Ted 2(2015)

Πρώτη προβολή: 16-07-2015

Είναι δικαίωμα του καθενός να μη γουστάρει τους «hardcore» ή τους πλέον trashy αστεϊσμούς του ΜακΦάρλεϊν, αλλά η μη αποδοχή των πραγματικών μηνυμάτων αυτής της ταινίας από κάποια μερίδα θεατών σημαίνει πως, εκτός από παρωπίδες, υπάρχει και κόσμος που σήμερα θέλει να μας γυρίσει σε εποχές συντηρητικές και διόλου δημοκρατικές. Αυτό το έργο έχει τα κότσια να τους απαντήσει: στα μούτρα σας!

Αν είσαι από εκείνους που πιστεύουν ότι μια κωμική διάνοια πρέπει σε κάθε περίπτωση να χαλιναγωγεί το ταλέντο της προς όφελος της συνεκτικότητας, σίγουρα αυτή δεν είναι η ταινία σου. Αν όμως θέλεις τον κωμικό σου ασυγκράτητο, να δοκιμάζει ότι μπορεί προκειμένου να σε κάνει να γελάσεις, ακόμα κι αν αστοχεί που και που, κόπιασε.

Σε όσους άρεσε η πρώτη ταινία, θα αρέσει και αυτή έστω κάπως λιγότερο. Στους υπόλοιπους που δεν είχαν εκτιμήσει το ύφος της, το θεωρώ απίθανο το sequel αυτό να τους κάνει να αλλάξουν γνώμη.

Γενικά το Ted 2 πάντως έχει ότι περιμένει κανείς από μια τέτοια ταινία και σίγουρα δεν πρόκειται κάποιος είτε να απογοητευτεί, είτε να ενθουσιαστεί μιας και όντως έχει τις στιγμές του από την μια μεριά, από την άλλη ωστόσο θα μπορούσε να είναι κάπως πιο καλά δομημένη και σίγουρα πιο αστεία, ειδικά όταν οι «ακατάλληλες» κωμωδίες έχουν αρχίσει και γίνονται όλο και πιο ανατρεπτικές και διασκεδαστικές τα τελευταία χρόνια. Και ειδικά όταν σκηνοθέτης είναι ο Seth McFarlane.

Υπάρχουν στιγμές που η ταινία μετατρέπεται σε δικαστικό δράμα -αποκτώντας ακόμα και «βαρύτητα» με την παρουσία του Μόργκαν Φρίμαν- και άλλες που θέλεις να φύγεις τρέχοντας από την αίθουσα (όπως στη σκηνή με την αίθουσα με τα δείγματα σπέρματος). Υπάρχουν, όμως, και άλλες που είναι τόσο έξυπνα και αφοπλιστικά αστείες (Gollum eyes) που ο θεατής θα μπορούσε να δικαιολογήσει οποιοδήποτε «ατόπημα».

Ο «Ted 2» επαναλαμβάνει αν όχι τα ίδια αστεία, τότε αστεία στο ίδιο μήκος κύματος που σε διασκεδάζουν περιστασιακά, μα που ταιριάζουν σε κωμικά σκετς και όχι σε κάτι που θέλει να είναι μια ολοκληρωμένη κινηματογραφική κωμωδία.

Το κλου της έκπληξης που προκαλεί ο Τέντ έχει ξεθυμάνει για τα καλά και πολύ σοφά, η κωμωδία εστιάζει λιγότερο στο χαβαλέ και περισσότερο στον παλαβιάρικο κανιβαλισμό της πολιτικής ορθότητας, που συνήθως συναντάμε σε φιλμ με παρόμοιο καταγγελτικό κοινωνικό σχόλιο.

Το Ted 2 είναι ένα αναμάσημα με προσχηματικό κορμό και πινελιές από τις εκλεκτικές (μιουζικαλίστικες αναφορές) ή αγοραίες (ναρκωτικά και ομοφοβία) εμμονές του Μακφάρλεν, άλλοτε ένοχα νόστιμες και συχνότερα παγερά αδιάφορες.

Αν και πιο αθυρόστομο, πιο επιθετικό σε χιούμορ, πιο περιπετειώδες από το πρώτο, και αισθητά πιο συγκροτημένο σαν ιστορία, το φιλμ καταλήγει να χρησιμοποιεί την πρόκληση ως αυτοσκοπό, τόσο που η έκφραση «πολιτικά μη ορθό» χάνει την όποια πολιτικότητά της και το λανθασμένο μένει σκέτο, χωρίς επίρρημα.

Ένα αστείο μεν, αλλά άτσαλο και ασύνδετο κωμικό σύνολο, στο οποίο η θαρραλέα χοντροκοπιά της πρώτης ταινίας αρχίζει να καταντά μια τεμπέλικα προκλητική μανιέρα.

Η ταινία είναι ένα πρόστυχο παραμύθι, που με τον τρόπο του καταγγέλλει τις καταχρήσεις σε μια φιλελεύθερη κοινωνία πλασματικής ευδαιμονίας.

Μόνο ορισμένες αναφορές στην ποπ κουλτούρα παραμένουν αληθινά διασκεδαστικές λοιπόν, σε ένα φιλμ διεκπεραιωτικό όσο και αναπόφευκτο, που αν μη τι άλλο επισφραγίζει την ολική συμβατικότητα του MacFarlane.