Η Σκιά του Πατέρα μου(2025)
(My Father's Shadow) | Πρώτη προβολή: 29-10-2026
Ιωσηφίνα Γριβέα
Ένα σπάνια ώριμο ντεμπούτο, που αντιμετωπίζει τον κινηματογράφο ως έναν τρόπο να επιστρέψουμε σε όσα χάθηκαν και, έστω για λίγο, να ξανασυναντήσουμε εκείνους που εξακολουθούν να ζουν μέσα στις αναμνήσεις μας.
Άγγελος Πολύδωρος
Θεματικά είναι πολυεπίπεδη, αλλά μέσα από όλα αναδεικνύεται ο ισχυρός και συγκινητικός δεσμός πατέρα-γιού. Κατά την άποψή μου δεν χάνεται.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2026-10-18
Μια πραγματική έκπληξη, που δικαίως διακρίθηκε στο φεστιβάλ των Καννών και τα BAFTA. Την συνιστούμε ανεπιφύλακτα.
Δημήτρης Παναγόπουλος
Ακροβατώντας συχνά μεταξύ νατουραλισμού, στυλιζαρίσματος και πειραματισμού ο Ακινόλα Ντέιβις παραδίδει ένα φιλμ που καταφέρνει τη μείξη των παραπάνω στοιχείων και αποφύγει την παγίδα της επιτήδευσης.
Χάρης Αναγνωστάκης
2026-10-14
Έξοχο φιλμ, που πίσω από τη σκληρότητα των γεγονότων και των εικόνων, κρύβει μία ευγένεια και μια συγκινητική τρυφερότητα, την οποία μας μεταφέρει με αυθεντικότητα και βαθιά γνώση ο Ντέιβις.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Ντέιβις έφτιαξε μια όμορφη, δοσμένη με αληθινή συγκίνηση ταινία, με ένα δυνατό, απρόσμενο φινάλε, ταξίδι οδυνηρό αλλά και παρηγορητικό, δώρο (ίσως και όνειρο) ενός στοργικού πατέρα προς τους γιους του με μνήμες αν και οδυνηρές που θα τους παρηγορούν στο μέλλον, όπως τους αναφέρει κάποια στιγμή.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Ένα δυνατό ντεμπούτο που τιμήθηκε στα BAFTA με το βραβείο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Πολιτικοκοινωνικό δράμα εποχής, τραχιά ιστορία ενηλικίωσης, όσο και εξερεύνηση (συλλογικής και προσωπικής) μνήμης, γυρισμένο με εντυπωσιακή αμεσότητα, συνδυάζοντας σοφία, ευαισθησία αλλά και ταραχή.
Παυλίνα Αγαλιανού
2026-10-12
Ενδεχομένως την ώρα που παρακολουθείτε την ταινία να διαπιστώσετε ότι μιλάει περισσότερο για την αγάπη παρά για την πολιτική, όμως βγαίνοντας από την αίθουσα είναι βέβαιο ότι θα θελήσετε να εξερευνήσετε τα (πολιτικά) σημάδια που πέρασαν ακροθιγώς από την αντίληψή σας βλέποντάς την.
Χρήστος Μήτσης
2026-10-16
Οι οικογενειακοί δεσμοί, το τέλος της ανήλικης αθωότητας, η τραγωδία μιας χώρας και ένα στιλάτα σκηνοθετημένο δράμα το οποίο ξεπερνάει τη νατουραλιστική καταγραφή.
Χρυσούλα Παπαϊωάννου
2026-10-08
Η εκλογική κρίση της Νιγηρίας το 1993 είναι το φόντο της ταινίας «Η σκιά του πατέρα μου», ενός στιλιζαρισμένου ντεμπούτου με μετρημένες δόσεις μελοδράματος και εξαιρετικές ερμηνείες.
Βαγγέλης Βίτσικας
Υπόδειγμα αυτοβιογραφικής ταινίας, που θα άξιζε να μελετήσουν και πολλοί εγχώριοι κινηματογραφιστές, το «My Father’s Shadow» είναι ένα πολλά υποσχόμενο μεγάλου μήκους ντεμπούτο.
Θοδωρής Καραμανώλης
2026-10-10
Ο Ακινόλα Ντέιβις Τζ. υπογράφει με το «Στη Σκιά του Πατέρα Μου» ένα από τα πιο αφοπλιστικά ντεμπούτα των τελευταίων ετών, επαναπροσδιορίζοντας τους όρους του σύγχρονου αφρικανικού σινεμά.
Κώστας Ζαλίγκας
Στο βραβευμένο ντεμπούτο του ο Ακινόλα Ντέιβις καταφέρνει να γίνει αυτοβιογραφικός αλλά, να παρατηρεί τις δραματικές πολιτικοκοινωνικές αλλαγές γύρω του διατηρώντας τον μυθοπλαστικό χαρακτήρα της ιστορίας του.
Βασίλης Κεχαγιάς
Με έξοχη κινηματογράφηση της τελετουργίας, χρώματα ανάμεσα στην ελπίδα και στο πένθος (γαλάζιο και μαύρο), η οικογένεια ξεπροβοδίζει τον πατέρα, όχι όμως και τους αγώνες του. Οι γιοί θα αναλάβουν τη συνέχεια, την ανάσταση των προσδοκιών του. Αυτές που θάφτηκαν με τη ματαίωση των εκλογών της ημέρας εκείνης.
Πόλυ Λυκούργου
2026-10-06
Κάποιες στιγμές υποκύπτουν στο μελόδραμα, όμως αυτό το εντυπωσιακό ντεμπούτο μας συστήνει ένα σπουδαίο ταλέντο που ξέρει να καταγράφει την ευρύτερη αιχμηρή πολιτική εικόνα, μέσα από την οικειότητα, την αμεσότητα και την ευαισθησία του προσωπικού σινεμά.
Παύλος Γκουγιάννος
2026-10-02
Φιλότιμο και άξιο ως σκηνοθετικό ντεμπούτο, δίνει μια νέα πνοή στον νεορεαλισμό και στο κοινωνικό σινεμά, παρότι αποσπασματικό στην αφήγησή του.
Σπύρος Γάγγας
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ακινόλα Ντέιβις αφήνει μεγάλες υποσχέσεις για μελλοντικές δουλειές του, παρά τις αναμενόμενες –αλλά ευτυχώς λιγοστές– αστοχίες.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2026-10-04
Χωρίς να είναι πολιτικό, το ποιητικό road movie παίρνει από το χέρι δύο μικρά αγόρια, δείχνοντάς τους τον δρόμο ως την ωριμότητα, μέσα από αποσπασματικές, τρυφερές και βίαιες εικόνες, μέσα από έναν πυρήνα αγάπης και οικογενειακού δεσίματος – η Σκιά του Πατέρα μου λειτουργεί καλύτερα στο βλέμμα της, όσο ποντάρει στην εικαστική ανάμνηση.
Κώστας Κωνσταντινίδης
Για θεατές που αναζητούν αυθεντικές εικόνες και ενδιαφέρονται περισσότερο για την ατμόσφαιρα και την παρατήρηση παρά για μια ιστορία με ουσιαστική εξέλιξη.
