Οι Μητέρες Μας(2019)
(Nuestras Madres) | Πρώτη προβολή: 27-02-2020
Μίλτος Τόσκας
Ο Ντιάζ παίρνει άριστα. Δημιουργεί ένα υπόκωφο δράμα χωρίς κραυγές κι ακραίες αντιδράσεις. Καταφέρνει να διεγείρει συναισθηματικά τον θεατή και να του επιφέρει την ανάλογη φόρτιση.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Μια δυνατή, ειλικρινής, συγκλονιστική μαρτυρία για μια περίοδο που δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Μανώλης Κρανάκης
2020-02-20
Μια ταινία που εκμηδενίζει τη συναισθηματική απόσταση ανάμεσα στις ανοιχτές πληγές μιας ολόκληρης χώρας και στην ιστορία ενός ανθρώπου που διεκδικεί την αλήθεια με κάθε κόστος.
Ιάκωβος Γωγάκης
Ο Ντίαζ δημιουργεί συναισθηματικούς κόσμους, χωρίς να τους βροντοφωνάζει. Δείχνει τη διαχρονικότητα του μαρτυρίου των συγγενών αγνοουμένων, είτε είναι στη Γουατεμάλα, είτε είναι σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.
Βασίλης Μάλτας
Είναι κρίμα που ο σκηνοθέτης δεν αναφέρεται στο ιστορικό πλαίσιο μέσα στην ταινία του, στη στήριξη της στρατιωτικής δικτατορίας από τις Η.Π.Α. Ο Ντίαζ μοιάζει σαν να θέλει ν' αφήσει την ιστορία της ταινίας να μιλήσει από μόνη της, με μιαν έλλειψη δραματουργικής έντασης, χωρίς να πάλλονται τα πρόσωπα των χαρακτήρων του παρά κατανοώντας τους μονάχα μέσα από τη γνώση μας για το δράμα τους.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2020-02-18
Η μουσική είναι πολύ όμορφη, η σκηνή με τις Ινδιάνες μητέρες που περνάνε ως πορτρέτα, η μία μετά την άλλη, μπροστά στον φακό του σκηνοθέτη, είναι τρομερή και είναι η κορυφαία σε συναισθηματικό αντίκτυπο, οι ανατροπές (εντάξει, ανατροπή) δεν είναι δύσκολο να προβλεφθεί αν βλέπεις σινεμά περισσότερο από μια φορά τον μήνα, και πάλι όμως η ταινία λειτουργεί.
Τάσος Μελεμενίδης
Λιτή και αποστομωτική ωδή στις ιστορίες που χάνονται στα βάθη της Ιστορίας.
Κώστας Ζαλίγκας
Χαμηλόφωνο, αλλά με υποβόσκουσες εντάσεις μεγατόνων, «Οι μητέρες μας» αφορά περισσότερο ασφαλώς στο κοινό της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα τις χώρες που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε όλων των ειδών τις συγκρούσεις.
Χρήστος Μήτσης
2020-02-16
Χρυσή Κάμερα στις Κάνες για μια στρατευμένη στα μηνύματά της, αλλά κινηματογραφικά τίμια προσπάθεια αφύπνισης της ιστορικής συνείδησης μιας χώρας.
Άντα Δαλιάκα
2020-02-14
Λιτό, σφιχτοδεμένο με μικρή χρονική διάρκεια οικογενειακό δράμα οικουμενικών διαστάσεων που γυρίζει ψύχραιμα σε ένα φρικιαστικό, πολύπλοκο κομμάτι ιστορίας της Λατινικής Αμερικής που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό κι ας φέρει την σφραγίδα μιας αιματοβαμμένης στρατιωτικής δικτατορίας (εγκαθιδρυμένης από την αμερικανική κυβέρνηση) η οποία έφτασε μέχρι τη γενοκτονία των γηγενών Ινδιάνων.
Λήδα Γαλανού
2020-02-12
Το σενάριο είναι μεν προβλέψιμο -πόση πρωτοτυπία χωρά σε μια γενοκτονία;- κι ίσως κατά στιγμές διδακτικό, αλλά η προσπάθεια του Ντίαζ να εκθέσει, με σιωπές, βλέμματα και πυκνές εικόνες, την αλήθεια χωρίς ίχνος συναισθηματικού χειρισμού, καταλήγει να προκαλεί τη βαθύτερη συγκίνηση.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Η πρώτη δραματική ταινία μεγάλου μήκους του Ντίαζ, ο οποίος έχει γυρίσει δύο ντοκιμαντέρ κι έχει μοντάρει μια ντουζίνα άλλες, όπως Το Ηφαίστειο (Ixcanul), του Χάιρο Μπουσταμάντε του 2015, συνδυάζει τη μυθοπλασία με την αμεσότητα μιας ταινίας τεκμηρίωσης με αποτέλεσμα, όπως και οι μητέρες του τίτλου, να φαντάζει η ίδια, μια θεματοφύλακας ενάντια στη λήθη.
Γιώργος Νυκταράκης
2020-02-06
Όλα τα παραπάνω με τη ρεαλιστική και ντοκιμαντερίστικη ματιά του δίνονται με μπόλικο συναίσθημα και από τον ίδιο αλλά και από τους ηθοποιούς που κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για να μεταδώσουν τη θλίψη τους για το παρελθόν και την αγωνία τους για το μέλλον, χωρίς όμως μια πετυχημένη δραματοποίηση που θα μπορούσε να εξυψώσει το αποτέλεσμα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2020-02-08
Η ταινία είναι βαθιά πολιτική αλλά κυρίως ανθρώπινη, στόχος της δεν είναι η καταγγελία μα οι συνέπειες των φρικαλεοτήτων, σε μια στρατιωτική δικτατορία που «γεννήθηκε» στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και πέθανε 20 περίπου χρόνια αργότερα, έχοντας αφήσει στο διάβα της περισσότερα από 200.000 θύματα και 40.000 αγνοούμενους.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2020-02-04
Αισθητικά συγγενές σε ντοκιμαντέρ και εστιασμένο σχεδόν ολοκληρωτικά στα αποδραματοποιημένα γεγονότα, το φιλμ έχει μια πολύ σημαντική ιστορία να πει, αλλά η βράβευση με Χρυσή Κάμερα (για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη) στις Κάννες είναι ενδεχομένως κάπως συζητήσιμη.
Νίκος Παλάτος
2020-02-02
Παρά τη μικρή διάρκειά της, τούτη η υπό βελγικής σημαίας ισπανόφωνη πρόταση για το Όσκαρ διεθνούς ταινίας, καταφέρνει να γίνει φλύαρη και εν πολλοίς ανούσια.
