Σελήνη, 66 Ερωτήσεις(2021)
(Moon, 66 Questions) | Πρώτη προβολή: 24-02-2022
Δημήτρης Δανίκας
Ισως η καλύτερη ελληνική ταινία της φετινής περιόδου με μια Σοφία Κόκκαλη για Οσκαρ.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2022-02-20
Όπως το ουράνιο σώμα του οποίου το όνομα δανείζεται για τον τίτλο της, αυτή η Σελήνη κρατά τα μυστικά της για τον εαυτό της, αλλά η δύναμή της σε επηρεάζει με τρόπους που δεν περιμένεις.
Ηλίας Φραγκούλης
Δεν είναι mainstream. Αλλά χρειαζόμαστε αυτά που λέει. Και έχει να πει. Σε θεατές που έχουν τη θέληση να γίνουν αποδέκτες ενός τέτοιου σινεμά. Και να νιώσουν. Στο σινεμά.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2022-02-18
Η "Σελήνη" είναι ένας εσωτερικός μονόλογος φτιαγμένος ως σινεμά: Άτακτο, συνειρμικό, ονειρικό, πληγωμένο. Θαρραλέο.
Ιωσηφίνα Γριβέα
Η ταινία της Λέντζου μοιάζει εσωτερική σα μονόλογος, αλλά προσφέρει απλόχερα τα πανανθρώπινα και πιο οικεία στοιχεία της, με οδηγούς μία βουβή αλλά παραδομένη ερμηνεία της Κόκκαλη, μαζί με τη λεπτοδουλεμένη σωματικότητα του Λάζαρου Γεωργακόπουλου που είχε εδώ μία εξαιρετικά απαιτητική δουλειά.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Δίχως το παγερό στυλιζάρισμα σταθερών πλάνων και ψυχώσεων, η γουίρντ διάσταση εδώ μετεξελίσσεται σε ένα ανάλαφρο, σχεδόν παραμυθένιο ποπ-μπουρζουά αμπαλάρισμα, με βίλες, πισίνες με φουσκωτά και φοίνικες, που εμπλέκει μαγικά τη διαδικασία θεραπείας με τη συμπαντική διάσταση άστρων και τις φάσεις της σελήνης, καθώς η ταινία διαχωρίζεται σε κεφάλαια, με την αισθητική συμβολικών εικόνων ταρώ, κλείνοντας το μάτι και στην αλησμόνητη Ανιές Βαρντά.
Στράτος Κερσανίδης
Πάνω απ' όλα όμως η ταινία παραμένει ένα υπόκωφο δράμα για τις σχέσεις που είναι καλά κρυμμένες πίσω από τους τοίχους και τις κλειστές πόρτες των καλύτερων οικογενειών. Γιατί, εν τέλει, αυτό που είναι πιο δυνατό από όλα τα "πρέπει", είναι η ανθρώπινη αγάπη η οποία δεν μπαίνει σε καλούπια και η ανάγκη για ζωή. Τόσο απλά, τόσο αληθινά.
Ρεγγίνα Ζερβού
Σινεμά του προσωπικού, μικρές κινηματογραφικές στιγμές που κολλάνε μεταξύ τους και δημιουργούν ένα σύνολο.
Νεκτάριος Σάκκας
2022-02-16
Μεστό δράμα, ικανό να ανταμείψει ένα κοινό διατεθειμένο να αφουγκραστεί το βάρος μιας ιστορίας με μπόλικη συναισθηματική απομόνωση.
Λήδα Γαλανού
2022-02-14
Η συγκίνηση είναι η λέξη-κλειδί της ταινίας – μάλλον, η απουσία της. Η Λέντζου (μαζί με εκπληκτική συνεισφορά των επίσης ανερχόμενων Κωνσταντίνου Κουκουλιού στη φωτογραφία και Σμαρώς Παπαευαγγέλου στο μοντάζ) καταφέρνει εδώ να μιλήσει για μεγάλες τραγωδίες, τη διάλυση μιας οικογένειας, την ασθένεια, με τρόπο κομψό, αξιοπρεπή, σχεδόν ανάλαφρο.
Φίλιππος Χατζίκος
2022-02-12
Πρόκειται για μία άρτια κατασκευή που συγκινεί αβίαστα και οδηγεί την ιστορία σε μία λύτρωση, ουδόλως προφανή, μα απολύτως αναγκαία.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Πάνω από όλα μια αυθεντικά τρυφερή ιστορία που ξεκίνησε με λανθάνουσα λογική (το χρέος του πατέρα απέναντι στους νόμους της καρδιάς), συνέχισε με παρεκτροπές ή υπεκφυγές και πλέον ολοκληρώνεται με τον πιο συγκινητικό τρόπο.
Μύριαμ Πατρού
Η «Σελήνη, 66 Ερωτήσεις» είναι μια ταινία που αφηγείται κοινά βιώματα της ελληνικής οικογένειας και κουλτούρας.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Η Ζακλίν Λέντζου συλλαμβάνει την αποσπασματικότητα στις αναμνήσεις της κόρης και τη χρησιμοποιεί ως αφηγηματικό εργαλείο για να αποδώσει τον δισταγμό μεταξύ της προσωπικής εχθρότητας και της ανθρώπινης συμπόνιας.
