We Are Your Friends(2015)

Πρώτη προβολή: 03-09-2015

Η ταινία έχει ιδιαίτερα καλές προθέσεις, ξεκάνει με ένα δυνατό μισάωρο ανάλυσης της χορευτικής μουσικής, των club και των clubbers, αλλά στην πορεία χάνεται ανάμεσα σε ένα Love story, την απογοήτευση των ψεύτικων υποσχέσεων πλουτισμού ενός απατεώνα, της φιλίας που χάνει την αθωότητα της.

Είναι κατ' αναλογία για τη γενιά των '10s, το We are your Friends τόσο εμβληματικό και δηλωτικό, όσο και ο Πυρετός του Σαββατόβραδου πίσω στα '70s; Φοβάμαι πως όχι. Και ο (κινηματογραφικός) λόγος είναι πως η ταινία αυτή αναλώνεται σε μια περιγραφική αφήγηση στην ούτως ή άλλως επιφανειακή προσέγγιση της αγωνίας μιας δειγματοληπτικής ομάδας φίλων, που είναι μια χαρά αλλά δεν έχουν μία, και του περίγυρού τους.

Ένα φιλμ που δεν ενοχλεί τα μάτια (ή τα αυτιά) μα που είναι τόσο εύκολο να το ξεχάσεις σαν ένα εφήμερο καλοκαιρινό dance track.

Όταν βλέπουμε να κατακρίνεται το αμερικανικό όνειρο μέσα από τους όρους του Χόλιγουντ, αναπόφευκτα υπάρχει μια αντίφαση και συνεπώς κάποια αστοχία στο εγχείρημα. Παρόλα αυτά, παραμένει πάντα ενδιαφέρον, και αποδεικνύεται, ακόμα κι έτσι, πιο αυθεντικό απ' όσο θα περίμενε κανείς.

Κρίμα, άλλα υποσχόταν το καλαίσθητο flyerάκι...

Όσο ανεβαίνουν τα BPM (Beats Per Μinute, για να μην πάτε αδιάβαστοι ) και το νεανικό ρομάντζο παίρνει φωτιά μια σειρά από απλοϊκά μηνύματα ξεπετάγονται κάθε τόσο σαν βαρύγδουπα ηθικά pop ups, κουνώντας το δάχτυλο στο νεανικό κοινό. Αλήθεια, πιστεύει ακόμη κάποιος ότι τα new age κηρύγματα πιάνουν τόπο;

Το We Are Your Friends μοιάζει με ένα μπιτάτο κομμάτι το οποίο μπορεί να απολαμβάνεις για λίγο χρονικό διάστημα, αλλά στο τέλος καταντάει μονότονο. Η ταινία έχει κάποιες ωραίες εικόνες, έντονη μουσική, αλλά στα υπόλοιπα αποτυγχάνει από μικρό ως και μεγάλο βαθμό.

Ο Μαξ Τζόζεφ, στην πρώτη του μεγάλου μήκους κινηματογραφική δημιουργία, καταφέρνει με δυο τρεις σκηνές – η μετατροπή του πλάνου σταδιακά σε animation κατά την έκσταση της ναρκωτικής ουσίας όπως και η τελική σκηνή στο φεστιβάλ- αλλά και με σκηνοθετικούς νεοτερισμούς, να τραβήξει την προσοχή σου, ώστε να μην πετάξεις την ταινία στα σκουπίδια και να της δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία.