Η Χώρα του Θεού(2022)
(Vanskabte Land / Godland) | Πρώτη προβολή: 26-01-2023
Μάρκος Ψυχάρης
Μια ταινία-εμπειρία που περισσότερο βιώνεις παρά παρακολουθείς, μιας που είναι φτιαγμένη για τη μεγάλη οθόνη, με όλη της τη μεγαλοπρέπεια.
Χρήστος Μήτσης
2023-01-20
Αιώνιο και εφήμερο συγκρούονται σε ένα μυστικιστικής ατμόσφαιρας, σιωπηλό και εικαστικά εντυπωσιακό χερτζογκικό έπος πάνω στην αυτοκαταστροφική ανθρώπινη ματαιοδοξία και το ακατάλυτο φυσικό μεγαλείο.
Old Boy
«Η Χώρα του Θεού» ακόμα κι αν ξεγελά τον θεατή στην αρχή, κάθε άλλο παρά τον ξεγελά ή τον εξαπατά στη συνέχεια, ο δημιουργός της, Χλινούρ Παλμασόν έχει φτιάξει ένα έργο υποβλητικό και επιβλητικό, ένα έργο γεμάτο εικόνες που προξενούν δέος.
Μίλτος Τόσκας
Ένα οπτικό υπερθέαμα που κατευθύνει τον νου στο μονοπάτι της σκέψης. Με εμφανή την επιρροή του από το έργο του Χέρτζογκ, δημιουργεί ένα μοναδικό σύμπαν και σχολιάζει τα ανθρώπινα αδιέξοδα.
Νίκος Γαργαλάκος
Η ακαταμάχητη εικόνα, σε συνδυασμό με τον διεισδυτικά φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στο εφήμερο και το ταπεινό της ανθρώπινης ύπαρξης, καθιστούν τη «Χώρα του Θεού» ως το απόλυτο must-watch.
Μάνος Θηραίος
"Η Χώρα του Θεού" είναι σινεμά εικόνας μεγάλης, επιβλητικής και συνταρακτικής, φτιαγμένης από την ψευδαίσθηση του μύθου με σκοπό να μιλήσει για την αλήθεια όλων μας.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ο Ισλανδός Χλινούρ Παλμασόν υπογράφει την πιο ολοκληρωμένη και ώριμη δουλειά του, ξεδιπλώνοντας ένα συγκλονιστικό ταξίδι στην Ισλανδία με σπουδαίες κινηματογραφικές αναφορές (από τον Μπέργκμαν ως τον Χέρτζοκ), αλλά και εντελώς πρωτότυπη και συναρπαστική προσέγγιση του θέματος του, μπαίνοντας πλέον στην πρώτη γραμμή δημιουργών του παγκόσμιου σινεμά.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Ο Χλίνουρ Πάλμασον χρησιμοποιώντας το τέχνασμα ενός ανύπαρκτου ιστορικού φωτογραφικού αρχείου, σπονδυλοδένει μια οικουμενική ιστορία. Χρησιμοποιώντας την πίστη ως καταλύτη για να μιλήσει για τα τερπνά του φανατισμού και την αμφισβήτηση του ανώτερου προς τα ανθρώπινα, σκηνοθετεί μια ταινία που θα έπρεπε να διδάσκεται.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Δεν είναι μόνο το θέμα, που θυμίζει την ταινία του Μπρεσόν. Η όλη σκηνοθετική αντιμετώπιση, τα λιτά, στημένα με αυστηρότητα, πλάνα, ο αργός ρυθμός, έχουν κάτι από το στιλ του Γάλλου δημιουργού, και μια ατμόσφαιρα που ταιριάζει τέλεια στην ιστορία που αφηγείται ο Πάλμασον.
Τάσος Ντερτιλής
Ένα επικών διαστάσεων υπαρξιακό δράμα αναμέτρησης με τη φύση που αξιοποιεί με άριστο τρόπο το τραχύ τοπίο της Ισλανδικής γης.
Αγγελική Καρυστινού
Ένα σινεμά επικό, με στοιχεία αρχαίας τραγωδίας, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ποιητικό, όπου οι πιο μικρές λεπτομέρειες αποκτούν μια ξεχωριστή συμβολική θέση.
Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου
Η χώρα του Θεού του Χίλνουρ Πάλμασον, ξεπροβάλλει μπρος μας χειροπιαστή και μεγαλόπρεπη, επιβλητική, ανησυχητική και λυρική μαζί, σαν τα μουσκεμένα ισλανδικά τοπία και τη λάβα.
Λήδα Γαλανού
2023-01-16
Πολυβραβευμένο έπος του Ισλανδού δημιουργού, ένα οδοιπορικό όχι μόνο σε μια αλλόκοτη χώρα με φυσικό τοπίο που προκαλεί δέος, αλλά και στη διαδρομή από την αλαζονεία τού πιστού στην κατανόηση τής ανθρώπινης φύσης.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Κάτι παραπάνω από απλός απόγονος του "Αγκίρε" του Χέρτσογκ ή των μπεργκμανικών του συνιστωσών, πρόκειται για ένα απίστευτης σκληρής ομορφιάς φιλμ πάνω στη σχέση του ανθρώπου με το τοπίο, πάνω στην αποικιοκρατία και στο πώς καταγράφεται (κι από ποιους, και με τι κριτήρια) η ίδια η ανθρώπινη Ιστορία, πάνω –τελικά– στον Χρόνο και στον Θάνατο.
