Τραγούδι Χωρίς Όνομα(2019)
(Cancion sin Nombre / Song Without a Name) | Πρώτη προβολή: 23-01-2020
Ηρώ Εμμανουήλ
Η επιλογή της ασπρόμαυρης φωτογραφίας υπακούει στην πιστή μεταφορά των ιστορικών δεδομένων της υπόθεσης, όπως προκύπτουν από το υλικό εκείνης της περιόδου. Η Λεόν καταφέρνει έτσι να μας μεταφέρει ιστορικά σε εκείνη την περίοδο του Περού και ταυτόχρονα να δώσει ένα όμορφο αισθητικό αποτέλεσμα. Βλέποντας την αισθητική της ταινίας , μοιραία στο μυαλό κάποιου ίσως έρθει ταινία «Roma» του Αλφόνσο Κουαρόν.
Παύλος Θ. Κάγιος
Με ασπρόμαυρη φωτογραφία και μέσα από ένα οδοιπορικό σε κολασμένες, διεφθαρμένες αρχές και φοβισμένους πολίτες, το φιλμ μάς βυθίζει σε έναν κόσμο που τον καταπίνει το σκοτάδι και η ανθρώπινη αδιαφορία. Με καθαρά κινηματογραφικό σενάριο, εξαίρετη φωτογραφία και μουσική.
Ρεγγίνα Ζερβού
Μια ματιά στραμμένη προς τους 'από κάτω', τους αδικημένους, τους απόκληρους. Μια ιδιαίτερη, γυναικεία ματιά. Οι γυναίκες διατρανώνουν την παρουσία τους τόσο στο κέντρο της βιομηχανίας του θεάματος όσο και στις παρυφές της.
Στράτος Κερσανίδης
2020-01-20
Μια ταινία που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά, που δημιουργεί συναισθήματα και συνταράσσει συνειδήσεις. Που στρέφει το βλέμμα στους απλούς, αδύναμους, αόρατους ανθρώπους. Σε εκείνους που ούτε καν το βλέμμα του Θεού δε φτάνει καθώς κρύβονται από τα σύννεφα των Άνδεων.
Αντριάν Σαλτέ
Το κλείσιμο της ταινίας θα μπορούσε να θεωρηθεί αντικλιμακτικό, καθώς η Λεόν δεν προσφέρει κάποια συμβατική κατάληξη. Εντούτοις, η συνειδητοποίηση της ήττας και η αποδοχή της ωμής πραγματικότητας, όπως εκφράζεται μέσα από το νανούρισμα της Χεορχίνας στο παιδί της, που ενδεχομένως να βρίσκεται στην άλλη άκρη του ωκεανού, αποτελεί ένα άγριο φινάλε μιας απεικόνισης ενός τραύματος του οποίου οι πληγές είναι αισθητές μέχρι και σήμερα.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
2020-01-12
Το φωτεινό στίγμα, εν είδει άσβεστου φάρου, στην ταινία της Μελίνα Λεόν, που δείχνει τον δρόμο της κάθαρσης εν μέσω των ακραίων, κοινωνικών αντιθέσεων στα τραγικά γεγονότα, είναι η ίδια η ανθρώπινη ελευθερία και η δύναμη της αναζήτησης του ίδιου του ανθρώπου με το «άλφα» κεφαλαίο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2020-01-16
Πραγματικό επίτευγμα για πρώτη μεγάλου μήκους ταινία.
Α.Κ.
Βουβός πόνος, καδραρισμένος σε ασφυκτικό σχεδόν τετραγωνισμένο κάδρο, ποιητική μονοχρωμία και μία πρωταγωνίστρια με δωρική αλλά στιβαρή προσέγγιση στην ερμηνεία της, συνιστούν ένα αυθεντικό, πικρό δράμα.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2020-01-14
Η Λεόν καταγράφει την οδύσσεια της Τζορτζίνα με βάση ένα όμορφο σενάριο (βασισμένο σε αληθινά γεγονότα), με λυρικές, στιλιζαρισμένες εικόνες, βουτηγμένες συχνά σε μια ονειρική, εφιαλτική ατμόσφαιρα, εικόνες που παραμένουν στη μνήμη πολύ μετά την προβολή της ταινίας.
