Είμαι Ο Έρωτας(2009)

(Io Sono l`Amore) | Πρώτη προβολή: 30-09-2010

Το Io Sono l' amore είναι μια ταινία για λίγους, καθώς παρότι η ιστορία που διηγείται είναι ερωτική και ως εκ τούτου αφορά (θεωρητικά) τους πάντες, η αφήγησή της παρεκκλίνει από συμβάσεις και αυτό ίσως ξενίσει κάποιους ή μπορεί κάποιοι να τη βρουν βαρετή! Ταινία για θεατές που γοητεύονται από τα έντονα συναισθήματα, διδακτική για όσους πνίγονται από τη συμβατικότητα της ζωής τους και αποκαλυπτική για αυτούς που θέλουν να τη ξαναγράψουν από την αρχή.

Ο Guadagnino καταφέρνει κάτι απίστευτο. Συνθέτει ένα μωσαϊκό επιρροών από την βαθιά του κινηματογραφική παιδεία και τις συγχωνεύει σε ένα αμάλγαμα με συνοχή και προσωπική ταυτότητα. Κάθε σκηνή αυτού του δράματος είναι μια περιπέτεια του ματιού και οι μικρές-μικρούλες ατέλειες της κάμερας και του μοντάζ είναι αυτές που το καθιστούν ως ένα γραμματόσημο που κόπηκε λάθος κι έγινε ανυπολόγιστης αξίας.

Το διακρίνει σε πρώτο επίπεδο ο ποιητικός ρεαλισμός που εκπορεύεται από την υψηλής αισθητικής κινηματογράφηση του Guadagnino και την ονειρική, διεισδυτική φωτογραφία του Yorick Le Saux. Πέραν όμως από το καθαρά οπτικό κομμάτι που ασκεί πρωτόγνωρη μαγνητική επιρροή στο θεατή, το «Io Sono L'Amore» χρωστά πολλά στους ηθοποιούς του, προεξαρχούσης της - το εκπληκτική είναι λίγο - Tilda Swinton, στο ρόλο της μεσήλικης Ρωσίδας που ασφυκτιώντας μέσα σ' ένα νεκρό συναισθηματικά γάμο, αφήνεται στο πάθος που γεννά ο κολλητός φίλος του γιού της. Ακούγεται τετριμμένο; Κάθε άλλο.

Μάθημα κομψότητας, ακρίβειας και οπερατικής μανούβρας στην τελική σεκάνς με την Σουίντον σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας της, σε μια από τις ομορφότερες ευρωπαϊκές ταινίες της χρονιάς που θα έκανε περήφανο τον Βισκόντι για την κληρονομιά που άφησε.

Εδώ ο Luca Guadagnino, με την κυριαρχική κινηματογράφηση, την συνεχή κινητικότητα, τα αλλεπάλληλα Zoom in-Zoom out, τα μεγάλου βάθους πεδίου πλάνα και τον τρόπο που τοποθετεί τους ήρωες στην άκρη τους, μοιάζει να 'χει κηρύξει μια άτυπη κόντρα με τους ερμηνευτές του, πασχίζοντας να τους εξαφανίσει, να τους εκμηδενίσει. Να υπερισχύσει έναντι της φαινομενικής παρουσίας τους στα κάδρα. Βέβαια, ο σολίστας Luca Guadagnino δεν αντιμάχεται τους ερμηνευτές του, αλλά αυτό που αντιπροσωπεύουν: την αριστοκρατία.

Με μοχλό πίεσης προς την λήψη των τελικών αποφάσεων, το Io Sono L'Amore κελάηδισμα της Κάλλας, όπως περνά καμέο για κάποια δευτερόλεπτα, σε πλάνα του Philadelphia και ένα φινάλε που ξεχειλίζει από τραγικότητα, το φιλμ οδηγείται στην κορύφωση του, με λιτό, πλην ευρηματικό τρόπο. Τονίζοντας ακόμη περισσότερο την έγχρωμη αύρα της κεντρικής ηρωίδας του, σε σύγκριση με τις ασπρόμαυρες, άδειες φιγούρες που διαρκώς την περιβάλλουν.