Ηλίας Φραγκούλης
2023-01-14
Η ελαφρώς αδύναμη διαχείριση χαρακτήρων και ιστορίας είναι ένα μηδαμινό πταίσμα του Χλίνουρ Πάλμασον μπροστά σε αυτά που θ' αντικρύσουν τα μάτια σου (και σίγουρα δεν περιγράφονται με λέξεις). Μιλάμε για οπτικό ποίημα, που φέρνει στο νου μνήμες από το σινεμά του Ρόμπερτ Φλάερτι μέχρι την εικαστικότητα των «Μαθημάτων Πιάνου» (1993)!
Γιάννης Βασιλείου
2023-01-18
Σινεμά σπάνιας (στις μέρες μας) σημειολογικής πυκνότητας, κινούμενο στα χνάρια των μεγάλων πνευματικών της οθόνης, εσωτερικό, μα ποτέ εσωστρεφές, απαιτητικό, μα όχι δύστροπο, μάννα εξ ουρανού για τους φίλους του arthouse.
Αιμίλιος Χαρμπής
Από τα πιο ξεχωριστά φιλμ που έχουμε δει τελευταία, απηχεί θεματικά και οπτικά το σινεμά του Ινγκμαρ Μπέργκμαν και του Βέρνερ Χέρτσογκ, ενώ παράλληλα διατηρεί τη δική του «καθαρή» φόρμα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2023-01-12
Αντικείμενα, ζώα, πρόσωπα, έθιμα, χοροί και το τοπίο της φύσης βοηθούν τον σκηνοθέτη περισσότερο να κεντήσει παρά να κινηματογραφήσει αυτή την παράξενη (μα και πρωτότυπη) ταινία για μια χώρα «φοβερά όμορφη» ή και φοβερή και όμορφη (όπως ακούμε κάποια στιγμή).
Dimitris Dx
Διατηρεί το ασφυκτικό κάδρο 4:3 που αποκτά υπαρξιακές διαστάσεις, ενισχύει τον αφηγηματικό μινιμαλισμό που αγκαλιάζει τους μηχανισμούς της ιστορίας και αποθεώνει και πάλι την σιωπή ως την πιο κραυγαλέα δύναμη (κλείνοντας το μάτι σε σουρεαλιστικές πινελιές), αντικαθιστά ωστόσο την αποικιοκρατία με τον θρησκευτικό προσηλυτισμό και ανταλλάζει την κάψα της ερήμου με την παγωνιά μιας εξίσου άγονης Γης.
Ιωσηφίνα Γριβέα
Ο Pálmason και ο Hove φτιάχνουν έναν σχεδόν απωθητικό πρωταγωνιστή, μία τολμηρή προσβολή της ιδέας ότι η πίστη προικίζει όποιον την ασπάζεται με ταπεινοφροσύνη και καλοσύνη.
Στράτος Κερσανίδης
Δείγμα ενός σύγχρονου, διεισδυτικού κι ανήσυχου κινηματογράφου που αποτυπώνει την αγωνιώδη πορεία του κάθε ανθρώπου προς το άγνωστο που εν τέλει είναι η ίδια η ζωή μας.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2023-01-10
Περίτεχνο, φιλοσοφημένο και εικαστικά αξεπέραστο με τις εικόνες να αποτυπώνονται σε τετράγωνα κάδρα, το τρίτο φιλμ του ταλαντούχου Ισλανδού σκηνοθέτη αποτελεί μια υπέροχη ιδιοσυγκρασιακή οδύσσεια για το μυστήριο της ύπαρξης και την αναζήτηση του πραγματικού εαυτού μας.
Κώστας Ζαλίγκας
Αν και δεν κρύβει τις επιρροές του, από Μπέργκμαν και Αγγελόπουλο μέχρι Λάνθιμο, Τέρενς Μάλικ και Βέρνερ Χέρτζογκ, ο Παλμασόν υπογράφει κάτι πραγματικά δικό του που μοιάζει με υπόκωφη γροθιά στο στομάχι, ενώ σε άλλες στιγμές σου κόβει την ανάσα με τους ανοικτούς, μουντούς ορίζοντες και τα μοναδικά, παγωμένα τοπία που η κάμερα καταγράφει.
Νίκος Δρίβας
Δεν μιλάμε για κάτι "συνηθισμένο" για τον μη μυημένο θεατή, ωστόσο είναι γυρισμένη με απλό τρόπο και ταυτόχρονα εντυπωσιακό τρόπο, χωρίς υπερβολές και μαεστρικά πλάνα, μερικά εκ των οποίων πραγματικά "κόβουν την ανάσα".
