Μια Οικογένεια... Ψώνιο(2009)

(The Joneses) | Πρώτη προβολή: 20-10-2010

Μια ενδιαφέρουσα σπουδή στο μαρκετιν, ένα σχόλιο στη κοινωνία της υπερκατανάλωσης και το ζήλο των άχρηστων πραγμάτων του διπλανού μας, επίδειξη της χρησιμότητας των ηθοποιών για διαφημιστικούς λόγους.

Σίγουρα η ταινία υπερβάλει σε αρκετά σημεία, χρησιμοποιεί επίσης πολλά κλισέ. Επί της ουσίας, όμως, πετυχαίνει τον σκοπό της. Το απόλυτο ψέμα, η ανύπαρκτη τελικά οικογένεια και το λεγόμενο «αντάρτικο» μάρκετινγκ συνδυάζονται και μας δίνουν μια απόλυτη παράσταση υποκρισίας για τις σχέσεις φιλίας και εμπιστοσύνης.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της ταινίας είναι είναι το πρωταγωνιστικό κουαρτέτο με τους David Duchovny, Demi Moore, Amber Heard και Ben Hollingsworth να πείθουν απόλυτα στο ρόλο τους και να δίνουν το απαραίτητο βάθος στους χαρακτήρες τους ώστε να μη μοιάζουν χάρτινοι. Όμως το όλο "κεντρικό" θέμα του υπερκαταναλωτισμού περνάει τελείως αδιάφορα αυτοακυρώμενο από τη σεναριακή απόφαση να βάλουν την "οικογένεια" να πουλήσει τα προϊόντα τους σε πάμπλουτους.

Η ταινία λίγο αδιάφορη στο σύνολο της, αλλά με μια έξυπνη ιδέα από πίσω.

Έξυπνο και καλά δομημένο σενάριο με γρήγορο ρυθμό και το καστ των ηθοποιών να εκπλήσσει θετικά με την ερμηνεία του. Καλή ταινία με στόχο να θίξει τον υπερκαταναλωτισμό αλλά και το φθόνο μας προς τους έχοντες.

Ο χαρακτηρισμός της ταινίας ως προβλέψιμης θα μπορούσε να είναι και... κομπλιμέντο αφού παίρνεις μυρωδιά για το τι θα ακολουθήσει μάλλον εύκολα και χωρίς πολύ προσπάθεια. Δεν λέω βέβαια, δεν πρόκειται για καταστροφή αλλά... Κρίμα, γιατί η ιδέα είναι έξυπνη, ανατρέπεται σε ένα σημείο με ηχηρό τρόπο και ο Duchovny δείχνει να βρίσκει το στυλ του.

Φτιαγμένο με σύνεση και προθέσεις εθνικής (αυτό)κριτικής, στα πλαίσια που το χωρά η εμπορική μυθοπλασία και η ελαφρά διάθεση, το The Joneses πετυχαίνει την υπόγεια διαβολή και τον σκοτεινό κυνισμό. Αδυνατεί παρόλα αυτά να αναδείξει το έντονο γέλιο που επιζητά και το στοχευμένο δράμα που έχει ανάγκη, γιατί λόγω της σεναριακής φύσης οφείλει να έχει λίγο το ένα, λίγο το άλλο και κάπου εκεί και κάτι άλλο...

Η εξέλιξη θυμίζει εν τέλει, και εντάσσει το φιλμ, στα μάλλον ατυχή... αμερικάνικα ρομάντζα. Κρίμα.