Μέχρι την Κόλαση(2009)

(Drag Me to Hell) | Πρώτη προβολή: 10-09-2009

Μια ξεχαρβαλωμένη πόρτα, το γέλιο ενός παράφρονος στο δρόμο και το ημίτρελο βλέμμα της σατανικής γριάς, αρκεί.

Φοβερή επιστροφή στις ρίζες (και σε φόρμα) για τον Sam Raimi τότε και τρομερά fun τρόμος σε μία περίοδο που το είδος είχε απομακρυνθεί από αυτό.

Εκτός από ένα δύο εφέ που ήταν λίγο πιο κακοφτιαγμένα από ότι σκόπευαν, και μία σκηνή που είναι αρκετά μεγαλύτερη και πολύ πιο αργή από την υπόλοιπη ταινία και ξεχωρίζει σα τη μύγα μεσ' το γάλα, δε μπορώ να βρω άλλο ουσιαστικό μειονέκτημα για το είδος της. Πολλοί καλοί οι Alison Lohman και Justin Long και κυρίως η Lorna Raver που κάνει τη γριά τσιγγάνα και σε πετάει από τη θέση σου κάθε τρεις και λίγο. Μη τη χάσετε...

Ο Raimi, με το Μέχρι την Κόλαση, πέτυχε δύο πολύ σημαντικούς στόχους. Βασικά να αποτινάξει από την αμερικάνικη γραφή τρόμου, την ασιατική επιρροή, που από τον καιρό του Ring, διήρκεσε περισσότερο από μια δεκαετία. Και κατόπιν να αποδείξει πως το Χόλιγουντ μπορεί να προσφέρει πολύ σημαντικότερες φοβιστικές στιγμές, από τα σίριαλ του Saw και τα ριμέικ των 80s.

Εξωφρενικές μονομαχίες, σκιές που απλώνουν τα νύχια τους απειλητικά, μια instant classic σεάνς (για τους μη γνωρίζοντες, σεάνς είναι μια συνάντηση στην οποία οι παρευρισκόμενοι επικοινωνούν με τους νεκρούς) όπου γίνεται το σώσε, ο Justin Long σε ρόλο καθηγητή πανεπιστημίου (!), μια screaming queen που σέβεται την παράδοση, ένα άκρως λειτουργικό μουσικό score από τον Christopher Young, είναι μερικά από τα καλούδια που περιμένουν όσους αποφασίσουν να διαβούν το κατώφλι της αίθουσας.

Καμωμένο με τον trademark τρόπο του Raimi, γεμάτο αναφορές και κωμικό slapstick το Drag Me To Hell, είναι εγγυημένο bad taste σε στόρυ σεναριακά άκυρο, που παρασύρει με τον καλό ρυθμό και τα τραβηγμένα gags που διαδέχονται το ένα το άλλο

Στο «Drag Me To Hell», ο Sam Raimi μπολιάζοντας τον τρόμο με την κωμωδία όπως μόνο αυτός γνωρίζει, χαρίζει μια τρομο-κωμωδία που ήρθε με χρονομηχανή από τις μεσουρανούσες δεκαετίες του είδους (70s και 80s), με διασκεδαστικά gore στοιχεία και τολμηρά ανόθευτη -από το political correctness- βία.

Σίγουρα, η ταινία αυτή δεν διεκδικεί καμία απολύτως "δάφνη ποιότητας", ούτε ένα τόσο δα κλαδάκι, ούτε καν ένα φυλλαράκι. Ποτέ δεν διεκδικούσε αυτό το είδος κάτι τέτοιο. Αντίθετα διεκδικεί το γέλιο μας, την νοσταλγία cult σκηνών και πολλές φορές τον θαυμασμό μας για την φαντασία και τη δημιουργικότητα που επιδεικνύεται.

Είναι ένα glorious b movie, επιτηδευμένο και αναμενόμενο στο σύνολό του, αλλά ψυχαγωγικό σαν τον διάβολο.

Το «Drag me to hell» είναι μια συρραφή διασκεδαστικά υπερβολικών ψευδοτρομαχτικών σκηνών, ενενήντα πέντε λεπτά διασκέδασης σε μια κωμικού χαρακτήρα ταινία τρόμου.

Ο Sam Raimi δεν ξεκαθαρίζει καν αν θέλει να ενεργήσει πάνω στην δοκιμασμένη συνταγή τρόμου-χιούμορ κι απλά παράγει γελοίο θρίλερ.