Πάρις Μνηματίδης
2023-01-08
Μπορεί να υπάρχουν κάποιες μεμονωμένες ενστάσεις, όμως το τελικό αποτέλεσμα σίγουρα αποτιμάται θετικά. Είναι μια εμπειρία που λειτουργεί σχεδόν μυσταγωγικά, που υποβάλλει, ένα φιλμ που επιλέγει να ψιθυρίσει εμφατικά την αλήθεια του αντί να τη βροντοφωνάξει επιδεικτικά.
nicolas1810
Δανός παπάς πηγαίνει στην Ισλανδία για να χτίσει μια εκκλησία. Αυτό είναι όλο, κρατάει κοντά δυόμισι ώρες, η φωτογραφία της άγριας ισλανδικής φύσης, όμως, είναι συγκλονιστικά όμορφη που κολλάς.
Γιάννης Ν. Γκακίδης
Πρόκειται για μια επική ταινία, τουλάχιστον στο κομμάτι της κινηματογραφικής καταγραφής, με ωραίες και τραχιές εικόνες, με ιδιαίτερο εικαστικό φορτίο. Εξάλλου επική είναι και η διαδρομή αυτή καθαυτή.
Ιάκωβος Γωγάκης
Διαμορφώνει την ιστορία του σε στιλ ημί-ντοκιμαντέρ –το οδοιπορικό του Λούκας κρατάει περίπου 40 κινηματογραφικά λεπτά- και μαζί με τις βασικές του αναφορές, θυμίζει επίσης, ότι στην Ισλανδία κυριαρχούν οι δυνάμεις της φύσης, τα άγονα τοπία, τα ηφαίστεια, οι ποταμοί και οι καταπράσινες πεδιάδες.
vandimir
Αργοί ρυθμοί (που ταιριάζουν όμως καθώς συντελούν στην υποβλητικότητα της ταινίας), ανθρώπινα πάθη και η φωτογραφία (η τέχνη) ως σύμβολο που μπορεί να επιβιώσει εκεί που οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους (ένα τίποτα μπροστά στην κυρίαρχη φύση) θα ξεχαστούν για πάντα, συνθέτουν ένα δραματικό φιλμ που μπορεί να "υπνωτίσει" το θεατή με τους τελετουργικούς του ρυθμούς.
Δημήτρης Δανίκας
Η κατάκτηση και ταπείνωση ενός κατακτητή!—καθηλωτική φωτογραφία.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2023-01-06
Ο Παλμασόν ενσωματώνει στο αυστηρό, ζωντανό τετράγωνο κάδρο του μια περιπετειώδη πορεία πολλών συναντήσεων και σταδιακών ανακαλύψεων με απόλυτο πρωταγωνιστή τον υποψήφιο για το Βραβείο Ανδρικού Ρόλου της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας, Έλιοτ Κρόσετ Χόουβ, σε έναν χαρακτήρα αξέχαστο, όσο και η γνώση που κατακτιέται με χρόνο και κόπο.
gaRis
Ο δημιουργός του, παρότι εντυπωσιάζει με τις σκηνοθετικές του αρετές, παθαίνει έναν αυτο-θαυμασμό και έναν φετιχισμό με τα κάδρα του που αποβαίνει επιζήμιος στη σύνδεση του καλοπροαίρετου (και μόνο, γιατί ο άλλος όπου φύγει-φύγει) με τα πάθια του ήρωά του, θεατή.
Απόστολος Κίτσος
2023-01-04
Μια προσπάθεια που ίσως θυμίζει πολύ λίγο Χέρτζογκ χωρίς την «βρωμιά» και κάπου μπεργκμανίζει, χωρίς το ψυχοπλαστικό φινίρισμα, τη στιγμή που το ένστικτο και ο αυτοπεριορισμός θριαμβεύουν έναντι της όποιας safe ηθικολογίας.
Κωστής Μπίτσιος
Σαν να αυτοθαυμάζεται και να υποσκελίζει το μοντάζ. Και μπορεί ο ίδιος να αφαιρείται από τη μαγεία των σκηνών, ο θεατής όμως βαριέται. Βαριέται πολύ. Κρίμα, γιατί το σχόλιο πάνω στις συνέπειες που υφίσταται ένας άνθρωπος όταν μισεί τον εαυτό του, θα μπορούσε να είναι μια κινηματογραφική απόλαυση.
Παυλίνα Αγαλιανού
2023-01-02
Ενώ πρόκειται για ένα εικαστικό αριστούργημα σε τετράγωνο κάδρο, με εξαιρετικής αισθητικής πλάνα της άγριας φύσης της απόκοσμης Ισλανδίας, εντούτοις αυτό δεν αντανακλάται και στο περιεχόμενο. Ο θεατής μαγνητίζεται από την εικόνα, θαυμάζει την ομορφιά και τη σκληρότητα του τοπίου, αλλά το σενάριο δεν έχει βάθος.
