Το Τελευταίο Χτύπημα(2014)

(Le Dernier Coup De Marteau) | Πρώτη προβολή: 01-10-2015

Χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει ή να καταφεύγει σε κραυγαλέες κινήσεις (οι φευγαλέες στιγμές που πατέρας και γιος αγγίζονται σε διαφορετικές φάσεις είναι πολύ δυνατές αλλά ποτέ δεν υπογραμμίζονται υπέρμετρα), η σκηνοθέτις επιτυγχάνει στην αφήγηση μιας τρυφερής ιστορίας με ανορθόδοξα μέσα, ή τουλάχιστον με τρόπο που δεν έχουμε συνηθίσει.

Μια καλοζυγιασμένη ταινία, το Τελευταίο Χτύπημα, ανακατεύει διαφορετικά «χρώματα» συναισθημάτων στην παλέτα της και πετυχαίνει ένα αξιόλογο αποτέλεσμα.

Μπορεί το χρονικό της συμφιλίωσης να είναι προδιαγραμμένο, υπακούει, όμως, σε έναν ρεαλισμό καθαρό και μια σημειολογία διακριτική (ένας γονέας πεθαίνει, ένας άλλος γεννιέται). Και, όπως και η καλή συμφωνική μουσική, σου ενεργοποιεί τις συγκινήσεις χωρίς να τις εκβιάζει. Φοβερά εκφραστικός ο μικρός Ρομέν Πολ.

Τρυφερή, μελωδική ιστορία (διπλής ) ενηλικίωσης, η οποία αποφεύγει τους γλυκερούς μελοδραματισμούς.

Γλυκόπικρο και ήσυχο, το «Τελευταίο Χτύπημα» αποτελεί μία από τις καλύτερες επιλογές για σινεμά αυτή την εβδομάδα, ιδιαίτερα για όσους αγαπούν τον ανεξάρτητο κινηματογράφο της απλότητας και της υποδόριας δυναμικής.

Γλυκόπικρη, αλλά ταυτόχρονα άνιση, αυτή η ιστορία εισόδου στην εφηβεία μπορεί να συγκινήσει με το ατόφιο μελόδραμά της και την αιθέρια εικονοπλασία, αλλά σεναριακά δεν παύει να έχει τις διευκολύνσεις της, φοβούμενη μη χαλάσει την υπάρχουσα φόρμουλα.

Η σκηνή όπου ο μικρός παίζει μπάλα, θυμωμένος και απόμακρος, και κατανοεί για πρώτη φορά τη δύναμη της «Τραγικής» συμφωνίας, μετά την πρώτη φορά που την άκουσε και δεν του εντυπώθηκε ευθέως, είναι και η καλύτερη μιας ταινίας που εξερευνά την ουσιαστική σημασία της μοναχικότητας μέσα από ένα τυπικά διαλυμένο οικογενειακό σχήμα και καταπιάνεται με αρκετά θέματα (ανάμεσα σε αυτά, φυσικά, και το ξύπνημα του έρωτα με μια Ισπανίδα γειτόνισσα), χωρίς να εμβαθύνει.

Εξαιρετικά φωτογραφημένο από την Κλερ Ματόν και με την μουσική να αποτελεί έναν ακόμη από τους χαρακτήρες, αυτό το μικρό γοητευτικό δράμα σου δίνει ελπίδα και κουράγιο με τον τρόπο που οι νότες μιας μελωδίας μπορούν μερικές φορές να σε συνοδεύσουν και να σε κάνουν να δεις το χρυσό περίγραμμα στην άκρη του ουρανού, μια συννεφιασμένη μέρα...