Τζότζο(2019)
(Jojo Rabbit) | Πρώτη προβολή: 23-01-2020
Αντώνης Γκούμας
2020-01-20
Μια υπέροχη αντιφασιστική, αντιπολεμική, ταινία ενηλικίωσης που με ανάποδη ψυχολογία, κέφι και χιούμορ υπερασπίζεται τη διαφορετικότητα και την παιδική αθωότητα.
Κατερίνα Τσώλου
Το Jojo Rabbit είναι μια ταινία που μπορούν να παρακολουθήσουν μικροί και μεγάλοι. Δεν παρουσιάζει μόνο με καυστικό τρόπο την Γερμανία του Φύρερ, αλλά δείχνει με κωμική διάθεση την εικόνα που έχει σχηματίσει ένα μικρό παιδί, που ανήκει στην ναζιστική νεολαία, για αυτή την μελανή, κατά τα άλλα, περίοδο της ιστορίας.
Σιλένα Νικολοπούλου
2020-01-18
Φαινομενικά εύθυμη ταινία, γεμάτη χιούμορ και πολύχρωμα πλάνα. Θίγει ζητήματα κατήχησης και καταδικάζει τον φασισμό, το μίσος και τον ναζισμό. Ωραίες ερμηνείες από το cast και μοναδικά ιδιαίτερη παρουσίαση.
Αντιγόνη Γρηγοριάδου
Είναι μία ιστορία για την ανθρώπινη ανοησία. Ίσως να μην έχει να σου πει κάτι καινούριο, αλλά αξίζει να το ξανακούσεις, σε αυτήν την έκδοση.
Παναγιώτης Πυλαρινός
Είναι μια ταινία που τολμά, παράγει γνήσιο συναίσθημα συσκευασμένο σε μορφή σάτιρας, προσπαθώντας να ανάψει το φιτίλι για να πυροδοτήσει τη συγκίνηση του θεατή, ενώ είναι (σχεδόν) σίγουρο ότι θα προκαλέσει πολλές συζητήσεις μετά το πέρας της προβολής της.
Τάσος Ντερτιλής
Ό,τι πιο αλλόκοτα γοητευτικό σε μαύρη σάτιρα και απρόβλεπτο σε χιούμορ έχει καταφέρει ποτέ να διεισδύσει στις οσκαρικές υποψηφιότητες, βρίσκεται συγκεντρωμένο εδώ.
Άγγελος Πολύδωρος
Ο σκηνοθέτης συνδυάζει μοναδικά το χιούμορ με τις δραματικές καταστάσεις που ζούσαν οι άνθρωποι εκείνη την εποχή, αναδεικνύοντας τον παραλογισμό του πολέμου και αφήνοντας ένα αισιόδοξο μήνυμα, πως παρά το γεγονός ότι κάποιες προκαταλήψεις και ιδέες δύσκολα ξεριζώνονται, εντούτοις υπάρχουν τρόποι που μπορούν να νικήσουν τον τυφλό φανατισμό και το μίσος που υπάρχει ακόμα και μέσα στις οικογένειες.
Nίκος Γιακουμέλος
Ο νεοζηλανδός Taika Waititi καταφέρνει όχι απλά να παρωδήσει με ανελέητο τρόπο τη μισαλλοδοξία, το μίσος για το διαφορετικό και την ανορθολογικότητα του (νέο)ναζισμού, αλλά την ίδια ίδια στιγμή να δώσει μία από τις πιο ζεστές και ανθρώπινες ταινίες της χρόνιας.
Ειρήνη Δρίβα
Το σενάριο είναι πολύ δεμένο και σε κανένα σημείο – όσο, παράξενη κι αν μοιάζει στην σύλληψη της αυτή η ιστορία – δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Όλα λειτουργούν με ένα σατυρικό τρόπο που δεν τρομάζει και δεν φέρνει σε δύσκολη θέση τον θεατή ακόμα κι όταν, μοιραία, η ταινία γίνεται στενάχωρη.
Λάζαρος Κολαξής
Μέσα από τον υπέρμετρο παραλογισμό του, το Jojo Rabbit προσπαθεί να αναδείξει τους τρόπους με τους οποίους παράλογες ιδεολογίες κατακτούν τις συνειδήσεις του κόσμου.
