Περσέπολις(2007)

(Persepolis) | Πρώτη προβολή: 08-11-2007

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ότι τα κακώς κείμενα της κοινωνίας απεικονίζονται με καυστικό χιούμορ και όχι με μελοδραματικό ύφος. Αυτό το χαρακτηριστικό σε συνδυασμό με το γενονός ότι αυτοσυστήνεται με έναν υπόγειο σουρεαλισμό και αυτοσαρκάζεται ασταμάτητα, καθιστά το "Persepolis" ικανότατο να επικοινωνήσει με όλον τον κόσμο σε ολόκληρη την Γη.

Μια δυνατή, αιχμηρή, αστεία συνάμα θλιβερή, δραματική, πολιτική ταινία κινουμένων σχεδίων που αποφεύγει κάθε μελοδραματικό, προπαγανδιστικό τόνο ή ηθικολογία.

Ένα καίριο σχόλιο πάνω στον πόλεμο, τα ανελεύθερα καθεστώτα και την ανθρώπινη σκαιότητα, το αυτοβιογραφικό καρτούν της Μαργιάν Σατραπί (ένα εκ των δύο ονομάτων στη σκηνοθεσία, εκτός από δημιουργός του κόμικ) κοιτά τα φρικτά (πραγματικά) γεγονότα που αφηγείται σε βάθος, όμως με μία πιο έμμεσα σοκαριστική, μα εξίσου τρυφερή και συγκινητική με το κόμικ οπτική.

Σοβαρό, ανεπιτήδευτο, χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς, το Persepolis θα μπορούσε να είναι ένας απολογισμός για όσα συνέβησαν στο Ιράν. Με έναν τρόπο, όμως, αντικατοπτρίζει πολλά από όσα ζούμε σήμερα. Ειδικά όταν όλα τα βλέπουμε μέσα από τα μάτια της Marjane, ακριβώς όπως τα έζησε. Είναι το δικό της ταξίδι από την παιδική καταπίεση του πολέμου προς τη δική της χειραφέτηση. Ένα ταξίδι γεμάτο γιασεμιά.

Ένα υπόδειγμα κινηματογραφικής αφήγησης, δεν σε αφήνει να βαρεθείς σε κανένα σημείο, αντίθετα σε κάποια καταφέρνει να σε συγκλονίσει. Αυτό είναι που θα ονομάζαμε «ταινία γεγονός»!

Ένα πολυεπίπεδο δράμα που χτίζεται μέσα από διαδοχικές απογοητεύσεις και ματαιώσεις σε μία περιπλάνηση ζωής που επιβεβαιώνει το ρητό: "όπου γης πατρίς".

Εξαιρετικό πορτρέτο ενός Ιράν που αλλάζει και μέσω αυτού αλλάζει και η ζωή όλων. Οι αποχρώσεις σχεδίου και συναισθημάτων κάνουν την ψυχολογία του θεατή να άγεται και φέρεται σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον animation film που σε κερδίζει και σε προβληματίζει!

Η ανατολίτικη στωικότητα στην αφήγηση παντρεύεται με τη στακάτη ροκ οπτική στην εικονογράφηση και το αποτέλεσμα είναι ένα χρονικό γεμάτο ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα, προσωπικό και ολοκληρωμένο.

Από νωρίς διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι η Satrapi δεν έχει σαν πρωταρχικό της σκοπό την πολιτική καταγγελία, αλλά την εκ βαθέων εξομολόγηση όλων αυτών των περιστατικών και συνθηκών που την έκαναν αυτό που είναι σήμερα. Κι εκεί είναι που κερδίζει το στοίχημα και μας αποζημιώνει.

Δυστυχώς η ταινία απογοήτευσε. Αν δεν είχε αυτό το ιδιαίτερο στυλ animation θα περνούσε απαρατήρητη στα μάτια μου, μιας και ασχολείται για υπερβολικά πολύ ώρα με την πολιτική και τα γκομενικά. Και το εννοώ "γκομενικά", σαν να είναι εφηβικό φωτορομάντζο. Δεν έχει συνοχή, δεν έχει σύνδεση.

Η ιστορία παρμένη από τα ευαίσθητα μάτια ενός κοριτσιού, που γίνεται κοπέλα, αναδίδει μια εξαιρετική ευαισθησία, αφού είναι σαν να παρακολουθείς μια παπαρούνα να μεγαλώνει ανάμεσα στις τσουκνίδες. Καμιά μαντίλα δεν είναι αρκετή για να θάψει την ανάδειξη της θηλυκότητας, που είναι κεκτημένο αγαθό της γυναίκας.