Η Μπαλάντα των Ονείρων(2026)
(Power Ballad) | Πρώτη προβολή: 09-07-2026
Αγγελική Αντωνίου
Μια τολμηρή αποδόμηση του μύθου του, εξετάζοντας πώς γεννιούνται, διαμορφώνονται και τελικά αλλοιώνονται οι θρύλοι μέσα στον χρόνο.
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
Πολύ ωραίο, μπάντα –μούβι, ευχάριστο και με εκπλήξεις.
Ηλίας Δημόπουλος
Ο Τζον Κάρνεϊ («Once», «Sing Street») επιστρέφει, είναι πάντα στο στοιχείο του και μπορείς να βρεις ένα σπίτι στο σινεμά του.
Παύλος Γκουγιάννος
Mια γλυκόπικρη feelgood ταινία μουσικής για την μουσική, με συγκινητικές στιγμές και έναν πρωταγωνιστή, τον Πολ Ραντ, σε μια από τις πιο δυνατές υποκριτικά στιγμές του.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2026-07-20
Ως σύνολο η ταινία αξίζει γιατί θίγει ένα τεράστιο ζήτημα με γλυκό, ανθρώπινο τρόπο.
Άκης Καπράνος
2026-07-18
Ο τίτλος εντελώς λάθος, μοιάζει με στίχο “έντεχνου” τραγουδιού, ενώ η ταινία είναι αρκετά ροκ!
Βαγγέλης Βίτσικας
Ανώδυνο θέαμα, καλοφτιαγμένο, προσεγμένο, με θελκτικούς και ταλαντούχους συντελεστές ενώπιον του φακού.
Κώστας Ντούμας
2026-07-16
Παρά τις αδυναμίες του, το Power Ballad αξίζει το χρόνο σας. Έχει τρυφερότητα, αρκετό χιούμορ, θέτει -έστω κι επιδερμικά- ερωτήματα περί δημιουργικότητας, φαντασίας και καταξίωσης. Και χαρακτήρες που μπορείς να ταυτιστείς.
Γιάννης Πετρόπουλος
2026-07-14
Μπορεί να μην έχει την ψυχή του «Once» ή τον ενθουσιασμό του «Sing street», αλλά με το «Power ballad» ο Κάρνεϊ δοκιμάζει κάτι διαφορετικό. Είναι σταθερά αστείο, αλλά δεν πρόκειται για μια ξεκάθαρη κωμική ταινία.
Γιάννης Φραγκούλης
Ο ρυθμός είναι έντονος, βοηθά και η μουσική, δεν μπορούμε να μην στρέψομε τα μάτια μας από την οθόνη ούτε ένα λεπτό. Μια ακριβή παραγωγή στα σκηνικά, τα κοστούμια, στους ηθοποιούς, κομπάρσους και στους μουσικούς χώρους.
Νίκος Παλάτος
Ως μπαλάντα είναι πιασάρικη, άλλοτε αστεία κι άλλοτε μελαγχολική, θυμίζοντας όμως ραδιοφωνικές επιτυχίες του καλοκαιριού που είναι καταδικασμένες να ξεχαστούν για πάντα με τις πρώτες βροχές.
Μάντυ Βλασσοπούλου
Το τραγούδι του Τζον Κάρνεϊ θα μας κάνει να χαμογελάσουμε, αλλά μέχρι ο ραδιοφωνικός σταθμός να αλλάξει, μπορεί να το έχουμε ξεχάσει.
Κώστας Ζαλίγκας
Καλοβαλμένη ιστορία ενηλικίωσης, αλλά και δικαίωσης, ενός ενήλικα που ακόμα μέσα του καίει η φλόγα του ροκ σταρ, άσχετα αν έχει συμβιβαστεί, περίπου, με την ήττα της ρουτίνας και της καθημερινότητας.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Δένει το απρόοπτο μιας απρόσμενης ελπίδας για το πολυπόθητο break με μια προβλέψιμη, καλοσχεδιασμένη, χλιαρή πλοκή, που είναι οk σε ένα πρώτο επίπεδο, όχι όμως κάτι που να αφήνει ιδιαίτερο απόηχο – περίπου σαν power ballad από τα ’80s.
Παυλίνα Αγαλιανού
2026-07-10
Αν και κουράζει σε κάποια σημεία με την «αθωότητα» που τη διακρίνει, είναι αξιοπρεπέστατη και ο Πολ Ραντ ωραιότατος!
Χάρης Αναγνωστάκης
2026-07-12
Διαθέτοντας μία παράπλευρη ιστορία της μουσικής βιομηχανίας, ο Κάρνεϊ αναμοχλεύει το πάθος της μουσικής δημιουργίας με αυτό της αναγνώρισης, αναδεικνύει τον αντίκτυπο της επιτυχίας και της αποτυχίας, με συγκρατημένη αυθεντικότητα, ενώ αφήνει ημιτελείς όλες τις υποϊστορίες της υπόθεσής του, που του χρησιμεύουν μόνο ως γεμίσματα της βασικής του ιδέας.
Μανώλης Κρανάκης
2026-07-08
Μια ακόμη μουσική ταινία από τον Τζον Κάρνεϊ του «Once» και του «Sing Sing», το ίδιο απλή, αφοπλιστική και συγκινητική σαν την μπαλάντα του τίτλου - και «γέφυρα» τον Πολ Ραντ σε μια από τις καλύτερες στιγμές του.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2026-07-06
Κάπως αβαρές σε σημεία και χωρίς ιδιαίτερη ένταση, αλλά κυλάει και κλείνει ωραία.
Δημήτρης Δανίκας
2026-07-02
Ταινία που δυστυχώς δεν έχει κοινό. Οι εξηντάρηδες, εβδομηντάρηδες της ροκ δεν πάνε σινεμά. Οι νέοι δεν ακούνε τέτοια μουσική--γλυκούλικο.
Χρήστος Μήτσης
2026-07-04
Άνευρη ιστορία, η οποία πετυχαίνει μερικές σωστές κωμικές νότες, δεν μπορεί όμως να κάνει πραγματικά ενδιαφέρουσα την αμφίθυμη σχέση των πρωταγωνιστικών χαρακτήρων της.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Λιγότερο εμπνευσμένη και ενδιαφέρουσα, ειδικά σε ό,τι αφορά τον μουσικό τομέα, η νέα ταινία του σκηνοθέτη έχει τις στιγμές της, χωρίς όμως να ξεχωρίζει για κάτι, πέρα από την καλή χημεία των δύο Αμερικανών πρωταγωνιστών, Πολ Ραντ και Νικ Τζόνας.
