Κάποτε στο... Χόλιγουντ(2019)
(Once Upon a Time… in Hollywood) | Πρώτη προβολή: 22-08-2019
Νίκος Γαργαλάκος
Στο «Once Upon a Time... in Hollywood», ο δεξιοτέχνης Ταραντίνο κατεβάζει τους τόνους και παραμερίζει τη συμβατική μελοδραματική πλοκή για να αναβιώσει μαγικά την εκπνοή του παλαιού Χόλιγουντ, μέσα από μια ιστορία που παίρνει χαρακτήρα απολαυστικής περιήγησης χάρη στους καλογραμμένους ήρωες και τις μνημειώδεις ερμηνείες των Πιτ-ΝτιΚάπριο.
Dimitris Dx
Το Once Upon a time in Hollywood είναι ύπουλο, επιθετικό και εξαιρετικά πολυεπίπεδο, μια σκοτεινή φαντασία και φαντασίωση και κάτι πολύ περισσότερο από το πολυσυζητημένο τελικό ημίωρο, με όλες τις εκρήξεις και τις ακρότητές του. Hell yes.
Λήδα Γαλανού
2019-08-20
Αν το ως τώρα σινεμά του Κουέντιν Ταραντίνο ήταν ασκήσεις, η νέα ταινία του είναι η διατριβή του για το entertainment.
Μάριος Μαύρος
άνω και πρώτα από όλα όμως η ταινία είναι ένας φόρος τιμής στην τηλεόραση και στα 60s. Ο Tarantino παρακολουθεί μέσα από τον φακό του με παιδική ματιά όλα όσα γίνονται στο τελευταίο "αθώο" έτος της αμερικάνικης κοινωνίας. Καταγράφει το τελευταίο έτος όπου η τηλεόραση είχε ακόμα θέση μέσα στα σπίτια των αμερικάνων πριν τους κερδίσει για τα επόμενα 40 χρόνια η μεγάλη οθόνη.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2019-08-18
Το "Κάποτε στο Χόλιγουντ", που προβλήθηκε σε παγκόσμια πρώτη στις Κάννες και έφυγε από το φεστιβάλ χωρίς βραβείο, είναι σπουδαίο και ξεχωριστό, όχι τόσο για το αίμα που χύνει και τα φιτίλια που ανάβει, αλλά για τον αθέατο κόσμο που ανασύρει από το κλισέ της υπερτιμημένης, και τελικά πλαστής αθωότητας.
Ελεάννα Μάνεση
Οι ερμηνείες είναι πάρα πολύ καλές κυρίως του Μπραντ Πιτ ενώ η ατμόσφαιρα της εποχής αναπαρίσταται πολύ ρεαλιστικά καθώς οι ιστορικές αναφορές εκείνης της περιόδου όπως το Βιετνάμ και οι χίπις, η βία και η εγκληματικότητα δίνουν τις απαραίτητες ιστορικές πινελιές στο φιλμ.
Νικολίνα Κουκουράκη
Ο χολυγουντιανός βασιλιάς του περίεργου κινηματογράφου κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό του, αποτυπόνωντας με τον πιο ωραίο τρόπο το πώς άλλαζε η κοινωνία και ο κινηματογράφος στα τέλη του '60.
Δημήτρης Αποστολόπουλος
Ο Tarantino στο συγκεκριμένο φιλμ είχε διαύγεια και στιγμές έμπνευσης. Με άκρως φιλοσοφημένο τρόπο και ματιά, δίνει την δική του εκδοχή για το τελείωμα του παλιού Hollywood, έχοντας εξελίξει κατά πολύ τη γλώσσα του σινεμά του και με βάθος που έλειπε απ'τα προηγούμενα φιλμ του.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Η όλη μάλιστα «φιλοσοφία» της γνωστής, από προγενέστερες ταινίες του ακρορεαλιστή σκηνοθέτη, εκδικητικής τακτικής των ηρώων του, παραμένει καθ' όλη τη διάρκεια της αφήγησης των τεκταινόμενων παρούσα, χαρίζοντας στον θεατή την «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» κάθαρση, η οποία στην περίπτωση της τραγωδίας της σφαγής της Tate (και του αγέννητου μωρού της), από μέλη της συμμορίας του Charles Manson (Susan Atkins, Patricia Krenwinkel και Tex Watson) είναι, όπως και να 'χει, χρήσιμη...
