Saint Maud(2019)

Πρώτη προβολή: 12-02-2021

Η μεγάλη επιτυχία της Rose Glass και ο λόγος που η ταινία είναι κατά κύριο λόγο horror, έγκειται στο ότι καταφέρνει με τα πλάνα της και την οπτική της, να "μπει" στο κεφάλι της ηρωίδας της και να μας κάνει να δούμε την ζωή μέσα από τα μάτια ενός τόσο διαταραγμένου ανθρώπου.

Ναι μεν το πρώτο μισό της εξιστόρησης μπορεί να φανεί στον θεατή ότι εκτυλίσσεται αρκετά αργά, αλλά το δεύτερο μισό τον αποζημιώνει καθώς η ένταση βαθμιαία κορυφώνεται μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της υποβλητικής αυτής αφήγησης που μπορεί κάποιοι να το διαβλέψουν αλλά δεν παύει να προξενεί δέος η συγκεκριμένη τελική έκβαση.

Εάν υπάρχει Θεός (του σινεμά), όπως θα έλεγε και η ίδια η Maud, τότε σίγουρα η Γκλας όσο και η πρωταγωνίστριά της προορίζονται για μεγάλα πράγματα!

Το παράξενο τέλος υπογραμμίζει ότι το Saint Maud δεν φοβάται να περπατήσει σε σπασμένα γυαλιά ή να πατήσει καρφιά, και ας ξέρει ότι δεν υπάρχει παράδεισος ή Δευτέρα Παρουσία. Τολμηρό, συνεπές με τις προθέσεις του, υπηρετεί τον σκοπό του μέχρι τέλους, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Πρόκειται για μια απλοϊκή ιστορία που όμως τυγχάνει μιας πολύ καλής παραγωγής με αποτέλεσμα να ανεβαίνει επίπεδο!

Επίδειξη σκηνοθετικής τεχνικής και χωρίς αίσθηση πρόκλησης ή εύκολου εντυπωσιασμού.

Η Glass παραδίδει εντέλει ένα φιλμ που δεν θα αγνοήσεις σινεφιλικά, αλλά ούτε θα ακυρώσεις επί της ουσίας του. Απλά μοιάζει σαν ένα μικρού μήκους πόνημα που βρήκε τρόπους να απλωθεί στη μιάμιση ώρα... αλλά αυτοί οι τρόποι δεν δικαιολογούν το γιατί χρειάστηκε να το πράξει εξαρχής όλο αυτό.

H ταινία Saint Maud είναι μια χαμένη ευκαιρία, ενώ αποτελεί απλά μια συμπαθητική προσπάθεια. Ωστόσο με τα ελαττώματα της να την αδικούν, ίσως να λειτουργούσε καλύτερα σαν επεισόδιο από τηλεοπτική σειρά και φυσικά αν δεν υπήρχε όλο αυτό το hype εδώ και μήνες.