Μπάτσοι Από Τον Πάγκο(2010)

(The Other Guys) | 

Στο τελευταίο ημίωρο, όταν ο Mckay αφοσιώνεται σχεδόν αποκλειστικά στην εξέλιξη της πλοκής, οι μέχρι εκείνοι τη στιγμή 'δολοφονικοί' ρυθμοί πέφτουν, η αναρχική φύση του φιλμ (που στο «Anchorman» διατηρείται από την αρχή μέχρι το τέλος) δίνει τη θέση της σε ένα πιο συμβατικό θέαμα και τα γέλια υφίστανται μια σχετική φύρα. Αν αυτό το τελευταίο μέρος όμως φαντάζει ωχρό σε σχέση με αυτό που προηγήθηκε, είναι επειδή αυτό που προηγήθηκε είναι η πλέον ξεκαρδιστική κωμωδία που παρακολουθήσαμε επί της οθόνης εδώ και πάρα πολύ καιρό!

Η ταινία από την πρώτη σκηνή θα σας κάνει να γελάσετε με τους Samuel L Jackson και The Rock στους ρόλους των super αστυνομικών ενώ η συνέχεια είναι αρκετά αστεία με πολλές καλές ατάκες αλλά και κωμικοτραγικές καταστάσεις.

Καθαρή διασκέδαση με έναν απολαυστικό Γουίλ Φερέλ και μια αρκετά σέξι Εύα Μέντες, χωρίς ιδαίτερες απαιτήσεις. Ο Μαρκ Γουόλμπεργκ φάνηκε ανέτοιμος για το είδος και το φιζίκ του δεν ταιριάζει στο σλάπστικ ή δεν είχε καθοδηγηθεί σωστά. Πολύ καλός ο Στιβ Κούγκαν στο ρόλο του "κακού". Οι cameo εμφανίσεις από διασημότητες και οι guests εμφανίσεις, πλέον είναι θεσμός κλισέ. Πρωτότυπη παρωδία δεν είναι, υπάρχουν όμως κάποιες λίγες ευρηματικές σκηνές που χαρίζουν δυνατό γέλιο.

Σίγουρα γελάς και μάλιστα, σε κάποιες περιπτώσεις, ξεκαρδίζεσαι. Επιπροσθέτως, η οπτική του αστυνομικού τμήματος έχει μια σαφή υπόνοια σάτιρας που δίνει και ουσία στο έργο. Τέλος, για τα θετικά, η κωμωδία δένει απόλυτα με τη σοβαροφάνεια και δεν έχουμε την κλασική περίπτωση των Rush Hour, που το ένα κάνει παύση για να πάρει τη θέση του το άλλο. Όμως, το έργο δεν αποτυπώνεται στην μνήμη. Όλο αυτό το πετυχημένο κόλπο του συνδυασμού σοβαρότητας-κωμωδίας χάνει από μια γενική αίσθηση χαλαρότητας και ασημαντότητας.

Το φιλμ προτείνει ως σάτιρα τη παιδαριώδη συμπεριφορά των αστυνομικών στην άσκηση του λειτουργήματος τους και στις μεταξύ τους σχέσεις με όχημα μια υποτυπώδη ίντριγκα γύρω από μια οικονομική απάτη και κοιτώντας τα μαζικά ακροατήρια αδιαφορεί και αδυνατεί ταυτόχρονα να προσεγγίσει με σαρκαστικό και ανάλαφρο στυλ τις έννοιες του θάρρους και της δειλίας.