Μιχαήλ-Άγγελος Νικολαΐδης
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, έχω την αίσθηση ότι με την εν λόγω ταινία, αφενός κλείνει το μάτι στα παιδικά του χρόνια στο Los Angeles και στα πράγματα εκείνα που διαμόρφωσαν το παιδικό του μυαλό, ωθώντας τον να γίνει σκηνοθέτης, αφετέρου κάνει και ένα σχόλιο για το πως βλέπει τον εαυτό του στο σημερινό – διαρκώς εναλλασόμενο- κινηματογραφικό τοπίο.
Μάρα Θεοδωροπούλου
Όταν γίνονται σαφείς οι προθέσεις της, η ταινία ξεπερνάει το shock factor και σε αφήνει να μοιραστείς τη μελαγχολία για το πέρασμα του χρόνου (που δεν αφήνει ασυγκίνητο και αδιάφορο σε προσωπικό επίπεδο ούτε τον δημιουργό της), την αγάπη της για το σινεμά και την έκπληξη για το πώς μέσα από κάτι ασύλληπτα σκληρό, μπορεί να προκύψει ο πιο τρυφερός και ώριμος Ταραντίνο που έχουμε δει ποτέ.
Γεωργία Παπαδοπούλου
Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ευχάριστο και παρά τη μεγάλη διάρκεια, δεν είναι ανιαρό.
Γιώργος Μουστάκης
Well done Quentin, μας είπες μια όμορφη, ενδιαφέρουσα, συναισθηματική, ανατρεπτική, ιστορία!
Άντα Δαλιάκα
2019-08-16
Μια ταινία που περικλείει τεχνηέντως μια άλλη ταινία μέσα της, δομημένη σε άλλοτε υπαρξιακώς φιλοσοφημένα και άλλοτε απλώς σπαρταριστά επεισόδια, με βάθος πεδίου σε κάθε πλάνο και πυκνότητα αισθητικής προσέγγισης.
Τάσος Ντερτιλής
Η 9η ταινία του τρομερού παιδιού του Χόλιγουντ είναι ένα χαμηλότονο trip και ένας φόρος τιμής στη φαντασία που αποτελεί την πρώτη ύλη για τα εργοστάσια ονείρων της Αμερικάνικης κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Παύλος Γκουγιάννος
Ίσως προξενήσει εντύπωση το τέλος, σε άλλους η σύνδεση της χίπικης νεολαίας με τις δολοφονίες Manson, δείχνοντάς την με αρνητικό πρόσημο, πρόκειται όμως για μια ΜΕΓΑΛΗ ταινία που αξίζει να δει κανείς στην μεγάλη οθόνη, ιδίως οι σινεφιλ που θέλουν να νιώσουν την νοσταλγική αποτύπωση ενός χαμένου παραδείσου.
Πάρις Μνηματίδης
Έχοντας στο τιμόνι έναν πραγματικά έξοχο DiCaprio που πλάθει με δεξιοτεχνία έναν πολύπτυχο, άκρως ιντριγκαδόρικο χαρακτήρα (χαλάλι τα τέσσερα χρόνια απουσίας από τη μεγάλη οθόνη), το «Κάποτε στο Χόλιγουντ» είναι ακόμη μία πλούσια προσθήκη σε μια ζηλευτή φιλμογραφία εκ μέρους του ιθύνοντα νου της.
Αχιλλέας Βασιλείου
Από το Pulp Fiction έχουν περάσει 25 χρόνια και εκτός από σεναριογράφος ο Ταραντίνο ωρίμασε πολύ και σκηνοθετικά. Οι εμμονές του είναι πάντα παρούσες και οι χαρακτήρες που γράφει είναι τόσο μοναδικοί, βγαλμένοι από το δικό του Ταραντινικό σύμπαν. Αυτή την φορά τους χρησιμοποιεί και ως φύλακες αγγέλους για να αποδώσει την δική του δικαιοσύνη. Enough said.