Γεωργία Παπαδοπούλου
Μία πρωτότυπη, έξυπνη και διασκεδαστική ταινία που ταυτόχρονα αποτελεί και ένα "σχόλιο" για τις συνθήκες που επικρατούσαν στη Ναζιστική Γερμανία, κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στράτος Κερσανίδης
Μαύρη κωμωδία, κωμική αλληγορία, πολιτική ταινία, διασκέδαση και προβληματισμός, σκοτάδι και χρώμα, μίσος και αγάπη όλα αυτά μαζί μπαίνουν στο σκηνοθετικό μίξερ του Τάικα Γουατίτι. Και το αποτέλεσμα είναι μια ταινία χάρμα ειδέσθαι, μια ταινία που θα αγαπήσετε και θα κρατήσετε βαθιά μέσα στην καρδιά σας.
Στέλλα Παπασαραφιανού
Με το έργο αυτό ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης τοποθετείται ξεκάθαρα πάνω σε μία από τις πιο μελανές σελίδες της Ιστορίας, την οποία και προσεγγίζει με το δικό του μοναδικό ύφος χωρίς να πέσει στην παγίδα του γελοίου, του κακόγουστου αστεϊσμού ή του επιτηδευμένου γέλιου.
Γιώργος Νυκταράκης
Μια ταινία-έκπληξη που χαρίζει μπόλικο γέλιο, αλλά κρύβει και αρκετές αφορμές προβληματισμού για μερικές από τις σκοτεινότερες σελίδες την ανθρώπινης ιστορίας.
Γιάννης Ραουζαίος
Μία πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική δουλειά που ακροβατεί ανάμεσα στον σουρρεαλισμό, την μαύρη κωμωδία και το κοινωνικό δράμα.
Κατερίνα Ανδρεάκου
2020-01-14
Αγνοήστε τους «σοκαρισμένους» και τους «ιστορικά προσβεβλημένους», δείτε την και κρίνετε από μόνοι σας.
Κώστας Ζαλίγκας
2020-01-16
Χάρη στο πολύ καλογραμμένο σενάριό της, ισορροπεί πολύ έξυπνα πάνω στο φαιδρό και το δραματικό στοιχείο της ιστορίας, ενώ οι ερμηνείες όλων, μη εξαιρουμένου του πρωταγωνιστή πιτσιρικά, είναι πραγματικά καλοκουρδισμένες και συντονισμένες.
Αγγελική Αντωνίου
Το Jojo Rabbit (Τζότζο) του Taika Waititi είναι μια σατυρική μαύρη κωμωδία, μια όμορφη συναισθηματική και ξεκαρδιστική ιστορία με μια ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ της φρίκης του πολέμου και ενός παράξενου χιούμορ.
Αντώνης Ζαούτσος
Μια πανέξυπνη ταινία, καλογυρισμένη, αστεία, συγκινητική, με υψηλής ποιότητας σκηνοθεσία και ερμηνείες, κοντολογίς, μια ταινία που σίγουρα αξίζει να δείτε. Κι όταν τη δείτε, ανεξάρτητα αν σας αρέσει ή όχι, θα δυσκολευτείτε να την ξεχάσετε.
Dimitris Dx
Δίνει την ίδια σημασία στα μικρά και στα μεγάλα πράγματα, αντιμετωπίζει με την ίδια σωματικότητα τους μικρούς και τους ενήλικους χαρακτήρες και βλέπει πάντα την χιουμοριστική ματιά των πραγμάτων, ακόμα και εκεί όπου το χιούμορ δε θα έπρεπε να υπάρχει.
Πόλυ Λυκούργου
2020-01-12
Ο Τάικα Γουαϊτίτι τολμά μία αναρχική κωμωδία για τη ναζιστική Γερμανία. Μία παρωδία με αναχρονιστικό μουσικό σάουντρακ, ανελέητο σαρκασμό, και αναπάντεχη τρυφερή παιδικότητα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2020-01-10
Ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης ενισχύει συνεχώς την αφήγησή του με περιστατικά, επιδιώκοντας συχνά το ανακουφιστικό χιούμορ μετά από μια τραγική στροφή (για να μην ξεχνάμε πού βρισκόμαστε και σε ποια περίοδο), και οι ηθοποιοί του τον ακολουθούν με έμπνευση.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ίσως η πιο διασκεδαστική ταινία της σεζόν, η οποία κάνει και ένα σχόλιο πάνω στην απατηλή γοητεία του στρατού του πολέμου και ενδεχομένως του ναζισμού στην αγορίστικη φαντασία.
