Enzo(2025)
Πρώτη προβολή: 16-04-2026
Ιωσηφίνα Γριβέα
2026-04-20
Με τη λιτή, καθαρή ματιά και τον διακριτικό χειρισμό σύνθετων συναισθημάτων και σχέσεων του φιλμ, ο Campillo πήρε τη σκυτάλη και δημιούργησε την ταινία που, νιώθω πραγματικά, ότι θα ήθελε ο Cantet.
Χρυσαυγή Πατσάκη
2026-04-18
Ένα πιο προσγειωμένο “Call my by your name” που μπορεί να μην έχει το εθιστικό yearning της ταινίας του Γκουαντανίνο, αλλά έχει όμως πολλά περισσότερα να πει για την (τοξική) αρρενωπότητα, τις σχέσεις γονιών-παιδιών και την αντιδιαμετρικά αντίθετη πραγματικότητα μεταναστών και γηγενών.
Άκης Καπράνος
2026-04-12
Ο ήρωας δεν μας «εξηγείται» ποτέ πλήρως, και εκεί εντοπίζεται η γοητεία αυτής της ταινίας που παρατηρεί διακριτικά, με μια διάχυτη αίσθηση μελαγχολίας.
Μανώλης Κρανάκης
2026-04-14
Η ταινία που δεν πρόλαβε να γυρίσει ο Λοράν Καντέ γίνεται στα χέρια του σεναριογράφου του και σκηνοθέτη Ρομπέν Καμπιγιό, ένα φιλμ που ρίχνει το καυτό καλοκαιρινό μεσογειακό φως πάνω στα σκοτάδια μιας επώδυνης ενηλικίωσης.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
2026-04-16
Το αποτέλεσμα φέρνει και οπτικά και ιδεολογικά την υπογραφή και των δύο σκηνοθετών, τους οποίους αγαπάμε δεόντως.
Χρήστος Μήτσης
Το τελευταίο σενάριο του Λοράν Καντέ («Ανάμεσα στους Τοίχους») είναι μια ιστορία ενηλικίωσης όπου η αναζήτηση ταυτότητας αποκτά ερωτικό, ψυχολογικό, μα και πολιτικό περιεχόμενο.
Βαγγέλης Βίτσικας
Ο Ρομπέν Καμπιγιό («120 Χτύποι το Λεπτό») σκηνοθετεί το τελευταίο κινηματογραφικό σχέδιο του σπουδαίου Λοράν Καντέ («The Class»), αλλά το αποτέλεσμα, χωρίς να στερείται ενδιαφέροντος, δεν είναι αντάξιο των δύο συνεργατών.
Δημήτρης Παναγόπουλος
2026-04-08
Ο Καμπίγιο κινείται σε γνώριμα αφηγηματικά μονοπάτια, χωρίς ποτέ να τολμά το κάτι παραπάνω.
Χάρης Αναγνωστάκης
2026-04-10
Έχοντας ως φόντο τον γαλλικό νότο, το καλοκαιρινό φως και τη θάλασσα, ο Καμπιγιό, με τη λεπτεπίλεπτη, ορισμένες φορές και χλιαρή, αφήγησή του, προσεγγίζει άλλες φορές πειστικά και άλλες όχι και τόσο το μυστήριο της εφηβείας, αλλά και τα σύγχρονα αδιέξοδα της νεότητας.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2026-04-06
Το ήσυχο δράμα του Καμπιγιό θυμίζει σε πολλά σημεία, και ειδικά στο φινάλε, το Να με φωνάζεις με το όνομά σου, με την αγωνία της συγκεχυμένης εφηβείας, χωρίς όμως την κινηματογραφική έκσταση του λυτρωτικού συναισθήματος.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2026-04-04
Μια ταινία που ναι μεν παρακολουθείς με περιέργεια αλλά και με την αίσθηση ότι το θέμα σου είναι οικείο.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το γεγονός ότι από το μυαλό ενός Γάλλου εφήβου περνάει το να πάει να πολεμήσει στο πλευρό των Ουκρανών ειλικρινά ξεπερνάει τα όρια της προπαγάνδας, είναι κάτι πολύ περισσότερο χυδαίο.
Νίκος Παλάτος
2026-04-02
Χαμηλότονη ανακύκλωση ιδεών του «Να με Φωνάζεις με τ’ Όνομα σου» (2017), πλην όμως στο σημαντικά υποδεέστερό του, με τη δράση να μεταφέρεται από την όμορφη καλοκαιρινή Τοσκάνη στην εξίσου γοητευτική Κυανή Ακτή.