Μαρίνα Τσικλητήρα
Το Κάποτε στο Χόλιγουντ είναι πιθανό να διχάσει. Όμως, ακόμα κι αν έχεις τις αντιρρήσεις σου, είναι αδύνατον να το αγνοήσεις. Ή να το ξεχάσεις.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Έχουμε στο «Κάποτε στο Χόλυγουντ» ένα σινεμά από εκείνα που σπανίζουν. Κάτοχος πλήρως της Τέχνης του και των ιδιοτροπιών του, ο Ταραντίνο δεν αυθαιρετεί αλλά κάνει σινεμά. Σινεμά συναρπαστικό.
Γιώργος Παπαδημητρίου
Με αυτή την ταινία, ο Ταραντίνο στην ουσία απευθύνει μια αποχαιρετιστήρια επιστολή στη δική του κοσμοθεωρία, στο κατάδικό του κινηματογραφικό σύμπαν, επιδεικνύοντας εκείνη τη σπαρακτική ωριμότητα που ώρες ώρες καταφθάνει ουρανοκατέβατη και απρόσκλητη στη ζωή όλων μας. Κάποια στιγμή, πρέπει να χαλαρώσεις το σφίξιμο, να αφήσεις αυτό από το οποίο έχεις γραπωθεί τόσο πεισματικά και ιδεοληπτικά να γλιστρήσει απαλά από τα χέρια σου. Ένας αποχαιρετισμός που δεν είναι συνώνυμος με την απώλεια, που δεν εκπίπτει στη λήθη.
Αντώνης Ζαούτσος
Ασύλληπτο καστ, ενδιαφέρουσα ιστορία, μοναδικοί χαρακτήρες και μια παλαβή εποχή για ντεκόρ.
Στέλλα Παπασαραφιανού
Ο Quentin Tarantino προσεγγίζει με έξυπνη ματιά και σαρκασμό το αμερικανικό όνειρο χωρίς όμως να γελοιοποιεί ή να μειώνει τους βασικούς δρώντες που το αντιπροσωπεύουν. Αντιθέτως, ακόμη και την ματαιοδοξία, την διακαή επιθυμία για δόξα και την υπερίσχυση του φαίνεσθαι έναντι του είναι, την έλευση του νέου και την οπισθοχώρηση του παλιού την πραγματεύεται κατορθώνοντας να δημιουργήσει το δικό του γλυκόπικρο παραμύθι Κάποτε... στο Χόλιγουντ.
Νικήτας Φεσσάς
Και εκεί είναι που η ταινία επιτυγχάνει ιδιαίτερα, στην αναγκαστικά συγκεχυμένη και θραυσματισμένη αναπαράσταση αυτής της πραγματικότητας, επικεντρώνοντας στη σύγκρουση μεταξύ δύο ιδεολογικών κόσμων εντός της αμερικανικής κοινωνίας των τελών του '60 — αλλά χωρίς να παίρνει σαφή θέση, πέρα από το αναμενόμενο exploitation.
Μάρκος Ψυχάρης
Ένας ήπιος αλλά μεστός νοημάτων Ταραντίνο που για πρώτη, ίσως και τελευταία, φορά άφησε το συναίσθημα να κυριαρχήσει πλήρως. Οι ερμηνείες των δύο σταρ είναι αντάξιες της φήμης και του ταλέντου τους και για άλλη μια φορά το σάουντρακ με τα σοφά επιλεγμένα τραγούδια αναμοχλεύει ευεργετικά τη μνήμη και χαρίζει στιγμές ευφορίας.
Στέργιος Πουλερές
Στο Once Upon A Time In Hollywood βλέπουμε τον Ταραντίνο να απλώνει όλα του τα χαρτιά, να είναι ατόφιος Ταραντίνο. Με ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα.
Κωνσταντίνος Ρουμελιώτης
Ώριμος, φιλοσοφημένος και κατασταλαγμένος ο Quentin Tarantino μάς παραδίδει εν είδη διατριβής μια ταινία-αφιέρωμα στην κινηματογραφική βιομηχανία του Hollywood, γελώντας αυτάρεσκα στους κριτικούς, κάνοντας αναφορές στο σινεμά που τον διαμόρφωσε, και κλείνοντας το μάτι στους απανταχού φίλους των ταινιών του με αναφορές ακόμα και σε δικές του ταινίες.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Είτε τον γουστάρεις ως σκηνοθέτη, είτε δεν τον γουστάρεις, ποτέ δεν σακάτεψε την υπογραφή του και φυσικά ακόμα ξέρει να αφηγείται γοητευτικές ιστορίες. Βίαιος ξε-βίαος ο κόσμος του Ταρντίνο – εδώ είναι ήρεμος και γλυκός όσο ποτέ – τα κινηματογραφικά του παραμύθια, πάντα, ξεκινούν κάπως έτσι: «Once Upon a Time... in Hollywood»!
