Δολοφόνος για Γέλια(1960)

(The Battle of the Sexes) | Πρώτη προβολή: 28-07-2022

Αν ήταν «σημερινή» η ταινία, θα μπορούσαμε να την κατατάξουμε στις «φαρσοκωμωδίες». Πρόκειται όμως για φιλμ των αρχών της δεκαετίας του '60 και πρέπει να εκτιμηθεί με την ματιά της εποχής εκείνης. Εκεί βρίσκεται και η αξία της.

Τα 80' λεπτά του φιλμ κυλούν γρήγορα και διασκεδαστικά. Οι τρεις πρωταγωνιστές είναι άψογοι στους ρόλους τους.

Απολαυστικά σατυρικό σενάριο που στοχεύει στη διαμάχη των δύο φύλων, αλλά και στο πνεύμα της (βιομηχανικής) «ανάπτυξης» και τα εκσυγχρονιστικά μοντέλα αμερικανικής προέλευσης, το «Δολοφόνος για Γέλια» είναι μία... σκωτσέζικη κωμωδία που αξίζει να θυμηθεί κανείς την ύπαρξή της, πόσω μάλλον (και) για το ερμηνευτικό τρίο των πρωταγωνιστών της.

Το φιλμ διατηρεί μια γοητεία μες στην αφέλειά του και φέρει και μια ενισχυμένη καλλιτεχνικότητα σε σχέση με τη μέση βρετανική κωμωδία της εποχής χάρη στο κιαροσκούρο του σπουδαίου διευθυντή φωτογραφίας Φρέντι Φράνσις. Για τους φαν του κωμικού, δε, ίσως αποδειχθεί μια γλυκύτατη μικρή ανακάλυψη.

Ο Charles Crichton δημιούργησε μια κομψή φάρσα που κυλά ήρεμα, αβίαστα και διασκεδαστικά. Το βασικό ατού της είναι οι θαυμάσιες ερμηνείες.

Αν και το σχόλιο του Τσαρλς Κράιτον πάνω στην αιώνια διαμάχη των δύο φύλων, όπως δηλώνει ο πρωτότυπος τίτλος, μοιάζει σήμερα ξεπερασμένο, ο Πίτερ Σέλερς με το απίστευτο κωμικό του ταλέντο παραμένει ασυναγώνιστος, προσφέροντας ογδόντα λεπτά γνήσιας διασκέδασης.

Γυρισμένη τρία χρόνια πριν από τον πρώτο πραγματικά μεγάλο κινηματογραφικό θρίαμβο του Πίτερ Σέλερς, τον «Ροζ πάνθηρα», αυτή η σχετικά ξεχασμένη «σκοτεινή» κωμωδία του Τσαρλς Κράιτον ανήκει στις λιγότερο γνωστές του σπουδαίου βρετανού ηθοποιού, ο οποίος όπως πάντα, έτσι και εδώ είναι έκτακτος.

Μια ξεπερασμένη σήμερα ματιά πάνω στη μάχη των φύλων, πλην όμως άκρως διασκεδαστική χάρη στο άπαιχτο κωμικό τακτ του αμίμητου Πίτερ Σέλερς.

Το μεγάλο ατού ωστόσο είναι, αναμενόμενα, ο Πίτερ Σέλερς που μας χαρίζει μια χαμηλότονη αλλά τρομακτική ερμηνεία στον ρόλο του κύριου Μάρτιν, διασώζοντας αρκετά την ταινία από τη φθορά του χρόνου.

Η ασπρόμαυρη κωμωδία του Τσαρλς Κράιτον που μπορεί να έχει τον πάντα απολαυστικό Πίτερ Σέλερς ως μεγάλο της ατού, αλλά δεν έχει μεγαλώσει ωραία. Τόσο το χιούμορ της, όσο κι ο ρυθμός της (για να μη μιλήσουμε για την παρωχημένη ιδεολογία της) είναι μάλλον γερασμένοι πια.