Ο Αριστερόχειρας(2015)

(Southpaw) | Πρώτη προβολή: 23-07-2015

Με δάκρυα!

Ο Antoine Fuqua ξέρει επαρκώς πώς να δημιουργεί ταινίες που μπορεί να μην είναι κάτι το ξεχωριστό σεναριακά,όμως να καταφέρνουν να σου κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι τη τελευταία σκηνή χωρίς να καταλαβαίνεις πότε πέρασε η ώρα.

Το Southpaw είναι μια ταινία που σαφώς θα σε τραβήξει από τα πρώτα λεπτά, καθώς δεν μένει μόνο γύρω από το μποξ αλλά σου δείχνει παράλληλα μια δυνατή ιστορία αγάπης και εκδίκησης σωστά μοιρασμένη και για να μην κουράζει. Αν έδινε και λίγο παραπάνω χρόνο στο τέλος μετά τον τελευταίο αγώνα για να γίνει μια σωστή αναφορά στον δολοφόνο και να φτάσει στο "ζενίθ" της εκδίκησης για να μάθουμε και τι έγινε με αυτόν θα μιλούσαμε για μια σχεδόν άριστη ταινία. Παρ'όλα αυτά δείτε το, αξίζει.

Το Southpaw δεν είναι η ταινία θα κάνει τους θεατές να τρέξουν να την δουν, ούτε θα την χαρακτηρίσει κανείς «άχαστη» (πιο πολύ μάλλον προτείνεται για μια χαλαρή βραδιά οικιακής διασκέδασης), ωστόσο όταν την επιλέξει κάποιος ξέρει τι να δει και τι να περιμένει. Όσο κι αν δεν ακούγεται ελκυστικό αυτό, αν μη τι άλλο είναι ειλικρινές και δεν το συναντάς τόσο συχνά και αυτό δίνει στο Southpaw έξτρα πόντους.

O σκηνοθέτης Antoine Fuqua μετά τα χαβαλεδιάρικα Olympus Has Fallen και Equalizer, επιστρέφει στις «σοβαρές» ταινίες και παραδίδει ένα κοινωνικό-αθλητικό δράμα, που δεν θα θεωρηθεί ίσως ποτέ ορόσημο για τις πυγμαχικές ταινίες (ένα είναι το Raging Bull), πλην όμως είναι ευπρεπέστατο.

Βλέπεται με συμπαθητικό ενδιαφέρον, αλλά είναι ακαδημαϊκά προβλέψιμο και "φουσκωμένο" από μεγαλοστουντιακές υπερβολές και τα τυπικά χολιγουντιανά κλισέ.

Χοντροκομμένο μελόδραμα γεμάτο «συγκινητικά» κλισέ, το οποίο θα ήταν πραγματικά αφόρητο χωρίς τη στιβαρή παρουσία των Τζίλενχαλ και Γουίτακερ.

Μια μάλλον αναμενόμενη ταινία με μποξέρ, γίνεται ενδιαφέρουσα λόγω της νευρικής σκηνοθεσίας του Αντουάν Φουκουά και των ερμηνειών των Ρέιτσελ ΜακΆνταμς και Τζέικ Τζίλενχαλ.

O Τζέικ Τζίλενχαλ δείχνει τους ερμηνευτικούς του μύες, μα πέφτει νοκ άουτ από ένα μπαράζ ασταμάτητων κλισέ και μελοδράματος.

Μέσα από το πάντρεμα των πιο βροντερών κλισέ το μελόδραμα υπερθεματίζεται σε ομόκεντρους κύκλους, υποβοηθούμενο συχνά από τη μουσική του εκλιπόντος Τζέιμς Χόρνερ, αφήνοντάς μας ουσιαστικά... με την όρεξη και πολλά ερωτηματικά ως προς τους στόχους των συντελεστών ανάμεσα στους δύο αγώνες μποξ της ταινίας, στην αρχή και το τελευταίο 20λεπτο.

Οπαδοί του μέχρι αναισθησίας βρωμόξυλου, ορμάτε. Οπαδοί της σκληρής Έβδομης Τέχνης, μην περιμένετε Σκορσέζε ή Γουάιζ, σφίξτε τις γροθιές σας, έχει αναβολικά το πράγμα. Οπαδοί του Τζέικ, γίνετε speed bag αλλά μπορεί και να το φάτε στη μάπα. Οπαδοί του Ζαμπίδη, να ένα υποκατάστατο τώρα που αποσύρθηκε το αστέρι σας (εδώ δεν έχει κλωτσές, βέβαια). Οι ευαίσθητοι σφυροκοπηθείτε στο melo, αποστρέψτε πρόσωπο στα man to man εκχυμώσεων.

Απολύτως συμβατικό, αλλά προικισμένο με την ερμηνεία του πάντα αξιόπιστου Τζέικ Γκίλενχαλ (Νυχτερινός Ανταποκριτής, Zodiac) αυτό το αθλητικό δράμα πυγμαχίας δεν φέρνει κάτι καινούριο στα κινηματογραφικά ρινγκ.

Χωρίς αυτούς τους δύο(Τζίλενχαλ-Γουίτακερ), την ταινία δυστυχώς θα την ξεχνούσαμε άμεσα. Όχι ακριβώς επειδή είναι αδιάφορη, αλλά επειδή το θέμα της εδώ και χρόνια έχει κορεστεί. Το σενάριο είναι πράγματι φτωχό. Το αμερικανικό όνειρο, η πτώση και η επανάκτησή του, εντέλει τίποτα περισσότερο.