Σπυρόπουλος Δημήτρης
Το "Once Upon a Time in Hollywood" βλέπεται ευχάριστα στο μεγαλύτερο μέρος του. Όπως είπαμε όλοι παίζουν πολύ καλά και οπτικά είναι πραγματικά απόλαυση. Αλλά κάποιες στιγμές σου περνάει από το μυαλό η φράση "για ποιο λόγο το βλέπω αυτό".
Παναγιώτης Γκαραβέλας
Νοσταλγική, αυτοαναφορική, βίαιη, τρυφερή αλλά και δίχως οικονομία, η 10η ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο είναι ένας οπτικά εντυπωσιακός, πολύ προσωπικός φόρος τιμής στο σινεμά που διαμόρφωσε το προσωπικό του στυλ και ύφος.
Αγγελική Αντωνίου
Ένα αποχαιρετιστήριο παραμύθι για την χρυσή εποχή της κινηματογραφικής βιομηχανίας, που εμπλέκει έντεχνα και ασυνήθιστα την πραγματικότητα με την φαντασία.
Γιάννης Φραγκούλης
Η φιλμική δημιουργία είναι άκρως ισορροπημένη, έτσι ώστε να μην υπάρχει η υπερβολή, να αναπτύσσεται με πλαστικότητα η δραματουργία, να είναι μία ταινία αυτού του σκηνοθέτη και όχι μία αναφορά σε άλλες ταινίες με αποσπασματική αφήγηση.
Λουκάς Κατσίκας
2019-08-06
Με την 9η ταινία του, ο Κουέντιν Ταραντίνο αναβιώνει θριαμβευτικά την αναλογική εποχή του σινεμά, απαριθμεί ουκ ολίγες από τις προσφιλείς ποπ εμμονές του, επικαλείται ανατρεπτικά ένα από τα πιο σκοτεινά καλοκαίρια στα πρόσφατα αμερικανικά χρονικά και ξαναγράφει με αυθάδεια την Ιστορία.
Γιώργος Νυκταράκης
Αυτό που τελικά έχουμε είναι μια ταινία για όσους συμπάσχουν με το πάθος του Tarantino για τον κινηματογράφο. Αυτή τη μορφή τέχνης που σε βυθίζει σε υπέροχους όσο και τρομακτικούς κόσμους, και δίνει την ευκαιρία να αφηγηθεί ιστορίες από τη ζωή, αλλά και παραμύθια (Once upon a time...) για το πώς θα μπορούσε (ή θα έπρεπε) να είναι η ζωή.
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Ευκαιρία για τον κάποτε ακμαίο Ταραντίνο να ανατρέξει μια εποχή πριν απ' αυτόν [1969], να απομυθοποιήσει την ακμή της παρακμής, να περιρρεύσει την ατμόσφαιρά της, να εμπνευστεί και να μαγειρέψει τη δική του ποπ κουλτουρόσουπα, η οποία σερβίρεται καυτή εν μέσω θέρους. Να ξαναγράψει τη δική του εκδοχή της ιστορίας με άλλο τέλος, πιο ταραντίνικο.
vandimir
Βρήκα ότι κολλούσε στο πρώτο μισό, συνολικά όμως το απόλαυσα. Ιδιαίτερα λόγω των πολλαπλών αναφορών σε μια εποχή που και εμένα μ' ενδιαφέρει πολύ.
Ραφαέλα Χαμπίπη
Με μεγάλο χλευασμό και ταυτόχρονα θαυμασμό στο χώρο του θεάματος ο Tarantino μας αφήνει να πιστέψουμε πως θα δούμε ένα κακό ντοκιμαντέρ. Εν τέλει με τη βοήθεια τριών εξαιρετικών ερμηνειών που σπάνε την εικόνα τους και φαίνεται να έχουν αντιληφθεί πλήρως το συλλογισμό του δημιουργού, μας προσφέρεται μία γλυκόπικρη εναλλακτική.
