Φαντάσματα στην Πόλη(2020)
(Ghosts) | Πρώτη προβολή: 16-09-2021
Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου
2021-09-16
Η ταινία λειτουργεί ως μια πολυεπίπεδη μεταφορά, που δεν διαθέτει μόνο αμεσότητα και βάθος, αλλά αναδεικνύει με ακρίβεια, διαύγεια και σαφή εικαστική άποψη, την έλλειψη προοπτικής μιας χώρας, που μαζί με την ιστορική μνήμη της κινδυνεύει να χάσει και την ψυχή της.
Δημήτρης Πολιτάκης
2021-09-12
Μια ταινία για τις χαμένες γενιές που κάνουν αποχαιρετιστήρια πάρτι, για την αγρίως κερδοσκοπική και αισθητικά κακότεχνη διαδικασία ανάπλασης της αχανούς πόλης, για την ισχυρότατη πλέον συμβολική επικράτηση της μαντήλας, για την αποδοκιμασία κάθε «ελευθεριακής» συμπεριφοράς, για τον χαφιεδισμό και την αστυνομοκρατία στην Κωνσταντινούπολη του Ερντογάν.
Ανδρομάχη Σδούκου
2021-09-10
Ίσως η αποσπασματική αφηγηματική γραμμή κουράζει ανά στιγμές, στερώντας κάτι από τον ρυθμό, την φρεσκάδα και την ορμητικότητα του εγχειρήματος. Αλλά το παζλ που στήνει η Azra Deniz Okyay παραμένει μια επίπονη εικόνα που έρχεται να προστεθεί σε ένα σύνολο προσπαθειών των ανθρώπων της τέχνης να κοινωνήσουν την αυξανόμενη αγωνία για το μέλλον της χώρας τους.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2021-09-14
Η σκηνοθέτρια καταφέρνει να περιγράψει με τον καλύτερο τρόπο την πραγματική, μαύρη εικόνα μιας χώρας που παρουσιάζεται να ανθίζει ενώ στην πραγματικότητα γλιστράει σε ένα χωρίς διέξοδο σκοτεινό μέλλον, μέσα από μια σειρά διάφορες, έξυπνα επιλεγμένες, σκηνές.
Ελένη Ζαρκάδα
2021-09-08
Τα «Φαντάσματα Στην Πόλη» είναι μία πρωτοποριακή ματιά στα φλέγοντα, σε αυτά που μετράνε και που κατά περιόδους μας «πονάνε». Μπορεί να μην ήταν άψογα αλλά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι είναι πέρα για πέρα ρεαλιστικά και τολμηρά.
Πόλυ Λυκούργου
2021-09-06
Δυναμική κινηματογράφιση με την κάμερα να κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό και την ελεγειακή ατμόσφαιρα των συμβολισμών, αλλά και κάποια προβλέψιμα και σχηματικά κλισέ στις περιγραφές των διαφορετικών ομάδων κατοίκων που υποχωρούν σε ευκολίες.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2021-09-02
Κι ενώ υπάρχει μια δυναμική για μολότοφ εντέλει η έκρηξη δεν έρχεται ποτέ, ούτε καν η φωτιά: λίγες σπίθες μόνο.
Πάρις Μνηματίδης
2021-09-04
Παρά τα «στραβοπατήματά» του, ταξίδι σε μια Τουρκία με πολλά κι ενίοτε αντικρουόμενα πρόσωπα αποκτά μια συναισθηματική ραχοκοκαλιά που αποζημιώνει τον θεατή που αποφασίζει να επενδύσει στα όσα ξετυλίγονται μπροστά του επί της οθόνης.