Η Πηγή των Παρθένων(1960)

(Jungfrukällan / The Virgin Spring) | Πρώτη προβολή: 29-08-2013

Το αριστούργημα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, τελευταία ταινία της πρώτης του περιόδου, που μέσα από την ανατριχιαστική λιτότητα μιας παραβολής μιλάει με τον πιο καίριο και διαχρονικό τρόπο για το τέλος της αθωότητας και την αρχή του μοντέρνου κόσμου.

Η «Πηγή» διακρίνεται για τη συμπαγή δωρικότητα, την ενότητα χώρου και χρόνου, την ξηρή γραμμικότητα και καθαρότητα της αφήγησης, όπου το μυστικιστικό αναδύεται αβίαστα από το πεζό και το γαιώδες, σε αντίθεση με την κάπως πομπώδη αλληγορία της «Σφραγίδας» .

Χριστιανική τραγωδία εκδίκησης σκηνοθετημένη με σοκαριστικό για την εποχή ρεαλισμό. Πρόκειται για την πιο σκληρή φιλοσοφική πραγματεία του Μπέργκμαν πάνω στην πίστη και το πρώτο από τα τρία συνολικά ξενόγλωσσα Όσκαρ της καριέρας του.

Ο Μπέργκμαν σκηνοθετεί μια ταινία η οποία παραπέμπει σε αρχαία ελληνική τραγωδία. Υπέροχα τα καδραρίσματα με επιμονή στα πρόσωπα των ηρώων και εξαιρετική η ασπρόμαυρη φωτογραφία από το μόνιμο συνεργάτη του, Σβεν Νίκβιστ.

Είτε ως αλληγορία σχετικά με τη διαμάχη μεταξύ θεοτήτων για το ποια θα αποκτήσει τον έλεγχο επάνω στην ανθρωπότητα, είτε ως μια παραβολή για τον φαύλο κύκλο της βίας, είτε ως μια σπαραξικάρδια τραγωδία με πιο ξεκάθαρο καλλιτεχνικά ρόλο, η «Πηγή των Παρθένων» παραμένει ύστερα από δεκαετίες μια κινηματογραφική εμπειρία με μοναδική συναισθηματική δύναμη.

Εγκαινιάζοντας τη συνεργασία του με τον Σβεν Νίκβιστ ... ο Μπέργκμαν θα βρει τον ιδανικό συνεργάτη για να δώσει πνοή στο όραμά του, να αναδείξει τη σύγκρουση ανάμεσα στις επιταγές της θρησκευτικής πίστης και σε εκείνες του ανθρώπινου ενστίκτου, την απορία για τη σιωπή του Θεού, την ανάγκη για μια απόκρισή του, την οποία μπορεί να «διαβάσουμε» στο νερό που αναβλύζει από το έδαφος, επειδή τη χρειαζόμαστε.

Οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών, με προεξάρχοντα τον Μαξ φον Σίντοφ, βοηθούν τον θεατή να κατανοήσει καλύτερα τα βαθιά ζητήματα που απασχολούν τον Μπέργκμαν: τη δύναμη της αγάπης, την ανάγκη της τιμωρίας, τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιβεβλημένη από τη χριστιανική πίστη συγχώρεση και τον πόθο για εκδίκηση, ή δικαιοσύνη.

Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1961.

Μια κατάρα που λειτουργεί προοικονομικά, μια δολοφονία και η εκδίκηση, σε ένα μονοπάτι δικαιοσύνης και αυτοψυχανάλυσης.