The Holiday(2006)

Το "The Holiday" στέκεται αξιοπρεπώς απέναντι στο θεατή, χωρίς να του προσφέρει τίποτα λιγότερο απ'ό,τι θα μπορούσε να περιμένει. Αντιθέτως, ίσως να του προσφέρει κάτι περισσότερο. Ανθρώπινες σχέσεις μέσα από σκληρές αλήθειες της ζωής και τρυφερότητα. Ανθρώπινες αδυναμίες, επιθυμίες, πάθη και προτεραιότητες σε μια γλυκιά κι ανάλαφρη ρομαντική κομεντί.

Η καλύτερη feel good ταινία για τις φετινές γιορτές μπορεί να μη διαθέτει τις χιουμοριστικές νότες του «Αγάπη Είναι...» (με εξαίρεση τα υποθετικά trailers, φτιαγμένα από τη ζωή της ηρωίδας που υποδύεται η Κάμερον Ντίαζ), αλλά σε ρίχνει με το ρομαντισμό της, το glam στο καστ και την ελπίδα ότι μπήκες στην αίθουσα για να ξεχαστείς με τον πιο γλυκό τρόπο.

Ένα θέμα που σε γενικές γραμμές κρίνεται ως ικανοποιητικό, αν λάβει κανείς υπόψη του το τι έχουν δει τα μάτια μας τα τελευταία χρόνια στα σινερομάντζα. Πιθανότατα οι πρωταγωνιστές να μην φτάνουν σε επίπεδα ερμηνείας που τους περισσότερους έχουμε δει στο παρελθόν – ειδικά οι Law και Winslet – αυτή η χαλαρότητα όμως βοηθά στο να αντιμετωπίσουμε την ταινία με έναν πιο ευχάριστό και δίχως σκοτούρες τρόπο.

Ανάλαφρη και χαριτωμένη, με ωραίους πρωταγωνιστές, ωραία ρούχα, κι ωραίες μουσικές, προσφέρεται για ένα άνετο διωράκι με ένα άλλο ατομάκι στο πλάι, να του πιάσετε το χεράκι, να γελάσετε, να κλάψετε, και να πείτε στο τέλος ΄τι ωραίο ταινιάκι, αχ'. Ισορροπημένες συγκινήσεις και χαρούλες, χωρίς απαιτήσεις, αλλά και χωρίς εκπτώσεις.

Σύγχρονη και με την κατάλληλη διάθεση η σκηνοθετική ματιά της Meyers, έχει εξ αρχής οροθετημένο σκοπό να οδηγήσει την ταινία στο πρόσχαρο φινάλε που κοινότοπα της πρέπει. Συμπερασματικά, εισπράττοντας ακριβώς ότι ανέμενα, το «Holiday» στέκεται αξιοπρεπώς απέναντί στο θεατή και προσφέρει ακριβώς ό,τι υπόσχεται: μία ευχάριστη ρομαντική κομεντί που όμως τραβάει σε μάκρος περισσότερο από όσο πραγματικά χρειάζεται.

Το "The Holiday" είναι μια τυπική γλυκερή ρομαντική κομεντί από τη σκηνοθέτη των αντίστοιχου προσανατολισμού ταινιών "Κάλλιο Αργά Παρά Αργότερα" και "Αυτό που θέλουν οι Γυναίκες", Nancy Meyers. Όπως θα το περιμένατε λοιπόν, απευθύνεται σε αγαπημένα ζευγαράκια, ερωτευμένους ή μόλις χωρισμένους θεατές (στην τελευταία μάλιστα περίπτωση, προσφέρεται και για αρκετό δάκρυ εντός της αίθουσας) και, ιδιαίτερα μέσα στη μελαγχολία των Χριστουγέννων, αποτελεί μια σχετικά αξιοπρεπή λύση για όποιον γενικά του αρέσει το είδος.

Συστήνεται μόνο σε πολύ μαζοχιστές ή σε όσους ανανήπτουν από μεγάλη απογοήτευση και μπορούν να δουν οποιοδήποτε chick flick κυκλοφορεί.