Νάκης Αντωνίου
Στο σύνολο, είναι μια εξαιρετική παραγωγή, που παρουσιάζει με ευφυέστατο τρόπο μια σοβαρή, θλιβερή κατάσταση.
Ευδαίμων Ράνια
Χρειάζεται την καλοκαρδία σου αυτό το έργο. Διαθέτει και το ίδιο άλλωστε άφθονη. Από την πλάκα που σπάει με τους εκπροσώπους του ναζισμού, μέχρι τον χορό του τέλους.
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
...αυτό που κάνει το "Jojo Rabbit" να «επιπλέει» (εξάλλου "we all float" αλλά αυτό είναι από άλλη ταινία!), είναι η σατυρικού τύπου ερμηνεία της Scarlett Johansson ως Rosie (που της χάρισε και την υποψηφιότητα για το Οscar B' Γυναικείου Ρόλου), ο χαρακτήρας της οποίας δύναται ως και να αλαφρύνει το βάρος της περίστασης!
Μάνος Θηραίος
Συγκινητικός, αστείος, τραγικός μα και αισιόδοξος, ο "Τζότζο" έχει μια κατα-δική του γοητεία ενώ κουβαλά με σεβασμό και μνήμες κινηματογραφικής ιστορίας που τις αξιοποιεί σαν διακριτικές πινελιές επάνω στον δικό του καμβά, μετουσιώνοντας το φιλμ σε κάτι φρέσκο, σύγχρονο και συνάμα διαχρονικό, τόσο ως προς τις ιδέες του όσο και τη μορφή του.
Ιωάννα Βαρδαλαχάκη
Αναπαριστώντας με αυτό τον καρικατουρίστικο τρόπο τους Ναζί και κανιβαλίζοντάς τους με τους όρους της δικής του προσωπικής σάτιρας, ο Waititi τελικά μας λέει πόσο εύκολο είναι να στοχοποιηθούν οι μειονότητες και χειραγωγηθούν με το μίσος τα πλήθη. Μόνο που φροντίζει να το απολαύσουμε την περισσότερη ώρα.
Απόστολος Κίτσος
Όσο διατηρεί αυτό το ανάλαφρο τέμπο, το φιλμ είναι ένα μικρό διαμάντι, όταν όμως τα πράγματα εξελίσσονται κάπως πιο μελό, "σοβαρά" και απλουστευμένα με την αγάπη γιατρικό για τα πάντα, εκεί κάπου δεν σε ιντριγκάρει και τόσο όσο στην αρχή. Όμως έχουμε πραγματική ανάγκη ένα γλυκό παραμύθι που να μιλά για τόσο σοβαρά θέματα ειδικά σε μια εποχή που η κρίση και η ανέχεια γεννά (ή αναβιώνει) ιδεολογικά τερατουργήματα.
Σταύρος Γανωτής
Η ουσία είναι ότι ο νεοζηλανδός δημιουργός διαβάζει άψογα τον εσωτερικό κόσμο του κεντρικού του μικρού ήρωα, και προσαρμόζει στη δική του οπτική σημεία και τέρατα της ιστορίας, παρουσιάζοντας το κάτι επιτέλους διαφορετικό πάνω σε χιλιοειπωμένα πράγματα.
zerVo
Ο Taika Waititi, αφού διένυσε δύο ωκεανούς μέχρι να πιάσει την καλή στην φιλμική Μέκκα, παίρνοντας σαν θεμέλιο του τους στίχους από το τραγούδι του Bowie, χτίζει τουβλάκι τουβλάκι, ένα στόρι που μιξάρει υπέροχα, τον γλυκόπικρο σουρεαλισμό των Inglourious Basterds, την μελαγχολία του Ημερολόγιου της Άννας Φρανκ και το νεανικό λαμπίρισμα του Τομ Σόγιερ.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Όλα είναι όπως τα βλέπει ένα παιδί, ένα μικρό παιδί. Εξού κι οι καταστάσεις παίρνουν κωμική διόγκωση, ακριβώς λόγω αυτής της ματιάς, αυτής της παιδικής αφέλειας, από την οποία δεν ξεφεύγει ποτέ το σενάριο κι η υλοποίηση του.
