Όλα Πήγαν Καλά(2021)
(Tout s'est Bien Passé / Everything Went Fine) | Πρώτη προβολή: 09-09-2022
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
2022-09-20
Μεγάλη η ωριμότητα του Οζον. Με υψηλή αισθητική και επιλογές σινεμά βεριτέ αφηγείται τα γεγονότα ζωής με ρυθμό που όλο αυξάνει. Βαθμιαία όλα αποχτούν την δομή ενός θρίλερ, ενός μεταφυσικού ταξιδιού με εικόνες πειστικές και γεμάτες σημασίες.
Τάσος Ντερτιλής
Παρά το δύσκολο και για κάποιους ενοχλητικό θέμα της, η ταινία του Οζόν είναι τελικά απολαυστική στην παρακολούθησή της, συναρπαστική παρά την καθήλωση του βασικού της ήρωα στο κρεβάτι του πόνου και πλούσια σε σπουδαίες ερμηνείες. Τελικά, όλα πήγαν καλά.
Κωστής Μπίτσιος
Αξίζει να δεις την ώριμη πλέον Sophie Marceau (La Boum, 1980) σε έναν ρόλο, που ταιριάζει στην ηλικία της. Ο Andre Dussolier (A Very Long Engagement, 2004, Tell No One, 2006) συγκινεί, δίχως να καταφεύγει σε μελό παίξιμο. Η μοναδική Charlotte Rampling είναι η Charlotte Rampling...
Σοφία Γουργουλιάνη
2022-09-18
Ο Οζόν πλάθει μια ταινία φτιαγμένη με τα υλικά του σκληρού ρεαλισμού. Ένα δράμα χαρακτήρων ίσως κλισέ, πλην απόλυτα χειροπιαστών. Ένα δράμα που δεν διστάζει να βουτήξει στα βαθιά της ζωής και στα άδυτα της οικογένειας.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ακαδημαϊκα σκηνοθετημένη, δεν έχει την συναισθηματική δύναμη του, Η Θάλασσα Μέσα Μου (2004), του Αμενάμπαρ - εδώ η κόρη είναι το κεντρικό πρόσωπο του δράματος - είναι όμως εξαιρετικά εκτελεσμένη και ερμηνευμένη από την Σοφί Μαρσό, τον Αντρέ Ντισολιέ και ολόκληρο το υπόλοιπο καστ.
Μαίρη Βανδώρου
Μια ταινία για το δικαίωμα να ζει κάποιος με αξιοπρέπεια κι όταν αυτό είναι αδύνατον να έχει το δικαίωμα να απαρνείται τη ζωή. Από μόνο του το θέμα είναι βαρύ, αν και στην ταινία λόγω του χαρακτήρα του Αντρέ ανά διαστήματα μπορεί ο θεατής και να διασκεδάσει.
Ιωσηφίνα Γριβέα
Δεν είναι η πιο επιδραστική ή συγκινητική ταινία, ειδικά με τέτοια θεματολογία, όμως θα σε κερδίσει η ειλικρίνεια, ο νατουραλισμός και η απόστασή της από την ηθικολογία.
zerVo
Μου φαίνεται πως οι περιστάσεις θα είχαν πολύ λιγότερη δυναμική και ένταση, αν η διανομή των ρόλων δεν είχε πιάσει το άριστα με τόνο.
Old Boy
Ο Οζόν διηγείται αυτήν την ιστορία αρκετά αποστασιοποιημένα, αρκετά συγκρατημένα, αρκετά ψυχρά και αρκετά κλινικά. Και την ώρα που γράφω αυτά τα επίθετα μου φαίνονται άδικα. Όχι, δεν είναι μια ταινία που στερείται εντελώς τρυφερότητα, θέρμη, συναίσθημα. Είναι όμως ο κεντρικός της ήρωας έτσι, τον οποίο πάντως ο Οζόν δεν προσεγγίζει με αντιπάθεια, αλλά προσπαθεί κατά κάποιον τρόπο να τον αποτυπώσει χωρίς να τον κρίνει.
Αγγελική Καρυστινού
Καταγραφεί με ευαισθησία και με γλυκόπικρο χιούμορ μια περίεργη συνθήκη και όλες τις παραμέτρους της -νομικές, ψυχολογικές και ηθικές- χωρίς να αφήνεται σε μελοδραματισμούς και εύκολες συγκινήσεις. Αντίθετα, παρουσιάζει τους ήρωές του αρκετά συμφιλιωμένους με το αναπόφευκτο και την απώλεια, προσδίδοντας μια ανάλαφρη και ταυτόχρονα βαθιά φιλοσοφημένη διάσταση σ' ένα αντικειμενικά «βαρύ» θέμα.
