Η Έβδομη Σφραγίδα(1957)
(Det Sjunde Inseglet / The Seventh Seal) | Πρώτη προβολή: 02-01-1960
Βρεττός Λιάπης
Μια αλληγορία με φόντο τη ρεαλιστική και σκληρή απεικόνιση μιας εποχής δεισιδαιμονιών και έκπτωσης πνεύματος, πλασαρισμένη με τη μορφή ενός σκοτεινού παραμυθιού που καλύπτει κάτω από την εξιστόρησή του έναν γιγάντιο όγκο φιλοσοφικών ερωτημάτων, πραγματική πρόκληση για τους θεωρητικούς αναλυτές του διαλογισμικού κινηματογράφου.
Κωνσταντίνος Σαμαράς
Ο Bergman καταφεύγει στον εξπρεσιονισμό, ιχνηλατεί τελετουργικά το φυσικό τοπίο και προσφέρει αξέχαστες σκηνές – με κορυφαία την είσοδο των αυτομαστιγούμενων στο πανηγύρι.
Χρήστος Μήτσης
2019-08-20
Ένας περίτεχνος, γοητευτικός στοχασμός πάνω στη ζωή και την τέχνη, όσο και μια από τις βαθύτερα φιλοσοφικές, άρτια δραματουργικές και αξεπέραστες εικαστικά κινηματογραφικές δημιουργίες.
Άλκηστις Χαρσούλη
Ο Bergman σκηνοθετεί απλά και μία ευθύτητα που τρομάζει. Η κάμερά του είναι προσωπολάγνα και αυτή η ικανότητα να «διαβάζει» τα πρόσωπα των ηρώων του στα ατελείωτα γκρο πλαν, μας βοηθά να εντρυφήσουμε ακόμη παραπάνω στην ψυχολογία τους.
Άγγελος Πολύδωρος
Πρόκειται για ένα διαχρονικά υπαρξιακό φιλμ που μένει χαραγμένο στην ψυχή και την μνήμη του θεατή και, ταυτόχρονα, αποτελεί μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία γεμάτη ανεξίτηλες εικόνες που με την απαράμιλλη αισθητική τους αρτιότητα, εκτός από το γεγονός ότι αποτελούν ένα αληθινό έργο τέχνης, σε χαράζουν και σε ακολουθούν μια ζωή.
Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ
Η αναμέτρηση (κυριολεκτική και μεταφορική) ενός ιππότη με τον Θάνατο αναδεικνύεται για τον Μπέργκμαν σε μέγιστη φιλοσοφική αναζήτηση και ταυτόχρονα ύμνο στην ευρηματικότητα του ανθρώπινου είδους ακόμη και στις πιο κρίσιμες στιγμές της ύπαρξής του.
Γιώργος Νυκταράκης
Ένας ιδιοφυής στοχασμός πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, την αναζήτηση του Θείου, στην ανάγκη των ανθρωπίνων σχέσεων στην πορεία μιας ζωής η οποία δεν μπορεί να διαφύγει από τα πεπερασμένα όρια της σάρκας, αλλά μπορεί (και οφείλουμε να το επιδιώκουμε) να βρει στη διαδρομή έναν σκοπό και στιγμές ευτυχίας που θα ξεπεράσουν τη θλίψη του προδιαγραμμένου φινάλε, σχεδόν καλωσορίζοντάς το.
Γιώργος Ξανθάκης
Μπορεί ο Bergman να μη μας διαφωτίζει με βεβαιότητα για το νόημα της ζωής, για την ύπαρξη του Θεού, αλλά τουλάχιστον μας προτρέπει να αναζητήσουμε νόημα σε ό,τι βλέπουμε γύρω μας, προτού ο ωχρός ακόλουθος μας με τη μαύρη μπέρτα μάς κοιτάξει με τα παγερά του μάτια και μας ψιθυρίσει: «Περπάτησα πολύ καιρό δίπλα σου. Είσαι έτοιμος;»
Τάσος Μελεμενίδης
2019-08-04
Ο Σουηδός κατόρθωσε να χωρέσει μέσα σε μια πολύ οικονομική αφήγηση έναν ολοκληρωμένο στοχασμό για την αναζήτηση μεταφυσικών απαντήσεων στις υπαρξιακές ανησυχίες του σύγχρονου ανθρώπου και το αιώνιο ερώτημα του Θεού, μέσα από μια αξιοθαύμαστη εικαστική ωριμότητα και ένα φινάλε ιστορικό, τον μακάβριο χορό του Θανάτου με όλους πλην των σαλτιμπάγκων, των εκπροσώπων δηλαδή της δημιουργίας, της τέχνης και της φαντασίας, όπλων που προτάσσει ο Μπέργκμαν αντί της φοβισμένης, θεοσεβούμενης, αμόρφωτης και φανατισμένης κοινωνίας που μέσα του επανέφερε διαρκώς έναν αιώνιο μεσαίωνα.