Μαίρη Βανδώρου
Ο σκηνοθέτης προσπαθεί να συνδυάσει την κωμωδία με το δράμα, και δεδομένου ότι για το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού (δυστυχώς όχι ολόκληρου), ο ναζισμός είναι κάτι μισητό και δυσάρεστο θα κερδίσει το κοινό ακόμα και στις υπερβολές του. Όπως και να έχει δε θα φύγετε δυσαρεστημένοι από την κινηματογραφική αίθουσα, (εξαρτάται πάντα και από την ιδεολογία σας)!
vandimir
Το όλο κλίμα μου θύμισε Μπενίνι στο "Η Ζωή είναι Ωραία". Και, φυσικά, τη γενικότερη ατμόσφαιρα του Wes Anderson.Το είδα λοιπόν πολύ ευχάριστα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2020-01-08
Το φιλμ είναι καλοφτιαγμένο, έχει δαιμονιώδη κωμικό ρυθμό, ενώ τα σατιρικά βέλη του κατευθύνονται σε πολλούς στόχους κι όχι μόνο στον προφανή –το αντιπολεμικό στοιχείο σε μια πρώτη ανάγνωση, αλλά η ιστορία του Τζότζο είναι πολλά παραπάνω και κυρίως μια κυνική σάτιρα ενάντια στο μίσος.
kazanipouvrazei
Πέρα από τα έξυπνα ευρήματα και τους σπαρταριστούς διαλόγους, στο ύφος της τολμηρής –λόγω θεματολογίας- αυτής κωμωδίας που ξεφεύγει από τα δεδομένα της σύγχρονης παραγωγής στο είδος, συμβάλει ιδιαίτερα και η πολύχρωμη αισθητικής της, που φλερτάρει επίμονα με το οπτικό στιλ του Γουές Άντερσον.
Νίκος Γαργαλάκος
Στο τέλος, αυτό που μένει είναι το τρυφερό άγγιγμα του Νεοζηλανδού, ο οποίος υπογράφει μια ταινία-απόσταγμα ανθρωπιάς και αγάπης, ακόμη κι όταν κάποιοι από τους χαρακτήρες-εκφραστές αυτών των νοημάτων ξεδιαλέγονται μέσα από ένα πανέρι με «εύκολες» ναζιστικές καρικατούρες.
Μίλτος Τόσκας
Η ταινία ωστόσο δεν μένει στο παρελθόν, αγγίζει το σήμερα κι έρχεται να θυμίσει αφενός σκηνές φρίκης του παρελθόντος κι αφετέρου πως θέλει δύναμη να παραμείνεις άνθρωπος μέσα σε μία επίγεια κόλαση και συνθήκες σκοταδισμού.
Άντα Δαλιάκα
Μια ταινία ψυχαγωγική που δεν διατείνεται ότι είναι σπουδαία, καλύτερη, κατά τη γνώμη μας, από το βραβευμένο με τρία Όσκαρ «Η ζωή είναι ωραία» του Ρομπέρτο Μπενίνι με το οποίο φέρει ομοιότητες τόσο ως προς τις κινηματογραφικές επιρροές της όσο και ως προς το κωμικοτραγικό περίβλημα του αλληγορικού παραμυθιού -αναφορά στο Ολοκαύτωμα.
Φίλιππος Χατζίκος
Του λείπει τελικά, κάτι από την καινοτομία και την «τρέλα» που υπόσχεται στην αρχή. Ακόμα και έτσι όμως, είναι μία ταινία με καρδιά, ικανή να συγκινήσει και να προκαλέσει το πηγαίο γέλιο. Με μία φράση, το «Jojo Rabbit» αποτελεί μία ακαταμάχητη υπεραπλούστευση.
Αλέξανδρος Παπαγεωργίου
Το Jojo Rabbit δεν καταφέρνει να γίνει τόσο βαθύ. Είναι όμως πολύ, πολύ πιο βαθύ απ' όσο του καταλογίζεται ή απ' όσο φαίνεται επιφανειακά. Και, κυρίως, έχει την καρδιά του στο σωστό μέρος: ξύλο στους ναζί, χιούμορ στη ζωή, αγάπη στους ανθρώπους.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Δραματική κωμωδία, βασισμένη στο μυθιστόρημα της Κριστίν Λενένς, που διακωμωδεί τη μισαλλοδοξία και το φασισμό.