Χρήστος Μήτσης
2019-08-12
Με το cool, πρωτότυπο και απολαυστικό στιλ του, ο Ταραντίνο δένει μυθοπλασία και αληθινά γεγονότα σε έναν γόρδιο δεσμό γύρω από την επίδραση του σινεμά στη σύγχρονη πραγματικότητα.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2019-08-10
Θα μπορούσες να πεις ότι στην ουσία ιστορία δεν υπάρχει, κάθε τι στην ταινία λειτουργεί σαν homage για μια εποχή που ο Ταραντίνο νοσταλγεί και θέλει να θυμάται με τον δικό του τρόπο. Πολύ πιθανόν αυτό το στοιχείο να κουράσει κάποιους που δεν έχουν εντρυφήσει τόσο πολλοί στο σινεμά όσο ο ίδιος ο Ταραντίνο. Ομως εμείς είμαστε μαζί του.
Cine-Κριτική
Μοιάζει περισσότερο με ένα μεγαλειώδες, εγωπαθές και αμετροεπές κινηματογραφικό "γιατί", παρά με την αριστουργηματική κορύφωση της φιλμογραφίας του Tarantino ή ένα νέο "Pulp Fiction" όπως ειπώθηκε από πολλούς.
Νίκος Δρίβας
Δεν είναι η αψεγάδιαστη ταινία του ή μπορεί να μην μνημονεύεται όσο άλλες του, ωστόσο αν μη τι άλλο είναι ένα ακόμα παράδειγμα σκηνοθετικού μεγαλείου, εφευρετικότητας και σίγουρα μια προσπάθεια που έχει ανάγκη το σύγχρονο σινεμά.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2019-08-08
Στο «Κάποτε στο... Χόλιγουντ» ο Ταραντίνο σοβαρεύει αλλά δεν ωριμάζει. Η ωριμότητα αργεί ακόμη για τον 56χρονο σκηνοθέτη από το Τένεσι που δείχνει εδώ πάντως σημάδια υπαρξιακής κρίσης και βαθιάς περισυλλογής. Το είπαμε και στην αρχή. Η ταινία μπορεί να είναι η πιο προσωπική του (αυτές οι μνήμες) αλλά σε καμιά περίπτωση η καλύτερή του.
kazanipouvrazei
Υπάρχει χιούμορ, ειρωνεία που διακρίνεις και μια ηθελημένη αταξία στο ρυθμό. Τόσο κουλ μάλιστα, που δεν καταλαβαίνεις πως περνούν οι γεμάτες δυόμισι ώρες. Απορροφημένος στις αναφορές του, ο Ταραντίνο δεν καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια στο να αυξήσει τη σασπένς, αφήνοντας τη δραματουργία να κυλά χαλαρά και ποντάροντας στα αδιαμφισβήτητα τεχνικά του ατού.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Τη φρεσκάδα αυτή, μαζί με μια νοσταλγική ματιά, συναντάμε και σ' αυτή την ταινία, ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος της, που είναι, πρέπει να πω, και το καλύτερο, με τον Ταραντίνο να καταφέρνει να δώσει μια (διασκεδαστική στο μεγαλύτερο μέρος της) εικόνα του Χόλιγουντ και του Λος Αντζελες της τότε εποχής...
Κώστας Ζαλίγκας
Το άνισο έπος του Ταραντίνο για μια εποχή του κινηματογράφου που έχει περάσει ανεπιστρεπτί και που ο ίδιος φανερώνει ξεκάθαρα ότι αγάπησε παράφορα τοποθετώντας συναρπαστικές λεπτομέρειες στα κάδρα του. Είναι παράλληλα και μια ωδή στη χαμένη αθωότητα μιας ολόκληρης γενιάς που τερματίστηκε άδοξα με τις αποτρόπαιες δολοφονίες.