Στράτος Κερσανίδης
Ο Οζόν διαχειρίζεται ένα δύσκολο θέμα αλλά δεν διστάζει να το πάει μέχρι το τέλος και μάλιστα τα καταφέρνει περίφημα.
Πόλυ Λυκούργου
2022-09-12
Μία από τις καλύτερες πρόσφατες ταινίες του Φρανσουά Οζόν που, με πρόσχημα την (δικαιωματική;) επιλογή μας να πεθάνουμε, εξετάζει το πώς επιλέξαμε να ζήσουμε.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2022-09-14
Αφήνοντας κατά μέρος τις ανάλαφρες κομεντί, η Μαρσό δοκιμάζεται σε έναν πραγματικά δραματικό ρόλο και πετυχαίνει διάνα, ενώ η εικόνα και μόνο του Ντισολιέ στο ρόλο του ηλικιωμένου που δεν θέλει να χάσει αυτό που τελικά του έχει μείνει, την αξιοπρέπεια, είναι με μια λέξη, αξέχαστη.
Χρήστος Μήτσης
2022-09-16
Τίμιο δράμα, βασισμένο σε αληθινά περιστατικά, το οποίο αντιμετωπίζει με κινηματογραφική ψυχραιμία και κυρίως με χιούμορ ένα επίκαιρο κοινωνικό όσο και φιλοσοφικό θέμα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2022-09-10
Με σύντομες, σφιχτές σκηνές και διάθεση να παραχωρήσει τον φακό στο ταλέντο των ηθοποιών του δένει με δραματική πειστικότητα τη Μαρσό (μια σχετικά υποτιμημένη Γαλλίδα ερμηνεύτρια ανάμεσα στις πασίγνωστες και πιο ντίβες συμπατριώτισσές της, όπως η Ντενέβ, η Ιπέρ, η Ατζανί αλλά και η Μπινός), σε μία από τις καλύτερες στιγμές της στο σινεμά, κι έναν σπουδαίο βετεράνο, τον Αντρέ Ντισολιέ.
Ανδρομάχη Σδούκου
2022-09-08
Αν η ένταση και η αγωνία της δράσης που περιγράφει ήταν η πρόθεση, σίγουρα δεν αποτυπώθηκε με κάποιον τρόπο στο αποτέλεσμα. Ωστόσο τα στοιχεία του οικογενειακού δράματος και το σύνολο των ιδεών που προκύπτουν μας εμπλέκουν αβίαστα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2022-09-04
Ο Οζόν δεν σκοπεύει να μιλήσει δυνατά και στεντόρεια για τις νομικές αγκυλώσεις ενός θέματος που θα έπρεπε να είχε λυθεί εδώ και καιρό στη χώρα του Διαφωτισμού κι επιλέγει μια λιτή, τρυφερή και ενίοτε ανάλαφρη αφήγηση για να αποφορτίσει το ούτως ή άλλως φορτισμένο συναισθηματικά κλίμα.
Λήδα Γαλανού
2022-09-06
Η Σοφί Μαρσό αποδεικνύει ότι είναι ικανή για μια ισχυρή ερμηνεία, αλλά το αμετανόητα μεγαλοαστικό περιβάλλον, η υπερβολική «διακριτικότητα» στους διαλόγους, η συναισθηματική αποστασιοποίηση για ν' αποφευχθεί το μελόδραμα, οδηγούν σ' ένα φιλμ άνευρο και επίπεδο παρά τη θύελλα του θέματός του.
Κώστας Ζαλίγκας
Χωρίς μελοδραματισμούς και βεβιασμένες συγκινήσεις, ο Φρανσουά Οζόν υπογράφει ένα μάλλον «αναίμακτο» και λιτό δράμα που εστιάζει περισσότερο στην πεζή πραγματικότητα των συναντήσεων του πατέρα με τις κόρες του και αφήνει την τραγικότητα της περίπτωσής τους σε δεύτερο ρόλο.
Νίκος Παλάτος
2022-09-02
Για τον Φρανσουά Οζόν όλα πήγαν... λάθος, για ακόμη μια φορά. Αν το «Αγάπη» (2012) του Μίκαελ Χάνεκε καταδικάστηκε από μερίδα του κοινού εξαιτίας του ψυχοφθόρου μισανθρωπισμού του, τότε τούτο οφείλει να τεθεί στο πυρ το εξώτερον εξαιτίας της αφόρητα ανούσιας αφήγησής του. Η ευθανασία μοιάζει σίγουρα λυτρωτική με τέτοια έργα!