Μάρα Θεοδωροπούλου
Όχι ότι αυτή η ασυνήθιστη ενηλικίωση ενός παιδιού που μεγαλώνει στη ναζιστική Γερμανία και έχει για φανταστικό φίλο τον Χίτλερ δεν είναι ενίοτε αξιαγάπητη (σίγουρα όχι η λέξη που περιμένατε τρεις λέξεις μετά το «Χίτλερ»), διασκεδαστική και καλοπροαίρετη, αλλά καταλήγει περίεργα αναποτελεσματική και άτολμη σαν σάτιρα.
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
2020-01-06
Βιτριολικό χιούμορ και «γουεσαντερσονικό» στιλιζάρισμα συνδυάζονται με βολικές σεναριακές λύσεις, σε ένα καλόκαρδο παραμύθι που διεκδικεί 6 Όσκαρ και απέσπασε το μεγάλο βραβείο στο Φεστιβάλ του Τορόντο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Η μετατροπή της ταινίας από ανάλαφρη κωμωδία (στην οποία ακούς το «I wanna hold your hand» των «Beatles» στα γερμανικά ή βλέπεις τους πάντες να επαναλαμβάνουν το «Χάιλ Χίτλερ» σαν να λένε «γεια χαρά») σε δράμα βαρύγδουπων «μηνυμάτων» γίνεται απότομα και κάπως πρόχειρα.
Κωνσταντίνος Καραγάνης
Αυτό που πρέπει να σημειωθεί, είναι ότι στο κέντρο όλων, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Jojo. Ο Roman Griffin Davis δίνει μία ερμηνεία με τόσο βάθος και ωριμότητα, που πολλοί ενήλικες συνάδερφοι του θα ζήλευαν. Κι εδώ ίσως να φαίνεται και η εξυπνάδα του Waititi.
Λήδα Γαλανού
2020-01-04
Το ντεκόρ της ταινίας είναι τόσο χαριτωμένο που θα το ζήλευε ο Γουές Αντερσον, ο Τζότζο είναι ένας αξιολάτρευτος ήρωας, η ιδέα της συνύφανσης της ποπ με τη ναζιστική προπαγάνδα είναι πανέξυπνη, αλλά ώς εκεί.
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Καμιά αίσθηση δεν προκάλεσε στη σκέψη μου η ταινία, ούτε μειδίαμα δεν έσκασαν τα χείλη και κρίνω πως έγινε πολύ ντόρος για το τίποτα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Πρόκειται για μια ευχάριστη παιδική ταινία με κατά τόπους εκλάμψεις που δεν έχει και τρομερά πολλά να πει για την (επ)άνοδο του φασισμού.
nicolas1810
Σάτιρα και ενηλικίωση, που ως προς το πρώτο σκέλος είναι ελάχιστο αστείο παρά το γεγονός πως το χιούμορ του σκηνοθέτα Τάικα Γουαϊτίτι μου αρέσει πολύ, ενώ ως το πιο πετυχημένο δεύτερο δεν μου φάνηκε και τόσο ουσιαστικό για το δύσκολο θέμα με το οποίο καταπιάνεται.
Παύλος Θ. Κάγιος
Όσο και να θέλεις να χαρακτηρίσεις αυτή την ιδέα έξυπνη και ευρηματική, είναι και ριψοκίνδυνη ιδεολογικά...
Ηλίας Φραγκούλης
Δεν έχω κανένα «politically correct» ζήτημα με το θέμα του φιλμ και τη σατιρική ματιά απέναντι σε μία ιστορική περίοδο πολέμου, φρίκης και ανθρώπινης εξαθλίωσης. Απλά, έχω μία τάση να βαριέμαι το «κοίτα τι έξυπνο κάνω τώρα» στο σινεμά.
Νεκτάριος Σάκκας
2020-01-02
Αφελές σε βαθμό παρεξηγήσεως παρά τις αγαθές προθέσεις και τις όποιες εκλάμψεις του, το υποψήφιο για έξι Όσκαρ φιλμ του Τάικα Γουαϊτίτι είναι μια χίπστερ απόπειρα αποδόμησης της ναζιστικής ιδεολογίας μέσα από τα μάτια ενός δεκάχρονου Γερμανού που βλέπει τους τοξικούς μύθους με τους οποίους γαλουχήθηκε να καταρρέουν μαζί με το Τρίτο Ράιχ.