Ιάκωβος Γωγάκης
Όσοι ήλπιζαν πως στο " Once Upon a Time in Hollywood", ο Ταραντίνο θα εξελίξει τις αποδεδειγμένες τεράστιες δυνατότητες του, κάνοντας ένα σινεμά "έκπληξη", δομώντας το σενάριό του σε άλλη κατεύθυνση, που δεν θα ακολουθεί απόλυτα το παρελθόν του, δηλαδή φτιάχνοντας μια ταινία πιο ρεαλιστική ίσως και λιγότερη παιχνιδιάρικη...θα απογοητευτούν. Αντιθέτως, δεν θα απογοητεύσει όσους κρατούσαν ένα καλάθι ούτε πολύ μικρό, ούτε και πολύ μεγάλο.
gaRis
2019-08-04
Υποδειγματικά χρωματισμένο (Richardson είναι αυτός), σαρδόνια γραμμένο για να καυτηριάσει την αμετροεπή κενότητα της ζωής μέσα στα studios αλλά και μηδενική αντίσταση στη φλύαρη και εντέλει άνευ στιβαρής ουσίας παράδοση, στη μόνιμη και αξεχώριστα ευχή / κατάρα που τον κρατά σε Peter Pan επίπεδο καλλιτεχνικής ωριμότητας, σε αυτό που λέμε self-indulgence.
Θεοδώρα Παπαζιάκα
Μια ταινία που μόνο οι λάτρεις του Tarantino θα αγαπήσουν...
nicolas1810
Οι ανυποψίαστοι που θα πάνε για το τρίδυμο λαϊκό Λεό-Μπραντ-Μάργκο, θα κοιτάνε το ρολόι θαρρώ. Οι φανατικοί του σκηνοθέτα σαν κι εμένα, μάλλον μαγκωμένοι θα φύγουν.
Ορέστης Καζασίδης
Λίγο πριν μπει για τα καλά στο mainstream με το Star Trek, αυτός είναι ο πιο συμβατικός Tarantino που έχουμε δει ποτέ, εξαιρώντας δυο-τρία σημεία για τα οποία δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Παρά την ακατάσχετη φλυαρία της, η ταινία είναι διασκεδαστική, απλώς απουσιάζει η στόχευση.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Κάπου ανάμεσα στο ερωτικό γράμμα, για κάποιους και στον θρήνο, για κάποιους άλλους, μιας εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί, ο Ταραντίνο αμπαλάρει ανάκατα, χωρίς κινηματογραφικό ρυθμό: σκηνές ανθολογίας, νοσταλγική διάθεση, καρτουνίστικη βία, στερεότυπα, στιβαρές ερμηνείες, σατιρικό χιούμορ, κοφτές ατάκες και καλαμπούρια, σε μια ταινία που αν και δεν τη λες καθόλου μα καθόλου αδιάφορη, είναι άνιση και πιθανόν να χρειάζεται, περισσότερες από μία αναγνώσεις, για να την εκτιμήσει κανείς πραγματικά.
Ηλίας Φραγκούλης
2019-08-02
Μια φορά και... καμία ιστορία! Ξεχειλωμένες σεκάνς ταραντινικού διαλόγου, star power για ταμειακούς λόγους (ποιος θα πέταγε ενενήντα εκατομμύρια δολάρια budget χωρίς αυτούς τους «κράχτες»;) και ένα απολαυστικό ημίωρο για το τέλος, στο οποίο «κρύβεται» όλο το ζουμί αυτής της αδιάφορα νοσταλγικής ταινίας.
Αλέξανδρος Παπαγεωργίου
Μια ταινία ασύνδετη, φλύαρη, βαρετή, ανούσια. Αν το δούμε σαν διατριβή για την βιομηχανία της ψυχαγωγίας, είναι φτωχό. Αν το δούμε σαν ιστορική αποτύπωση, είναι επιφανειακό. Αν το δούμε σαν ταινία για την φιλία, είναι ψυχρό και άψυχο (δε μπορείς απλά να γίνεις ευαίσθητος και τρυφερός όταν τόσες δεκαετίες εκπαιδεύεις τον εαυτό σου στο αντίθετο). Αν το δούμε σαν κλασική ταραντινιά, δεν είναι και τόσο fun.
Νίκος Γιακουμέλος
Αν η μεταμοντέρνα αντιστορικότητα του ύστερου Tarantino είχε κάποια κοινωνική αξία (Django) ή μορφική επιτυχία (Hateful Eight), η ένατη ταινία του σκηνοθέτη στερείται και τα δύο γιατί πλέον δεν αφηγείται τίποτα που να παρασέρνει το ευρύ κοινό σε κάτι παραπάνω από έναν πολύχρωμο αλλά ουσιαστικά κενό παραλήρημα για το παρελθόν, ένα αστραφτερό στολίδι χωρίς καμία αξία.
