Τρία Χρώματα: Η Κόκκινη Ταινία(1994)

(Trois Couleurs: Rouge / Three Colors: Red) | Πρώτη προβολή: 15-11-1995

Μετά το άσπρο, το κόκκινο και μετά την ισότητα, η αδελφοσύνη. Ο Κριστόφ Κισλόφσκι συμπληρώνει το παζλ της τριλογίας του, κορυφώνοντας τη σκηνοθετική δεξιοτεχνία και τη σεναριακή του ακρίβεια.

Tο πιο απόκοσμο έργο του πανέμορφου, σχεδόν ονειρικού τριπτύχου, ένα εννοιολογικό installation για το ευρωπαϊκό θυμικό, μέσα από ιστορίες μπερδεμένων προσώπων που πασχίζουν να οριοθετήσουν την ταυτότητά τους.

Το τρίτο και καταληκτικό μέρος της θρυλικής τριλογίας των χρωμάτων του Κριστόφ Κισλόφσκι, το κύκνειο άσμα ενός σπουδαίου δημιουργού.

H «Κόκκινη» δεν είναι μόνο μια αριστουργηματική αυτόνομη ταινία, αλλά και η ιδανική ολοκλήρωση της τριλογίας.

Σε αυτό που έμελλε να είναι το κύκνειο ποίημά του, ο Κριστόφ Κισλόφσκι επιμένει να καταδύεται στα απύθμενα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Αναζητά τη χαραμάδα φωτός κάτω από το σκότος της, την πηγαία και φυσική αθωότητα που ενώνει τις παράλληλες πορείες πίσω από τον εξοντωτικό και επίκτητο εγωισμό που φυλακίζει άπαντες στους μικρόκοσμους τους.

Σχεδόν αριστούργημα

Μια ταινία που συνδέεται τελικά, και με τις άλλες δυο, και που ο Κισλόφσκι, με έμπνευση και ποιητική διάθεση, οδηγεί, μέσα από θαυμάσιες σε σύλληψη εικόνες, σε ένα όμορφο, εντυπωσιακό φινάλε.

Πιο κοντά στη "Διπλή Ζωή της Βερόνικα" παρά σε κάποια από τα άλλα δύο "Χρώματα", με τον σκηνοθέτη να ερμηνεύει και πάλι την κοινωνία και την επικοινωνία μέσα από έννοιες δυαδικότητας και (συν)ύπαρξης μέσα σε υποκειμενικούς χώρους. Αυτό είναι και το τελικό του θεώρημα, μια σπουδή πάνω στην ιδέα της αδερφικότητας όπως αυτή συμβολίζεται από το κόκκινο της τρικολόρ σημαίας και όπως αυτή μπορεί να ερμηνεύεται σε έναν σύγχρονο κόσμο.

Το τελευταίο φιλμ της «τριλογίας των χρωμάτων» και κύκνειο άσμα του Κριστόφ Κισλόφσκι, είναι ένα χαμηλότονο φιλοσοφικό ποίημα αφιερωμένο στην τυχαιότητα των ανθρώπινων σχέσεων.

Με πρωταγωνιστές την Ιρέν Ζακόμπ και τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, ένας ύμνος στο μοιραίο, στη συγκυρία, στην υποκειμενικότητα του δικαίου, η τελευταία ταινία ενός αξεπέραστου δημιουργού.

Με την «Κόκκινη», την πιό ζεστή και αισιόδοξη ταινία του (και το κύκνειο άσμα του) χαρίζει – και πάλι με πλοηγό την τύχη – μιά αρμονία, όχι μόνο στους δύο ήρωες αυτής της ταινίας, αλλά σε όλους της «Τριλογίας των χρωμάτων» (που συμπληρώνουν οι «Μπλε» και «Λευκό»).

Art-house θρίαμβος οικουμενικής αναγνώρισης, για τον οποίο δυσκολεύομαι να πιστέψω πως μπορεί να μιλήσει με τον ίδιο τρόπο στον θεατή του σήμερα. Όπως και να 'χει, η «Κόκκινη Ταινία» αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα σκεπτόμενου ευρωπαϊκού κινηματογράφου του καιρού εκείνου, που όποιος δηλώνει φίλος του, οφείλει να έχει υπόψη του.

Η θρησκεία, ο νόμος, η ηθική, το σωστό, το λάθος, το καλό και το κακό είναι μερικές από τις έννοιες που απασχολούν εδώ τον Πολωνό δημιουργό, καθώς οι ζωές των ηρώων του διασταυρώνονται και διαπλέκονται. Ιδιαίτερα οι επαφές και η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στη Βαλεντίν και τον συνταξιούχο δικαστή βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του Κισλόφσκι και εκεί μπορεί κανείς να διαβάσει πολλές αναφορές στην Παλαιά Διαθήκη.