Κατερίνα Σιδηροπούλου
2019-08-14
Η «Έβδομη Σφραγίδα» είναι μια ταινία για την υπαρξιακή αναζήτηση, την αμφισβήτηση, την αμφιβολία και όχι την θρησκεία. Παρά τον αργό ρυθμό, η ταινία του Μπέργκμαν είναι από τις σπουδαιότερες στην ιστορία του κινηματογράφου που καταφέρνει να προβληματίσει έντονα τον θεατή του.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2019-08-16
Ανεξάρτητα από την τολμηρότητα του θέματός της, η «Εβδομη σφραγίδα» είναι μια βαθύτατα θρησκευτική δημιουργία (ο Μπέργκμαν εμπνεύστηκε μελετώντας θρησκευτικές εικόνες της εποχής), η πιο πλούσια σε ιδέες ταινία του και εκείνη που τον έκανε πλατύτερα γνωστό τοποθετώντας τον στους κορυφαίους του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Άντα Δαλιάκα
2019-08-18
Η ταινία -σταθμός στην φιλμογραφία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν για το μυστήριο της ύπαρξης - ένα ιδιοφυές παραμύθι απαράμιλλης αισθητικής και έντασης, που συγκαταλέγεται στις κορυφαίες δημιουργίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Φίλιππος Χατζίκος
Η «Έβδομη Σφραγίδα» βρίθει συμβόλων, τα οποία εντάσσονται σε μία δωρική, αυστηρή αφήγηση και ένα αισθητικό πλαίσιο που φαντάζει σαν αληθινός μεσαιωνικός πίνακας. Είναι ένα road movie (!) αποκαλυπτικής αύρας και καθηλωτικής ασπρόμαυρης όψης υψηλών αντιθέσεων που καθοδηγεί το θυμικό του θεατή.
Λήδα Γαλανού
2019-08-12
Δεν θυμίζει, μόνο, πώς παίζεται μια παρτίδα σκάκι με τον Χάρο, αλλά συμπυκνώνει όλες τις εσωτερικές εμμονές και τη σκηνοθετική αυτοκυριαρχία του σπουδαίου Σουηδού δημιουργού και υπαρξιακού φιλοσόφου.
Κατερίνα Ανδρεάκου
2019-08-06
Επαναλαμβάνω τον αδιάσειστο ισχυρισμό μου: πρόκειται για την σημαντικότερη ταινία της κινηματογραφικής ιστορίας, πολύ απλά γιατί ολόκληρη η ουσία της ανθρωπότητας περνά από μέσα της με βαθύ συναίσθημα, εκλεπτυσμένη νόηση και απαράμιλλη Τέχνη.
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
2019-08-08
Η μυθική πλέον σκηνή με την παρτίδα του σκακιού ανάμεσα στον Θάνατο και τον Ιππότη είναι μόνο η αρχή (κυριολεκτικά και μεταφορικά) για αυτόν τον κινηματογραφικά συναρπαστικό στοχασμό πάνω στην έννοια και την ύπαρξη του Θεού και την αξία των ερωτήσεων εκεί όπου δεν υπάρχει απάντηση.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2019-08-10
Χρειάζεται μήπως να τονίσω πως πρόκειται για ένα από τα μεγάλα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου που σε συγκλονίζει κάθε φορά που το βλέπεις και που, αν και δεν σου προσφέρει απαντήσεις (αλήθεια, υπάρχει έργο τέχνης που σου προσφέρει απαντήσεις;) και σε βάζει σε σκέψεις για τον εαυτό του και για τον κόσμο γενικότερα.
Αντώνης Ζαούτσος
Ο Μπέργκμαν κατορθώνει να είναι σουρεαλιστής και φιλόσοφος χωρίς να είναι περίπλοκος ή ακατανόητος. Χρησιμοποιεί έναν εκλεπτυσμένο, δαιδαλώδη δρόμο για να αποδώσει τις πιο απλές αλήθειες και νοήματα. Στα πλαίσια αυτά χώρος για ισχυρές προσωπικές ερμηνείες από την πλευρά των ηθοποιών δεν υπάρχουν. Πλήρως εμποτισμένοι στην ιδιαίτερη φιλοσοφία του δημιουργού της ταινίας, οι τελευταίοι απλώς κάνουν τη δουλειά τους ικανοποιητικά αποδίδοντας σαν καλοκουρδισμένη μηχανή.
Κωνσταντίνος Χρήστος Λάμπρου
Η «Σφραγίδα» παραμένει μία από τις λαμπρότερες στιγμές του κινηματογράφου του Μπεργκμαν.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Με τον απίθανο Μαξ φον Σίντοου στον ρόλο του ιππότη και τον Γκούναρ Μπιόρνστραντ σε αυτό του ιπποκόμου, να κυριαρχούν ως ένα συναρπαστικό δίδυμο θέσεων και αντιθέσεων περί ζωής, θρησκείας και θανάτου ο Μπέργκμαν απλώνει μοναδικά τα υπαρξιακά ζητήματα σε μια ταινία ορόσημο του παγκόσμιου κινηματογράφου. Μαζί τους, η εξωπραγματική μορφή του Θανάτου, που υποδύεται εξαιρετικά ο Μπενγκτ Έκεροτ.
