Μαύρη Φάλαινα(2024)
(Una Ballena / A Whale) | Πρώτη προβολή: 18-09-2025
Δημήτρης Παναγόπουλος
2025-09-20
Η «Μαύρη φάλαινα» μιλά μέσα από το πρίσμα της φαντασίας και της ποίησης της εικόνας για τη μοναξιά, τη μελαγχολία κι ακόμα για το ανεξήγητο και τον φόβο για την απώλεια της ανθρωπιάς μέσα σε ένα δυστοπικό σύμπαν δύο παράλληλων κόσμων.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Στην απόκοσμη ατμόσφαιρα αυτού του εντυπωσιακού νεονουάρ συνέβαλε και η διακριτική ηλεκτρονική πρωτότυπη μουσική της Ισπανίδας συνθέτριας, ντράμερ και πρωτοποριακής εικαστικού Ιζασκούν Γκονζάλεζ (RRUCCULLA), από το Μπιλμπάο.
Χάρης Αναγνωστάκης
2025-09-18
Μια ταινία υποβλητική που βάζει τον Χερνάντο αυτομάτως στους υπολογίσιμους Ευρωπαίους σκηνοθέτες και διαθέτει μία πρωταγωνίστρια, την Ίνγκριντ Γκαρσία - Τζόνσον, η οποία ξέρει να κλέβει τη ματιά μας και εν τέλει την παράσταση.
Χρήστος Μήτσης
Ο άνθρωπος και η φύση, το παρελθόν και το παρόν, αλλά και ένας πραγματικός κι ένας αόρατος κόσμος αντιπαρατίθενται σε ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ τυλιγμένο σε βαθύ υπαρξιακό μυστήριο.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Ένα ιδιοσυγκρασιακό crimestory που ποντάρει πολλά στην παρουσία της μαγευτικής πρωταγωνίστριας.
Άκης Καπράνος
Σεναριακά δεν προκύπτουν έντονες συγκινησιακές κορυφώσεις, αλλά ο Χερνάντο έχει στιβαρό έλεγχο πάνω στον ρυθμό και το ύφος της Μαύρης Φάλαινας, και το προκύπτον χαρμάνι είναι ομολογουμένως πολύ γοητευτικό. Και σπάνιο!
Βασίλης Κεχαγιάς
2025-09-16
Για όσους δε διστάζουν να τολμήσουν περίεργες καταδύσεις (όπως αυτές των πρωταγωνιστών του φιλμ), η ταινία θα αποκτήσει μια πρωτόφαντη και σπάνια γοητεία.
Άγγελος Πολύδωρος
2025-09-14
Βλέποντάς την αλληγορικά, η ταινία του Πέμπλο Χερνάντο (που ανήκει στο αποκαλούμενο «άλλο ισπανικό σινεμά») μιλάει για το πέρασμα του χρόνου και τη μοναξιά, για το πώς γινόμαστε αυτό που είμαστε, για το βάρος του παρελθόντος στο παρόν και στο αύριο και για τα σκοτάδια μέσα μας.
Στράτος Κερσανίδης
Ο Ερνάντο σκηνοθετεί γκανγκστερικό παραμύθι που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Ακόμη κι αν κάποια πράγματα παραμένουν αδιευκρίνιστα, και προσωπικά θα προτιμούσα να είναι πιο σαφή.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2025-09-06
Ο Ερνάντο υπηρετεί πιστά μια έξοχα επιμελημένη, βαριά ενδεδυμένη, απόκοσμη και γυαλισμένη εικόνα, όπως αντίστοιχα ο Τζόναθαν Γκλέιζερ στο Κάτω από το δέρμα, αλλά, αντίθετα με την πολυεπίπεδη αλληγορία του Βρετανού σκηνοθέτη, αφήνει εκτεθειμένη και ελλειπτική την πλοκή, αφαιρώντας την ένταση από τον θαυμασμό.
Αγγελική Καρυστινού
2025-09-10
Πίσω από την οπτικά εντυπωσιακή και υπνωτιστική εικόνα της «Μαύρης Φάλαινας», διακρίνεται μια αίσθηση ανολοκλήρωτου· ο στοχασμός πάνω στη μοναξιά και την ανθρώπινη ηθική, όσο φιλόδοξος κι αν είναι, τελικά μοιάζει να θυσιάζεται στο βωμό της αισθητικής εντύπωσης.
Αιμίλιος Χαρμπής
Ο Ισπανός Πάμπλο Ερνάντο παντρεύει την επιστημονική φαντασία με το μαφιόζικο θρίλερ, αφήνοντας ανοιχτές και τις (μάλλον πιο ενδιαφέρουσες) φιλοσοφικές προεκτάσεις.
Μανώλης Κρανάκης
2025-09-08
Κάπου ανάμεσα στο φιλμ νουάρ και το υπαρξιακό sci-fi, το φιλμ του Πάμπλο Χερνάντο υποβάλλει, υπνωτίζει, κερδίζει και χάνει από τα ίδια του τα σπάνια συστατικά.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2025-09-12
Η ταινία κινείται σε απολύτως ρεαλιστικά επίπεδα και αυτό που φαίνεται ότι ενδιαφέρει κυρίως τον Ερνάντο είναι η ατμόσφαιρα.
Πάρις Μνηματίδης
Περισσότερο το παρακολουθεί κανείς ως ένα φιλμικό αξιοπερίεργο από οτιδήποτε άλλο. Αρετές εντοπίζονται, η επίγευση όμως που μένει μετά το τέλος της προβολής είναι αυτή μιας προσπάθειας κάπως ανολοκλήρωτης.
Παυλίνα Αγαλιανού
2025-09-04
Περίεργος συνδυασμός, που προσπαθεί να πει πολλά, αλλά είναι τόσο αργή και ιδιόμορφη ταινία που τελικά χάνεις την υπομονή σου... Εικαστικά είναι πανέμορφη, αλλά τι να το κάνεις όταν μέχρι το τέλος προσπαθείς να καταλάβεις τι συμβαίνει;
Νίκος Παλάτος
Ξεκινά σαν καθαρόαιμο δράμα εγκλήματος, για να προχωρήσει σταδιακά σε κατατόπια art-house «παραξενιάς». Το ποτήρι σε αμφότερα τα πεδία μένει μισοάδειο, όσο γοητευτική κι αν είναι η μουντή, γκρίζα φωτογραφία, καθώς και η λιτότητα των διαλόγων.
Βαγγέλης Βίτσικας
2025-09-02
Ανερμάτιστη ισπανική ταινία που αδυνατεί να αποφασίσει αν θέλει να ανήκει σε κάποιο είδος (και σε ποιο) ή αν προτιμά το καθαρά φεστιβαλικό ύφος. Πολλά στιλ στη συσκευασία μιας ταινίας, χωρίς ισορροπία, χωρίς σεναριακό ιστό, χωρίς ενδιαφέρον.