Old Boy
Υπάρχει μια σκηνοθετική προσέγγιση, η οποία επιχειρεί να παίξει άμυνα στον συναισθηματικό πυρήνα της ιστορίας και να του αποστασιοποιηθεί με αισθητικά τερτίπια (και δυστυχώς με αισθητικά τερτίπια που θυμίζουν έντονα πεπατημένες της τελευταίας δεκαετίας στο ελληνικό σινεμά). Ευτυχώς πρόκειται για μια άμυνα που δεν κρατάει για πάντα, ευτυχώς πρόκειται για μια αποστασιοποίηση που σταδιακά υποχωρεί, έτσι ώστε σιγά σιγά αρχίζουν να έρχονται οι στιγμές που σε εμπλέκουν επιτέλους συναισθηματικά κι εσένα ως θεατή. Και είναι πράγματι στιγμές που άξιζε και να τις δεις και να τις νιώσεις.
Απόστολος Κίτσος
2022-02-08
Η ταινία της Ζακλίν Λέντζου κλείνει το μάτι στο greek weird wave, αλλά την ίδια στιγμή προσθέτει στην παλέτα επικοινωνίας με τον θεατή πινελιές ατόφιου συναισθήματος, κατακλυσμικές και αποστασιοποιημένες στο ίδιο cut, τις οποίες διανθίζει με μια ασαφή τραγικωμωδία που δεν σε αφήνει να επαναπαυθείς στο προφανές.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2022-02-10
Η ενηλικίωση αλλά και η αναζήτηση της αγάπης μέσα από την πολύπλοκη (που είχε οδηγήσει στην αποξένωση) σχέση κόρης και πατέρα είναι στο επίκεντρο της δοσμένης με φρεσκάδα και τρυφερότητα ταινίας «Σελήνη: 66 ερωτήσεις» της Ελληνίδας Ζακλίν Ρέντζου.
Ζουμπουλάκης Γιάννης
2022-02-06
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Ζακλίν Λέντζου, σε εντυπωσιάζει με την πλούσια φιλμική γλώσσα αλλά και την σκηνοθετική φαντασία απέναντι σε ένα δύσκολο θέμα το οποίο η δημιουργός χειρίζεται με θάρρος και ελευθερία.
Λήδα-Ειρήνη Αδάμου
Το νέο κύμα του ελληνικού σινεμά ξαναχτυπά, με την ταινία Σελήνη, 66 Ερωτήσεις της Ζακλίν Λέντζου να μη δύναται να κάνει τίποτα παραπάνω από το να επαναλαμβάνει αυτή την κλασική post-weird λογική, που ακόμη και οι κύριοι «θιασώτες» του έχουν προ πολλού απωλέσει.
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2022-02-04
Ο ιδιαίτερος, ιδιοσυγκρασιακός τρόπος με τον οποίο μεταφέρει το σενάριο (που επίσης υπογράφει) χρειάζεται υπομονή από τον θεατή για να τον αποδεχτεί. Στο τέλος, πάντως, δικαιώνεται. Κι ας νιώθεις μετά το πέρας παρακολούθησης του φιλμ πως ίσως να ταίριαζε καλύτερα να ήταν μικρού μήκους, καθώς ως μεγάλου μήκους, υπήρχαν σημεία που «κρέμαγε».
Χρήστος Μήτσης
2022-02-02
Σκηνοθέτης εξαιρετικών μικρού μήκους, η Ζακλίν Λέντζου διαθέτει αφηγηματική ευρηματικότητα, όχι όμως και τη σεναριακή δυναμική να υποστηρίξει μια ευαίσθητη, αλλά δραματουργικά γυμνή και προβλέψιμη ιστορία οικογενειακής συμφιλίωσης.
Αγγελική Καρυστινού
Με σωστούς ρυθμούς και ενδιαφέρουσες λύσεις, αφηγείται την ιστορία της Άρτεμης και του Πάρη, καταθέτοντας μια διαφορετική εκδοχή οικογενειακής δραμεντί, χωρίς όμως να καταφέρνει μέσα από την ημερολογιακή της αφήγηση να εμπεριέχει την εποχή της, όπως δηλαδή κάνει ο Βούλγαρης, ούτε να βρει στην αποστασιοποιημένη σκηνοθετική γραμμή που ακολουθεί, τον τρόπο να κάνει ένα πιο οικουμενικό -κοινωνικό αλλά και πολιτικό- σχόλιο, όπως ο Λάνθιμος και ο Αβρανάς.
Χάρης Αναγνωστάκης
Η Ζακλίν Λέντζου, φανερώνοντας ότι έχει ένα δικό της προσωπικό κινηματογραφικό βλέμμα, σαφώς με μοντέρνες επιρροές του ευρωπαϊκού σινεμά, αλλού δείχνει το μέγεθος των γνώσεών της πάνω στη δουλειά της, το ταλέντο της, που μπορεί να αναπτυχθεί με το χρόνο και αλλού ζητάει πολλά περισσότερα από τον θεατή, την πλήρη προσήλωσή του για κάτι μεγαλύτερο απ' αυτό που μπορεί να διαχειριστεί η ίδια, χάνοντας και την αποτελεσματικότητά της.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Επιμέρους σκηνές είναι όντως εξαιρετικές, όμως η όλη προσέγγιση έχει την χαρακτηριστική 'αυθόρμητη' οπτικοακουστική υπογραφή της Λέντζου, μόνο που στιγμές είναι τόσο ευδιάκριτη στην υπερβολή της, που φτάνει στα όρια ενός φορμαλιστικού κινηματογραφικού 'χιπστερισμού' κατά τη γνώμη μας, που αφαιρεί μέρος της προσωπικής αλήθειας που κουβαλά αναμφίβολα η ταινία.
