Η Ρίκι Και Η Ροκ(2015)

(Ricki and the Flash) | Πρώτη προβολή: 10-09-2015

Παρά τις κάποιες συγκινητικές στιγμές, πρόκειται για μία κωμωδία με αρκετό τραγούδι και αστείες στιγμές. Φυσικά, το μεγαλύτερο ατού της είναι το ίδιο της το καστ: Meryl Streep, Kevin Kline, Mammie Gummer, Rick Springfield, σε σενάριο της Diablo Cody και σκηνοθεσία του Jonathan Demme.

Όχι όσο δυναμικά ηλεκτρισμένο θα περίμενε κανείς, μα εύκολο στην ανάγνωση, το «Ρίκι και η Ροκ» είναι μια ταινία ευγενική. Από την αρχή μέχρι το φινάλε του. Και αυτό είναι κάτι που δεν συναντάται συχνά.

Δεν φταίει η Στριπ αλλά το στρογγυλεμένο δράμα στο οποίο καλείται να καταθέσει τις ενοχές και την υπερηφάνεια της απόφασής της να εγκαταλείψει τον σύζυγο και τα τρία παιδιά της, όσο και η βεβιασμένη διάθεση να ομαλοποιηθούν οι εκκρεμότητες με το παρελθόν.

Προβλέψιμη, ανάλαφρη κομεντί - ντραμεντί, αλλά χαριτωμένη συνδυάζοντας θαυμάσιες ερμηνείες, αν και η σκηνοθεσία του Τζόναθαν Ντέμε, μοιάζει "αόρατη".

Μία Μέριλ δεν αρκεί για να φέρει την άνοιξη. Ούτε μία Ντιάμπλο Κόντι εδώ που τα λέμε. Η Ρίκι και η Ροκ είναι απλά μία μέτρια ταινία που δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να πρωτοπεί.

Οι πιστοί του ηλεκτρισμένου yankee ρεπερτορίου, το fan club της Στριπ κι οι θαμώνες του πενταγραμμικού σινεμά ήδη κάνουν μαζί headbanging. Αν θέλεις και τα μινόρε ντουβρουτζά και τα ματζόρε ευθυμίας σου, εδώ είσαι – βαθύ λαρύγγι μην περιμένεις, όμως. Οι άμουσοι κι όσοι δεν μπορούν τον ενισχυτή made in America, ας γιουχάρουν σιωπηρά.

Οι αιχμές του είναι ελάχιστες, οι συναισθηματικές εκρήξεις του απόλυτα προβλέψιμες και η αντίθεσή του με το καθωσ­πρέπει περιβάλλον που συναντά εντελώς ρηχή. Και αυτά διότι Κόντι και Ντέμι (πάλαι ποτέ της «Σιωπής των Αμνών» ) περιγράφουν τους πάντες –τους συναισθηματικά πληγωμένους, τους ψηλομύτες, τους ροκάδες– ως καλοπροαίρετους, ανοιχτόμυαλους κι έτοιμους να συγχωρέσουν ανθρώπους, αφαιρώντας από τα σατιρικά βέλη που τους εκτοξεύουν κάθε δηλητήριο ειρωνείας, σαρκασμού ή αληθινής κριτικής.

Διασχίζοντας όλη τη γκάμα (ναι, γιατί μπορεί) από τη γραφικότητα στο μελόδραμα και από την φαρσοκωμωδία στο σχεδόν βεριτέ, η Μέριλ Στριπ είναι αδύνατον να είναι κακή, αλλά κουβαλά στους ώμους της μια ταινία που δεν την βοηθάει στο ελάχιστο να δικαιώσει την ηρωίδα της, οδηγώντας την σταδιακά και με μαθηματική ακρίβεια σε ένα «δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει» φινάλε που κλείνει με το τον ιδανικό τρόπο μια ταινία που πλανήθηκε ότι κάνει κάτι διαφορετικό, ενώ στην πραγματικότητα υπηρετεί με κάθε πιθανό τρόπο όλα τα κακώς κείμενα του αμερικανικού κινηματογράφου.

Πιθανότατα ακούγεται άδικο να μιλάς για το κούρεμα της ηρωίδας κρίνοντας μια ταινία, αλλά δυστυχώς αυτή η αποτυχημένη ταινία του Τζόναθαν Ντέμι δεν έχει πολλά άλλα πράγματα που αξίζει να σχολιάσεις. Εκτός κι αν ξεκινήσεις να απαριθμείς τα κινηματογραφικά, συναισθηματικά, κοινωνιολογικά ή μουσικά κλισέ πάνω στα οποία χτίζεται το φιλμ.