Απελευθέρωση(2022)

(Emancipation) | Πρώτη προβολή: 09-12-2022

Ο - δικαίως τιμωρημένος - ηθοποιός τελείωσε τα γυρίσματα λίγους μήνες πριν τη φετινή του βράβευση με Oscar ερμηνείας. Είναι πάλι καλός, απλά το φιλμ στο οποίο παίζει θυμίζει λιγότερο το συγκινητικό 12 Years a Slave (2013) και πιο πολύ φέρνει στο νου το Apocalypto (2006). Το βάρος πέφτει στην περιπέτεια εις βάρος της ανάλυσης των περιφερειακών χαρακτήρων, που φαντάζουν μονολιθικοί.

Θέλετε να το δείτε ως χτύπημα στο στομάχι ενός σημερινού «νοσταλγού»; Θέλετε να το δείτε ως ένα μίνι έπος ασταμάτητης δράσης και αγωνίας; Όπως και να το δείτε, έχουμε μια αληθινά καλή ταινία που δεν έπρεπε να κρυφτεί κάτω από το χαλί, απλά και μόνο για τιμωρία...

Παρακολουθείται με αρκετό ενδιαφέρον, με πολύ καλούς τους ηθοποιούς (εκτός του Smith, για μια ακόμα φορά ο Ben Foster αποδεικνύει την αξία του), εντυπωσιακή παραγωγή και μια ιδιαίτερη φωτογραφία (ασπρόμαυρη και όχι μόνο), που δίνει επιπλέον ρεαλισμό στα πλάνα.

Παρά την πολύ δυνατή ιστορία από την οποία εμπνεύστηκε και την προσεγμένη φωτογραφία, το "Emancipation" καταφέρνει να μας δώσει μόνο μια κλεφτή ματιά στη ζωή ενός σπουδαίου άντρα, αφού αναλώνεται σε σκηνές καταδίωξης και αγωνίας, χάνοντας την ουσία.

Το Emancipation, ενώ έχει τις δυνατές στιγμές του, είναι από εκείνες τις συναισθηματικά υπερφορτισμένες ταινίες που μοιάζουν σχεδόν να παρακαλούν τον θεατή να συγκινηθεί με την ιστορία του βασικού του ήρωα. Τελικά, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα το βρείτε στο ιστορικό στοιχείο της και όχι τόσο στην δραματοποίηση αυτού.

Υπάρχουν οι ταινίες των auteur σκηνοθετών, υπάρχουν οι ταινίες ηθοποιών που βασίζονται πάνω τους, οι ταινίες σεναρίου που βασίζονται στους διαλόγους και τις ατάκες αλλά υπάρχουν και οι ταινίες φωτογράφων, που τις σώζουν οι αισθητικές επιλογές και ο φακός των DPs. Το Emancipation είναι μια τέτοια περίπτωση.