Ρόμπυ Εκσιέλ
Η κοινωνικοπολιτικά χτισμένη γυναικεία «φυλακή» μετατρέπεται σε ένα ουσιώδες μέσα στον σπαραγμό του οπτικό ποίημα στο ντεμπούτο της Περουβιανής Μελίνα Λεόν.
Τάσος Ντερτιλής
Μια συγκλονιστική ιστορία από το Περού του 1988 δίνει την ευκαιρία στη Μελίνα Λεόν να κάνει ένα επίσης συγκλονιστικό σκηνοθετικό ντεμπούτο.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Με αισθητική που παραπέμπει σε δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, η ιστορία της Χεορχίνα και του Πέδρο, πέρα από τη καίρια κοινωνικοπολιτική ματιά της σε μια ιδιαίτερα ασταθή εποχή σαν τη σημερινή, όταν δεν χάνεται σε υποπλοκές που δεν ολοκληρώνονται όπως ίσως θα έπρεπε (όπως στη περίπτωση του έρωτα του Πέδρο για μια περιοδεύουσα ηθοποιό), εκπέμπει μελαγχολία, ποίηση και αυθεντική συγκίνηση.
Λήδα Γαλανού
Πολιτικό σχόλιο και σπείρα κλοπής βρεφών προς πώληση μπλέκονται σε μια φαντασμαγορική ταινία (καθοριστική η χρήση της μουσικής και της φωτογραφίας), που μπορεί στην αφήγησή της να χάνει και να ξαναβρίσκει τον ειρμό, αλλά δεν χάνει στιγμή τη δύναμή της.
Ιάκωβος Γωγάκης
Η Περουβιανή σκηνοθέτις Μελίνα Λεόν, πέραν της πατρικής αφήγησης, υιοθετεί τεχνικά τη φόρμα του Πάβελ Παβλικόφσκι από την ταινία του "Ida". Τουτέστιν, παραδοσιακή αναλογία διαστάσεων 4:3 και ασπρόμαυρη φωτογραφία. Η πρωταγωνίστριά της δε, η Πάμελα Μεντόζα, είναι κλώνος της ηθοποιού Γιαλίτσα Απαρίσιο από την ταινία "Ρόμα". Όλα θυμίζουν "Ρόμα".
Κώστας Ζαλίγκας
Ασπρόμαυρη, ελεγειακή αφήγηση μιας ιστορίας που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αναδεικνύει εκ νέου την εκμετάλλευση και την αδικία που υφίστανται οι μη έχοντες σε καιρούς ταραγμένους (και μη).
Στέλλα Παπασαραφιανού
Ο αργόσυρτος ρυθμός του βραδυφλεγούς αυτού σε ένταση δράματος πιθανόν εσκεμμένα να είναι τέτοιος ώστε να αποδώσει όσο το δυνατόν πιο κοντά στη πραγματικότητα την εικόνα της συγκεκριμένης δυσμενούς κατάστασης, με το ανδρόγυνο να είναι σε μία διαρκή αναμονή. Βέβαια, ενίοτε ίσως ο θεατής να δυσανασχετήσει κάπως με αυτήν την ταχύτητα στη ροή.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2020-01-06
Το ασπρόμαυρο δράμα της Λεόν διαθέτει τις ψυχολογικές εντάσεις μιας σκληρής, απάνθρωπης περιπέτειας με πολιτικό βάρος (παρακολουθούμε τις ενέργειες των ηρώων εν μέσω ισχυρών πολιτικών αναταραχών) και την ευθύτητα ενός εύστοχου κοινωνικού σχολίου –το στιγμιότυπο με τις παραγκουπόλεις ή τις καλύβες στο νερό κόντρα στα επιβλητικά αρχιτεκτονικά κυβερνητικά κτίρια– που καταλήγει να γίνει πραγματικός καφκικός εφιάλτης.
