Η Πόλη Του Θεού(2002)

(Cidade de Deus) | Πρώτη προβολή: 31-01-2003

Η ταινία δεν θέλει σε κανένα σημείο να «χρυσώσει το χάπι», τα παρουσιάζει όλα με απίστευτη ωμότητα, χωρίς να «προσβάλλει» τον θεατή, σε μια αυθεντική παραγωγή που εντυπωσιάζει με τον ρεαλισμό της σε μια ταινία που δεν πρέπει να χάσετε για κανένα μα κανένα λόγο.

H πραγματικη δυναμη αυτης της ταινιας και αυτο που την κανει πραγματικα ξεχωριστη ειναι η ικανοτητα ολων των συντελεστων να δεσουν τοσος αρμονικα ολα της τα στοιχεια. Καταφερνει να μας αφηγηθει την ιστορια του γκετο με πινελιες υπερβολης αλλα χωρις να ξεφευγει απο την πραγματικοτητα. 

Ο Θεός μπορεί να είναι απών από το Ρίο Ντε Τζανέιρο, αλλά η θεία φώτιση δεν είναι απών από την ταινία!

Ο Fernando Meirelles σκηνοθετει αριστουργηματικα και αφηνει στον θεατη να μπει στην ψυχοσυνθεση των ρολων. Σοκαρει και δινει γελιο με απιστευτη ανεση, τονιζει την θρησκευτικοτητα και την πιστη με τον δικο του τροπο σε βαζει στο παιχνιδι να νιωσεις ακραια συναισθηματα για τους πρωταγωνιστες μεσα σε μικρο χρονικο διαστημα.

Καμερα –αληθεια, ξεφρενη σκηνοθετικη ακροβασια με αρωγο ενα μονταζ- κοφτερο μαχαιρι. Εκατονταδες ερασιτεχνες – παιδια ενος καταχθονιου Θεου, χωρις επιλογη επιβιωσης μεταξυ της κανης του αντιπαλου και της λαιλαπας του Νομου.

Ο σκηνοθέτης εργάστηκε κυρίως με ερασιτέχνες ηθοποιούς που προέρχονται από αντίστοιχες περιοχές. Στο μεγαλύτερο μέρος της αυτοσχεδιάζουν, πετυχαίνοντας έτσι μια πιο ρεαλιστική ατμόσφαιρα. Οι σκηνές μάχης ξεχωρίζουν για την αυθεντικότητα τους και δίνουν την αίσθηση πως εκτυλίσσονται δίπλα στον θεατή.

Ο σκηνοθέτης αποφεύγει την εύκολη συγκίνηση ή τον φτωχό εντυπωσιασμό. Δεν έχει αυταπάτες: γυρίζει μια ταινία για την φτώχεια και την εγκληματικότητα όπου η έννοια "happy end" είναι άγνωστη. Αποκορύφωμα το τελευταίο τέταρτο: η ταινία έχει κάνει τον κύκλο της. Ο κύκλος του αίματος όμως δεν λέει να κλείσει.