Η Έπαυλη με τα Μυστικά(2018)

(La Quietud) | Πρώτη προβολή: 12-09-2019

Καμία γυναίκα δεν είναι ικανοποιημένη από την εξέλιξη της ζωής της και όλα οφείλονται στις σκιές του παρελθόντος τις οποίες ο Τραπέρο φωτίζει με έξυπνο τρόπο δίνοντας έμφαση στο σασπένς που προκύπτει κυρίως από τη φυσική ομορφιά των δύο αδελφών που συν τοις άλλοις μοιάζουν εκπληκτικά και μοιράζονται σεξουαλικά το ίδιο κρεβάτι.

Ο Πάμπλο Τραπέρο γοητεύει το θεατή με τη φωτογραφία, τα σωστά κάδρα, τα κοντινά πλάνα και την έμφαση στις εκφράσεις των ηθοποιών, καθώς και με τη μουσική (σε πολλά σημεία εξαιρετικά ευχάριστη για «δράμα») που έχει επενδύσει το φιλμ, αλλά οι εκπλήξεις και οι μεταπτώσεις του σεναρίου το κάνουν αδύναμο παρά τη σοβαρότητα του θέματος που προσπαθεί να θίξει.

Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον και δυνατό κοινωνικό δράμα για τις οικογενειακές σχέσεις, τον κόσμο των γυναικών και αυτά που ενώνουν αλλά και χωρίζουν τους ανθρώπους.

Καλό!

Το μεγάλο κρίμα είναι, πως ολόκληρες εκπληκτικής αισθητικής σκηνές του φιλμ θα παραμείνουν σταμπωτές στην μνήμη μου για καιρό, ως τρία - τέσσερα παζλάκια παρμένα από το όλον, που δεν ήταν εντέλει αυτό που ζητούσα. Με δυο λόγια δηλαδή No Completo...

Ο Αργεντινός Πάμπλο Τραπέρο («Leonera», «Το αρπακτικό», «Η φαμίλια») στήνει ένα πανέμορφο περιβάλλον παραδοσιακών προυχόντων, με επικεφαλής της δύο Αργεντινές καλλονές, την Γκουσμάν και την Μπεζό και τη σχεδόν ερωτική αδελφική σχέση τους. Μόνο που τα μελοδραματικά ξεσπάσματα και η σεναριακή, συχνά και αισθητική, υπερβολή θέτουν την ταινία στο μεταίχμιο της κοινωνικής παρατήρησης και της... αργεντίνικης σαπουνόπερας.

Ο Τραπέρο («Η Φαμίλια») επιχειρεί να συνδέσει τη συναισθηματική διαδρομή των ηρωίδων με την ιστορία της ίδιας της Αργεντινής, κι αν το φιλμικό του άγγιγμα διαθέτει μια κάποια χάρη, το ίδιο το σενάριο συχνά παραδίδεται σε μελοδραματικές εξάρσεις που δίνουν τελικά ένα άνισο τελικό προϊόν.

Δεν είναι σκαμμένοι οι χαρακτήρες εξού και μένει ψυχολογικά άσκαφτη κι η βαθιά λεπτεπίλεπτη σχέση τους. Κι εννοώ των δύο κοριτσιών, κυρίως.... Κακά τα ψέματα, υπάρχουν θεματάκια. ....

Χάνει συχνά τον εστιασμό του και η "ανάγκη" για καίριο σχολιασμό τον παρασύρει σε μια εκβιαστική σοβαροφάνεια στην προσπάθεια του να μοιράσει εξίσου τον κινηματογραφικό χρόνο του μεταξύ του οικογενειακού μικρόκοσμου και της πολιτικής ανισσοροπίας αξιών μιας ολόκληρης χώρας.

Ένα πλέγμα υπαινισσόμενων ή πραγματικών σεξουαλικών σχέσεων – από τη διαστροφική ερωτική έλξη των δύο αδελφών και την αιμομικτική πατέρα-κόρης έως την κατ' εξακολούθηση μοιχεία της μεγαλύτερης αδελφής και όχι μόνο- θρέφει την αλληγορική διάσταση της ιστορίας, χωρίς διακριτό ύφος ανάμεσα στον αυτοσαρκασμό και το δράμα, τη συνειδητή κινηματογραφική παρωδία ή ακόμα και την καθαρόαιμη τηλεοπτική σαπουνόπερα.

Δεσμοί αίματος δοκιμάζονται σκληρά σε ένα ψυχόδραμα που λατρεύει τις συμπτώσεις, τους υψηλούς τόνους και την πολιτική καταγγελία, αγωνιζόμενο μάταια να βρει την ισορροπία τους.

Βλέπεται με άνεση και ζωηρό ενδιαφέρον, οι χαρακτήρες έχουν βαρύτητα και ψαχνό, αν και μερικές καταστάσεις είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά, ενώ στο πολιτικό κομμάτι που θα μπορούσε να προσθέσει μια πιο δυναμική και αποτελεσματική χροιά στην οικογενειακή δοκιμασία ο Τραπέρο επιλέγει την εύκολη, πιασάρικη κι όχι και τόσο ρεαλιστική λύση.

Ο Αργεντίνος Πάμπλο Τραπέρο («Η Φαμίλια», «Λευκός Ελέφαντας») επιστρέφει με μια οικογενειακή ιστορία γεμάτη μυστικά, που δεν δικαιώνει πλήρως τις προθέσεις της.

Προχωρώντας την πλοκή, γυαλίζει τα γεγονότα και πέφτει στην αφήγηση μιας περιποιημένης τελενοβέλας που εμπλέκει νύξεις από τη μαύρη περίοδο της χούντας στην Αργεντινή, αδυνατώντας να συσχετίσει πειστικά τη συλλογική με την προσωπική ηθική και να ξεπεράσει τη σύμβαση μιας ήπιας τραγωδίας με μακροσκελείς παρενθέσεις και μερικά αυθαίρετα συμβάντα ‒ πιο πολλά απ' όσα μπορεί να χωρέσει ακόμα και μια λουσάτη ρομαντική τραγωδία του Ντάγκλας Σερκ.

«Η Έπαυλη με τα Μυστικά» είναι ένα δράμα πλουσίων (#diplhs) με το οποίο δύσκολα θα ταυτιστείς, αφενός γιατί (μάλλον) δεν είσαι πλούσιος και αφετέρου γιατί πέρα από μια στιγμή πραγματικού δράματος (ναι, αυτή προς το τέλος) δεν έχεις να βιώσεις απολύτως τίποτα με τούτους εδώ τους ήρωες, εκτός δηλαδή αν ψήνεσαι για picnic στην αυλάρα τους, ξέγνοιαστες στιγμές ιππασίας και μάζεμα λουλουδιών ασορτί με τον Μεξικανό κηπουρό που κρατάει υποτακτικά το καλάθι. Τόσες πρωτοτυπίες δεν ξέρω αν τις αντέχω!