Άντα Δαλιάκα
2020-01-08
Θυμίζοντας ελαφρά στο περίγραμμα το «Ρόμα» του Αλφόνσο Κουαρόν, χωρίς καμία σκηνοθετική επιτήδευση, το «Τραγούδι χωρίς όνομα» αποτελεί μια ποιητική υπόμνηση που προσεγγίζει περιγραμματικά το χρονικό της δημοσιογραφικής έρευνας, κοιτά ευθέως την πολιτική διάσταση του συνταρακτικού σκανδάλου και αναπαριστά την κοπιώδη ζωή των ντόπιων των Άνδεων σε αντιπαραβολή με τα έθιμα και τις δοξασίες τους.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2020-01-04
Η τεχνική επιδεξιότητα επικρατεί τελικά σε βαθμό που σχεδόν κάνει την ιστορία να χάνει -κατά παράδοξο τρόπο- μέρος του ενδιαφέροντός της, αλλά πρόκειται για ένα ντεμπούτο που μας κάνει να θέλουμε να δώσουμε προσοχή στη σκηνοθέτη περιμένοντας τι έχει να πει στη συνέχεια.
Βαρβάρα Κοντονή
Το «Τραγούδι Χωρίς Όνομα» είναι μια ταινία που δεν εγγυάται για το κατά πόσο μπορεί να «σταθεί» έξω από τα εθνικά της σύνορα, σίγουρα δύσκολα εκτός αμιγώς φεστιβαλικών αγορών, εντούτοις μάλλον θα βρει το κοινό της και στη χώρα μας, ως είθισται δηλαδή με ανάλογου ύφους art-house εισαγωγές.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2020-01-10
Ο αβίαστος λυρισμός συνδυάζεται με τη νευρικότητα ενός εφιάλτη, σε ένα μερικώς ατελές μα συνολικά εντυπωσιακό αισθητικά και συγκινητικό ντεμπούτο, σκηνοθετημένο με δυναμισμό.
Άγγελος Πολύδωρος
Η Λεόν επιλέγοντας την ατμοσφαιρική ασπρόμαυρη φωτογραφία σε φορμάτ 4:3 που ήταν εκείνο της τηλεόρασης της δεκαετίας του '80 «παγιδεύει» τους χαρακτήρες και δίνει ένα στυλ ντοκιμαντερίστικο στο φιλμ, ενώ η σχεδόν απόκοσμη μουσική επένδυση της συνθέτριας Pauchi Sasaki εντείνει τη δραματικότητα των πλάνων, πάνω σε καταστάσεις που συγκρούονται δραματικά και αθόρυβα σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον καφκικών αποχρώσεων.
Ηλίας Δημόπουλος
2020-01-02
H πρωτοεμφανιζόμενη Περουβιανή Μελίνα Λεόν καταθέτει τα φεστιβαλικά της διαπιστευτήρια με μια ταινία ανεπιφύλακτων αρετών αλλά και δυσλειτουργικών δημιουργικών επιλογών.
nicolas1810
Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα δράμα, με ενδιαφέρουσα πλοκή που λειτουργεί και σαν εισαγωγικό μάθημα για την ταραγμένη εκείνη περίοδο της χώρας, με ωραία ασπρόμαυρη φωτογραφία, αλλά και με μια αχρείαστη γκέι υποπλοκή για να είμαστε της μοδός και όχι ακριβώς αποκαλυπτικό πολιτικό παρασκήνιο για "Φωτεινό Μονοπάτι" και άλλα τέτοια όμορφα.
Τάσος Μελεμενίδης
Χωρίς να μπορεί να συγκριθεί με το «Ρόμα» του Κουαρόν λόγω της έλλειψης αντίστοιχων σκηνών που κλιμακώνουν τη δράση, η ταινία της Λεόν έχει αισθητικές και αφηγηματικές ομοιότητες με αυτό, όπως η ταύτιση του αδιεξόδου προσωπικής ζωής και εθνικής πορείας, κάτι στο οποίο οφείλει μάλλον και τη συμπαθητική πορεία που έκανε στα φεστιβάλ του κόσμου μέσα στο 2019.
