Η Περιπέτεια(1960)

(L'Avventura) | Πρώτη προβολή: 10-09-1961

Με μια σκηνοθετική γραφή που ενοποιεί στο ίδιο πλάνο ιδεολογική, αισθητική και φιλοσοφική έκφραση, η «Περιπέτεια» ορίζει, μαζί με τη νουβέλ βαγκ, τη γέννηση του μοντέρνου σινεμά.

Με την "Περιπέτεια" ανακαλύπτουμε εκ νέου ένα σινεμά που είχαμε ξεχάσει πως υπάρχει και είχαμε ξεχάσει να βλέπουμε. Κι αυτό είναι το σινεμά που αναζητά τον εαυτό του και διερευνά τις δυνατότητές του.

Τούτη εδώ είναι μια Περιπέτεια χωρίς κορύφωση, χωρίς συγκρούσεις και διλήμματα, χωρίς την ανάγκη για λύτρωση και απαντήσεις. Μια μελαγχολική έρημος, γεμάτη απουσία, όπου κανείς δεν κινδυνεύει και κανείς δεν σώζεται ποτέ.

Συμπερασματικά, το L'Avventura αποτελεί ένα πραγματικό έργο που θα σας κάνει να ξαναγαπήσετε τον κινηματογράφο. Όσοι πάλι από σας δεν σταματήσατε ποτέ να τον αγαπάτε, βλέποντας την ταινία θα νιώσετε περήφανοι για την επιλογή σας αυτή.

Ο Antonioni, θέλοντας να μιλήσει για την αποξένωση, δημιουργεί ένα καλλιτεχνικό στοχασμό στον οποίο το Κενό, προβαλλόμενο ελλειπτικά, αν και προβληματικό ως νέο αντικείμενο, δεν ενοχοποιείται αλλά ανοίγει μια άλλη πνευματική δυνατότητα. Αυτή η σκέψη δεν ξεκίνησε ούτε τέλειωσε εκεί. Από τον Καντ μέχρι τον Βιτγκενστάιν και από κει μέχρι τους σύγχρονους μεταμοντέρνους στοχαστές που στρέφονται στα διδάγματα του Ζεν, ο απέραστος κάμπος συνεχίζει να έχει επισκέπτες.

Εντελώς επίκαιρο αν και του 1959.

Μια από τις πιο επιδραστικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, φτιαγμένη από καθημερινές εικόνες της ζωής, η οποία ξεκινά σαν αστυνομική περιπέτεια για να καταλήξει σε μια κοινωνική κριτική των συναισθημάτων και των ηθικών αξιών της αστικής τάξης.

Ο Αντονιόνι υφαίνει το άφθαρτο στον χρόνο υπαρξιακό δράμα με πανέμορφες ασπρόμαυρες εικόνες φυσικών χώρων.

Ο έρωτας, οι σχέσεις του ζευγαριού και γενικά τα εύθραυστα, ανθρώπινα συναισθήματα, μέσα από μια προσέγγιση που ανέτρεπε τον παραδοσιακό τρόπο παρουσίασης και απέρριπτε κάθε είδους ψυχολογία για να εστιάσει το ενδιαφέρον της στους νεκρούς χρόνους, τις παύσεις και τις σιωπές, σε μια ταινία που παραμένει το ίδιο προκλητική, πρωτοποριακή και απολαυστική όσο και πριν από 63 χρόνια, όταν πρωτοπροβληθηκε.

Αφέσου και θα διαπιστώσεις ότι παραμένει μια δημιουργία μοντέρνα όπως τότε, αν όχι περισσότερο, σημειολογικά πυκνότερη και κινηματογραφικά υπέρτερη σε σχέση με δεκάδες σύγχρονα arthouse πυροτεχνήματα που ενίοτε φεύγουν με Χρυσούς Φοίνικες από το ίδιο μέρος όπου αυτή λοιδορήθηκε.

Μια ταινία που, στα 63 χρόνια της, δεν έχει ξεπεραστεί ούτε στο ελάχιστο, γιατί κανείς δεν έχει επινοήσει ακόμα κάτι πιο ρηξικέλευθο και, ταυτόχρονα, τόσο ουσιαστικό.

Η εμβληματική ταινία του Αντονιόνι, βραβευμένη στις Κάννες, προβάλλεται σε επανέκδοση με ψηφιακά αποκατεστημένες κόπιες.

Η ταινία αποτελεί ένα θέμα μελέτης (case study) γι' αυτούς που αγαπούν τον καλό κινηματογράφο. Υπάρχουν ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, suspense όσον αφορά στην εξέλιξη και ερμηνείες ηθοποιών με ταλέντο. Ενώ το θέμα της παραμένει ελκυστικό, ενδιαφέρον και διαχρονικό.

Πανέμορφα κινηματογραφικά πλάνα, σύγχρονες ερμηνείες, πρωτότυπες λήψεις και ένα σχόλιο της επιφανειακής μπουρζουαζίας της Ιταλίας. Ο νεορεαλισμός υπήρξε πιο ανθρώπινος.