υπογραμμίζει συνεχώς τον μοντερνισμό του εγχειρήματος.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-06-16
Το βιογραφικό φιλμ της Μπάτον δίνει μια ενδιαφέρουσα άποψη πάνω στην προσωπικότητα της Βιρτζίνια Γουλφ, παρότι σκηνοθετικά δεν έχει και τις πιο τολμηρές ιδέες. Πολλά σημεία του φιλμ ίσως μάλιστα να είχαν χαθεί κάτω από το βάρος ενός δυσκίνητου ακαδημαϊσμού, αν δεν υπήρχε η λάμψη του κεντρικού χαρακτήρα ή το θυελλώδες ερωτικό στοιχείο (που ενίοτε παρουσιάζεται αρκετά ρεαλιστικά) με τη δύναμη του παρασκηνίου μιας σημαντικής περιόδου από την ταραχώδη ζωή της Βιρτζίνια Γουλφ.
Λήδα Γαλανού
2019-06-14
Η ταινία αναδίδει πετυχημένα την ατμόσφαιρα μιας εποχής τού φαίνεσθαι και την υφή της μνήμης και υποστηρίζεται από δύο τολμηρές και ικανές πρωταγωνίστριες, αλλά μένει παγιδευμένη στη φόρμα της και δεν τολμά, όπως οι ηρωίδες της, να βουτήξει στην ουσία.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2019-06-12
Η παραγωγή είναι φροντισμένη, κλασικά βρετανική, που μπορεί να ικανοποιήσει τον μέσο θεατή, παρά το γεγονός ότι φέρνει λίγο σε τηλεταινία. Την ήθελα πιο τολμηρή την ταινία. Και με πιο επεξηγηματικό τρόπο να παρουσιάσει την Vita. Όπως και να έχει, διαθέτει μπόλικο ενδιαφέρον και από ερμηνευτικής αλλά και από ιστορικής πλευράς. Και αυτό είναι κάτι αν μη τι άλλο ενδιαφέρον.
Χάρης Αναγνωστάκης
H Μπάτον, που προτιμά να προσεγγίσει την ιστορία της περισσότερο ως ένα ρομάντζο παρά ως μία καταραμένη ιστορία, σύντομα χάνει τη δυναμική της και καταλήγει σε ένα επίπεδο έργο, στα όρια της βαρεμάρας – ειδικά σε αυτούς που δεν αρέσκονται στις απαλές ροζ ιστορίες διανθισμένες από το απαραίτητο φεμινιστικό μανιφέστο.
Παύλος Γκουγιάννος
2019-06-08
Όπως η Γουλφ με το «Ορλάντο» γράφει μια μη τυπική βιογραφία, κάτι τέτοιο φαίνεται να ήθελε η Button με μια πιο συμβολικής αξίας ταινία, με όμορφα σκηνοθετημένες σκηνές αλλά και πολλές αδύναμες στιγμές.
Χρήστος Μήτσης
2019-06-10
Η Τσάνια Μπάτον κάνει ό,τι μπορεί για να εκμοντερνίσει μια σινε-βιογραφία που δεν μπορεί να ξεφύγει από τα στερεότυπα μιας ευπρεπούς τηλεταινίας.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2019-06-06
Κάποιες ευκολίες (η απεικόνιση της πάθησης της Γουλφ μέσα από προφανή CGI οράματα) και κάποιες ατυχείς απόπειρες εκμοντερνισμού εκτός οποιουδήποτε πλαισίου (το EDM αποχρώσεων μουσικό score αποσπά τελείως αντί να υπογραμμίζει μεταμοντερνιστικά, όπως θα ήλπιζε υποθέτω η Μπάτον) αφήνουν τελικά την ταινία ως ένα καλών προθέσεων, αμήχανο δείγμα βιογραφικού σινεμά.
Ηλίας Δημόπουλος
2019-06-04
Το υπερστυλιζάρισμα είναι το πρώτο καταφύγιο του ανούσιου και η λογοτεχνίζουσα αυτή αφήγηση μιας δυνάμει σημαντικής ιστορίας είναι απολύτως ένοχη.
Νίκος Παλάτος
2019-06-02
Πληκτικό θέαμα, για το οποίο τόσο το ενήλικο κοινό, όσο και οι λάτρεις του λογοτεχνικού έργου των ηρωίδων στους οποίους απευθύνεται, θα πρέπει να έχουν οπλιστεί με περίσσεια υπομονή.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Το αποτέλεσμα δεν διαφέρει από ένα λουσάτο, υπερσκηνογραφημένο, λαμπερά φωτογραφημένο σινε-μελόδραμα που αφήνει το ομοφυλοφιλικό σκάνδαλο του 1920 να μιλήσει από μόνο του, προτιμώντας να φλυαρεί ακατάπαυστα μέσα από τονισμένους, μπανάλ διαλόγους (η Αϊλίν Άτκινς συνέγραψε το σενάριο) και ένα ιλουστρασιόν περίβλημα που συχνά δυναμιτίζεται από πινελιές κομεντί, κυρίως λόγω της υποκριτικής ανεμελιάς της Άρτερτον.
