Match Point(2005)

Ο Woody Allen σε μία από τις σοβαρότερες και πιο ώριμες στιγμές του. Η σκηνοθεσία του είναι μοντέρνα, εντυπωσιακά προσεγμένη και γενικότερα εκπληκτική. Το σενάριο αριστουργηματικό. Πάνω σε ένα συνηθισμένο θέμα χτίζει μια ιστορία γεμάτη αμείωτο ενδιαφέρον, που άλλοτε ξεχειλίζει από ρομαντισμό και άλλοτε καθηλώνει με το απίστευτο σασπένς της.

Ο Woody Allen το έκανε και πάλι το θαύμα του. Στα 70 του χρόνια αφηγείται μια ιστορία για ένα παράνομο ερωτικό δεσμό με απρόσμενη κατάληξη. Ε, και; θα πείτε. Το έχουμε ξαναδεί το σενάριο. Αυτή τη φορά όμως, η κλισέ ιστορία, έχει έντονο κοινωνιολογικό υπόβαθρο και σταθερό φιλοσοφικό πυρήνα που της δίνουν σοβαρό λόγο ύπαρξης.

Ένα φιλοσοφημένο και γεμάτο σασπένς σενάριο που έρχεται να κορυφωθεί τα τελευταία 15 λεπτά απ' το ανέλπιστα εντυπωσιακό και μη αναμενόμενο φινάλε του.

Ο Jonathan Rhys-Meyers σε μια από τις λίγες ταινίες που αναδεικνύει το ταλέντο του διαβάζει στην αρχή το «Έγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι. Και με τον ίδιο τρόπο θα εξελιχθεί και η δική του ιστορία, καθώς θα χρειαστεί να κάνει τις επιλογές του: από τη μια μεριά τα λεφτά της οικογένειας της «γλυκιάς» γυναίκας του και την κοινωνική ζωή «που έχει πλέον συνηθίσει και δε μπορεί να αφήσει». Από την άλλη η ξανθιά και σέξι ερωμένη του.

Δυναμικό στοιχείο του έργου εκτός από την πρωτότυπη για Allen ματιά, είναι οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών του που συνθέτουν μια ομάδα πανίσχυρη υποκριτικά.

Η ιλαροτραγωδία του ακαταπόνητου Εβραίου είναι συν τοις άλλοις μια μη επιστημονική πραγματεία πάνω στα αδιόρατα, σατανικά παιχνίδια της τύχης, που συμβολίζονται από μια «αναποφάσιστη» μπάλα του τένις. Φανερά σαρκαστικός, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί εκούσια μια «τηλεοπτικίζουσα» πλοκή σαπουνόπερας για να υπονομεύσει τους ήρωές του και βασικά τον πρωταγωνιστή.