Σεναριακά ίσως φαίνεται φουλ κενή βέβαια έχει ένα ενδιαφέρον καθώς συναντάμε κάποιες έντονες ανατροπές και κορυφώσεις οι οποίες σπάνε τη μονοτονία της. Το ενδιαφέρον όλης της ταινίας θεωρώ πως στρέφεται γύρω από την σκηνοθεσία της η οποία είναι άψογη, με εξαιρετικές εναλλαγές πλάνων από το κέντρο του Μιλάνου έως την ιταλική εξοχή. Μέσα από τα πλάνα αυτά δημιουργούνται και μερικές πολύ έξυπνες αντιθέσεις και ταυτόχρονα αντανακλούν και την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών.

Ένα ιταλικό φιλμ με πρωταγωνίστρια το αστέρι της Μ.Βρετανίας Τίλντα Σουίτνον. Η ίδια όπως πάντα εξαιρετική δίνοντας... ρέστα ειδικά στο τελευταίο τέταρτο. Επίκαιρο, θέτοντας και πολλά καίρια θέματα όπως την ομοφυλοφιλία και τον έρωτα με διαφορά ηλικίας. Ενώ το τέλος, τελείως μη αναμενόμενο.

Με ασυγκράτητο αισθητικό περφεξιονισμό και μινιμαλιστικό πάθος καταγράφεται μέσα σε ένα δίωρο η κρίση μιας μεγαλοαστικής οικογένειας (Ρέκι) στο συμβολικό καμβά της Ιταλικής κοινωνίας, συνολικότερα. Ένας χειμαρρώδης εικαστικός παροξυσμός που κορυφώνεται με κρεσέντο σε ένα λυτρωτικό φινάλε με τη βοήθεια της Βρεταννίδας σταρ Τίλντα Σουίντον.

Είναι σίγουρα μια καλή ταινία που εισάγει σκηνοθετικές καινοτομίες, αλλά και που τη διακρίνει μια έντονη ανισότητα ανάμεσα στη σκηνοθεσία και το σενάριο της. Δείτε τη για να θαυμάσετε έναν νέο και πολλά υποσχόμενο δημιουργό, ονόματι Luca Guadagnino.

Συνοπτικά η ταινία του Guadagnino ήταν για μένα κάτι παραπάνω από μία ευχάριστη έκπληξη: καιρό είχα να δω τόσο σπουδαία και στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία - πραγματική μαεστρία. Μπορεί η ταινία να χάνει σε ουσία σε κάποια σημεία (θα μπορούσε να εμβαθύνει περισσότερο στους άλλους χαρακτήρες πέρα από την βασική πρωταγωνίστρια), ωστόσο για μένα αυτό εξισορροπείται κάπως από την δεξιοτεχνική και σπουδαία σκηνοθεσία (από τεχνική και αισθητική άποψη).

Το σενάριο χωρίς να είναι κάτι πρωτότυπο, κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή και τον συνδέει με τον χαρακτήρα της Swinton, κάτι στο οποίο βοηθάει και η ερμηνεία της. Σκηνοθετικά, σας περιμένουν όμορφες εικόνες τοπίων και μια μοναδική ερωτική σκηνή.

O Luca Guadagnino σκηνοθετεί με περίσσια βιρτουοζιτέ και αισθητικό μεγαλείο ένα σενάριο που βρίσκεται εκεί κοντά στα σύνορα του Dallas με τον Paul Haggis, αφήνοντάς σου διαρκώς μια αίσθηση αβεβαιότητας: η ταινία στην πραγματικότητα δεν είναι ιδιαίτερα σημαντική, όμως μοιάζει σημαντική. Διότι από φωτογραφία σκίζει, με την κάθε λεπτομέρεια -από την κομψή διακόσμηση μέχρι τις ανέμελες βουνοπλαγιές- να καδράρεται σαν το πιο σημαντικό και υπέροχο πράγμα του κόσμου, υπό την ηχητική επίθεση της μουσικής του John Adams, που απογειώνει τα πάντα, εκτός από το θεατή -της έξοχης ερωτικής σκηνής στο μέσον της ταινίας εξαιρουμένης.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο στην προσέγγισή του φιλμ, πολύ περίεργα κινηματογραφημένο, με προσωπικό στυλ που ίσως κάποιοι το βρουν γοητευτικό, αλλά εντελώς άστοχο.